De theorie van het keto-dieet op de proef gesteld
De theorie van het keto-dieet op de proef gesteld
Als je niet genoeg koolhydraten eet, dwing je je lichaam om meer vet te verbranden.
Deze hogere vetverbranding wordt echter vaak verkeerd geïnterpreteerd als een hoger percentage aan netto vermindering van vetmassa in het lichaam.
Maar daarmee wordt het feit genegeerd dat met een ketogeen dieet ook je vetinname omhoog schiet.
De vraag is wat er gebeurt met de algehele vetbalans in je lichaam.
Je kunt het bad niet laten leeglopen door de afvoerpijp groter te maken als je tegelijkertijd de kraan wijder opendraait.
Pleitbezorgers voor koolhydraatarm hadden echter een theorie, het zogenoemde koolhydraat-insuline-model van overgewicht.
Voorstanders van koolhydraatarme diëten, of het nu ging om een ketogeen dieet of een lossere vorm van koolhydraatbeperking, meenden dat de verminderde uitscheiding van insuline zou leiden tot minder vetopslag; en dus, zelfs als je meer vet at, zou er minder vet aan je lijf blijven hangen.
Zo zouden we aldus meer verbranden en minder opslaan, de perfecte combinatie om vet kwijt te raken; zo was althans de theorie.
Toegegeven, in plaats van er enkel over te speculeren, besloten ze het op de proef te stellen.
Gary Taubes richtte het Nutrition Science Initiative op om onderzoek te sponsoren om het koolhydraat-insuline-model te valideren.
Hij is de journalist die het controversiële stuk in de New York Times schreef in 2002: "Wat als het allemaal een dikke vette leugen was?", waarin hij het dogma over voeding op z'n kop probeerde te zetten door te pleiten voor het Atkins-dieet met z'n bacon-kaasburgers zonder broodje, gebaseerd op het koolhydraat-insuline-model.
(Veel van Nina Teicholz’s boek, "The Big Fat Surprise", is gewoon hergebruikt uit eerder werk van Taubes).
Als reactie hebben de onderzoekers die Taubes citeerde ter ondersteuning van zijn theorie hem ervan beschuldigd dat hij hun woorden had verdraaid.
"Het artikel was ongelooflijk misleidend," zei iemand, "ik was geschokt."
"Hij kwam met een vreemd ideetje en overdreef het, en de mensen geloofden hem," zei een ander.
"Wat een ramp."
Maar het maakt niet uit wat mensen zeggen.
Het enige wat telt is de wetenschap.
Taubes wist meer dan 40 miljoen dollar aan financiering bij elkaar te krijgen voor zijn Nutrition Science Initiative om de wereld te bewijzen dat je meer lichaamsvet kan verliezen met een ketogeen dieet.
Ze huurden de bekende NIH-onderzoeker Kevin Hall in om de studie uit te voeren.
Zeventien mannen met overgewicht werden in feite opgesloten in wat een metabolische afdeling heet, gedurende twee maanden, zodat de onderzoekers volledige controle over hun eten hadden.
De eerste maand kregen ze een typisch koolhydraatrijk dieet (50% koolhydraten; 35% vet; 15% eiwit), en dan werden ze omgeschakeld op een koolhydraatarm dieet (slechts 5% calorieën uit koolhydraten; 80% vet) in de tweede maand.
Beide diëten bevatten hetzelfde aantal calorieën per dag.
Dus als een calorie een calorie is als het gaat om gewichtsverlies, dan mag er geen verschil zijn in verlies aan lichaamsvet met het normale dieet versus het ketogene dieet.
Als Taubes gelijk had, echter, als calorieën uit vet ergens minder dikmakend waren, dan zou het verlies aan lichaamsvet versneld moeten optreden.
Wat er in plaats daarvan gebeurde, bij precies die studie gefinancierd door het Nutrition Science Initiative, was dat het verlies aan lichaamsvet vertraagde na de omschakeling op het ketogene dieet.
Wacht even... waarom denken mensen dat het keto-dieet werkt, terwijl het in feite het vetverlies vertraagt?
Nou, als je alleen maar naar de getallen op hun weegschaal keek, zou het ketogene dieet een doorslaand succes lijken.
Ze gingen van minder dan een pond gewichtsverlies per week met het normale dieet in de twee weken voordat ze omschakelden, naar drie en een half pond gewichtsverlies binnen zeven dagen na de omschakeling op het ketogene dieet.
Maar wat er in hun lichaam gebeurde, was een heel ander verhaal.
Het percentage aan verlies van lichaamsvet werd met meer dan de helft vertraagd.
Het meeste wat ze dus afvielen, was gewoon water.
(De reden dat ze minder vet begonnen te verbranden op een ketogeen dieet was vermoedelijk omdat zonder de brandstof van voorkeur, koolhydraten, hun lichaam meer van het eigen eiwit begon te verbranden.)
En dat is precies wat er gebeurde.
Door omschakeling op een ketogeen dieet verloren ze minder vetmassa en meer massa zonder vet; ze verloren meer mager weefsel.
Dat kan verklaren waarom de beenspieren van CrossFit-cursisten op een ketogeen dieet tot wel 8 procent kunnen slinken.
De vastus lateralis is de grootste quadriceps-spier in je been, in dikte gekrompen met 8% op een ketogeen dieet.
Ja, de proefpersonen begonnen meer vet te verbranden met het ketogene dieet, maar ze aten ook zo veel meer vet op het ketogene dieet dat ze uiteindelijk meer vet vasthielden in hun lichaam, ondanks de lagere insuline-waarden.
Dit is "diametraal tegenovergesteld" aan de voorspelling van de keto-gemeenschap en dat van de man die ze betaalden om hun theorie te ondersteunen.
In wetenschappelijke taal: het koolhydraat-insuline-model "ontbeerde experimentele ondervraging."
In het licht van deze "experimentele vervalsing" van de low-carb-theorie, stortte het Nutrition Science Initiative effectief in… maar, gezien hun belastingaangiften, niet voordat Taubes en zijn mede-oprichter persoonlijk hun zakken hadden gevuld met miljoenen dollars aan vergoeding.
Referentiebronvermelding:
Bestaat candida-syndroom echt?
Bestaat candida-syndroom echt?
Ondanks het uitvoerig gebruik van gist in de brouwers- en bakkersindustrie heeft amper zo'n 5% van de gezonde mensen antilichamen tegen gist in hun bloedbaan, terwijl dat aandeel bij personen met de ziekte van Crohn zo'n 60 à 70% is.
De meesten met Crohn hebben antilichamen die reageren op normale bakkers-, brouwers- of edelgist, allemaal louter verschillende vormen van een gist genaamd saccharomyces cerevisiae.
Maar die bakkers-, brouwers- of edelgist werd nog nooit direct geïmpliceerd bij Crohn.
Misschien vormen de antilichamen een directe reactie tegen die gist of ... een reactie tegen een compleet andere soort gist en leveren ze gewoon per abuis een kruisreactie tegen de gewone gist.
En effectief, 5 jaar later ontdekte men dat antilichamen tegen Candida −een compleet andere soort gist; de gist die orale en vaginale schimmelinfecties veroorzaakt− een kruisreactie kan geven tegen Saccharomyces.
Dus misschien was bakkers-, brouwers- en edelgist gewoon al de hele tijd een onschuldige omstander?
We weten al bijna 30 jaar dat antilichamen tegen saccharomyces gelinkt zijn aan de ziekte van Crohn, maar het zijn niet brood, bier en edelgist die leiden tot de ziekte van Crohn; misschien is het Candida die de ziekte en de antilichamen teweeg brengt.
Of hey, misschien is Candida de onschuldige omstander en is blootstelling aan eet- en drankgist de echte boosdoener.
Dat weet je niet ... tot je ... de proef op de som neemt: Neem Crohn-patiënten, verwijder gist uit hun dieet en kijk of ze beter worden.
Indien ja, dan was het inderdaad de boosdoener.
Maar wat indien nee?
Dan was het misschien iets als dit, waar Candida de echte oorzaak is.
Voordat ik over de studie begin, wil ik eerst een aantal candida-mythes kraken.
Candida is een normaal bestanddeel van onze darmflora.
Maar als je wat Candida in je bloedbaan krijgt, kan dat leiden tot een levensbedreigende infectie, maar het is normaal om wat Candida aan te treffen in je mond of darmen.
Het draait allemaal om locatie, locatie, locatie.
Net zoals het normaal is ontlastingsbacteriën aan te treffen in onze darmen, maar als we ze aantreffen in ons bloed of in een wonde dan zou dat slecht zijn.
Doordat Candida in staat is problemen te veroorzaken op de verkeerde locatie of bij immuungecompromitteerde personen ontstond er een theorie over candida-syndroom, wat de aanwezigheid van Candida linkte aan allerlei gezondheidsproblemen, en leidde tot mycofobie of fungalfobie, een soort foutieve interpretatie dat het aantreffen van Candida in je mond of stoelgang bewijs is van een of andere soort infectie, in plaats van gewoon totaal normaal te zijn.
En als je denkt dat de auteurs een beetje overdramatisch doen met hun fobiepraat google dan gewoon Candida en dan zie je het wel.
Het is niet alleen normaal om Candida in je darmen te hebben, je kunt je er blijkbaar ook niet van ontdoen zelfs als je echt zou willen.
Geef personen krachtige schimmelwerende medicatie en je kunt de waarden doen zakken maar ze knallen terug omhoog van zodra je stopt met de medicatie.
En het hele concept dat "suiker gist voedt; dus ga voor een suikerarm dieet" heeft weinig zin gezien - tenzij je lactose-intolerant bent of zo - suikers hoog in de kleine darm zouden moeten worden geabsorbeerd en nooit terechtkomen in de dikke darm.
En effectief, er lijkt geen correlatie te zijn tussen candida-waarden en suikerconsumptie; je kunt personen op een suikerrijk dieet zetten door 14 eetlepels suiker per dag extra toe te voegen aan hun dieet en dan nog steeds geen effect zien.
Natuurlijk zijn er tal van redenen om suiker te laten vallen op basis van wetenschap maar Candida hoort daar niet bij.
Er lijkt geen goed bewijs te zijn dat het zogenaamd candida-syndroom zelfs bestaat.
Maar oh, die woorden zijn in strijd met elkaar.
Maar weinig ziektes hebben zoveel vijandigheid gekweekt tussen de medische gemeenschap en het gelovige lekenpubliek.
De medische gemeenschap heeft vermeende lijders afgewezen als emotioneel gestoord of gewoonweg gek.
Natuurlijk kan je ze niet gewoon in hun gezicht gek noemen.
Psychiatrische diagnoses dienen zacht te worden gepresenteerd; zo verkiezen sommige patiënten te geloven dat hun mentale ziekte wordt veroorzaakt door de Candida, en in dat geval geven de dokters hen misschien een aaitje over het hoofd zodat ze hun pillen nemen.
Patiënten die bij zichzelf de diagnose van Candida stellen laten hun ziekte blijkbaar niet zo frequent los: Sommigen schakelen hun gist zelfs in als verdediging bij dronken rijden.
"Ik had niet gedronken, rechter, de gist begon gewoon zelf bier te brouwen in mijn darmen."
Het hele idee van candida-syndroom wordt officieel bespot door de American Academy of Allergy and Immunology als speculatief en onbewezen, en er is geen bewijs, geen bewijs, geen bewijs, geen bewijs.
De veronderstelling dat het alomtegenwoordige Candida een of ander toxisch effect heeft op ons systeem bevat geen enkel spoor van wetenschappelijke bewijs.
"Wil je geen bewijs?" schreef iemand als antwoord.
Wat dacht je van de miljoenen onnodige tonsillectomieën die dokters al uitvoerden?
En laat me niet beginnen over die radicale mastectomieën.
Personen aanzetten tot een suikerarm dieet zorgt tenminste niet voor misvormingen.
Hoewel sommige behandelingen tegen Candida potentieel gevaarlijk kunnen zijn, schimmelwerende medicatie zou weerstand kunnen kweken en bijwerkingen hebben.
Nystatine is niet zo slecht, maar ketoconazole kan je lever beschadigen.
En effectief, er zijn rapporten over personen die behandeld worden voor wat een fake diagnose zou kunnen zijn en daardoor in de problemen komen.
Dus het is belangrijk om te weten of het syndroom effectief bestaat.
En dus besloten onderzoekers om de proef op de som te nemen.
Super simpele studie: Geef een aantal personen wat proefbuisjes
om een aantal stoelgangstalen te nemen, stel ze een pak vragen over symptomen die ze hebben - hoofdpijn, buikpijn, vermoeidheid- al de typische candida-syndroomsymptomen.
En ze ontdekten ... geen relatie met de aanwezigheid van Candida in hun darmen.
Dus, er kon niets dat wees op een candida-syndroom worden teruggevonden.
Helpt appelazijn bij gewichtsverlies?
Helpt appelazijn bij gewichtsverlies?
Helpt appelazijn bij gewichtsverlies?
Het is aangetoond dat Azijn al bijna 200 jaar wordt gebruikt om af te vallen, maar werkt het? Nou, net als bij hete saus, kan het een bijna calorie-vrij manier zijn om eten op smaak te brengen, en er zijn tegenwoordige allerlei lekkere en exotische azijnsoorten verkrijgbaar zoals vijgen, perzik, en granaatappel om uit te kiezen.
Maar de vraag is: is er iets bijzonders aan azijn dat helpt om af te vallen?
Azijn wordt gedefinieerd als simpelweg een verdunde oplossing van azijnzuur, die de energie van ons lichaam gebruikt om te metaboliseren, en daarbij het enzym AMPK activeert, die gezien kan worden als de brandstofmeter van ons lichaam.
Als het aanvoelt dat we laag zitten, voert het de energieproductie op, en vertelt het het lichaam om te stoppen met het opslaan van vet en te beginnen met het verbranden van vet.
En gezien onze obesitas-epidemie, is het cruciaal dat orale verbindingen met hoge biobeschikbaarheid ontwikkeld worden om op een veilig manier het chronische AMPK enzyme op gang te brengen, die potentieel nuttig kan zijn voor langdurig gewichtsverlies.
Het is echter niet nodig om een dergelijke verbinding te ontwikkelen, als je het bij elke supermarkt kunt kopen.
We weten dat azijn het AMPK enzym in menselijke cellen kan activeren, maar is de dosis die men zou binnen zou krijgen door het over een salade te besprenkelen voldoende zijn?
Als je endotheel- en bloedvatcellen neemt, uit de navelstrengen nadat de baby's zijn geboren en blootstelt aan verschillende niveaus acetaat, hetgeen waar het azijnzuur in azijn in verandert als het in onze maag terechtkomt, het ziet er naar uit dat een concentratie van ten minste 100 nodig is om het AMPK significant te verhogen. Dus hoeveel acetaat krijg je in je bloedbaan wanneer je een eetlepel azijn over je salade sprenkeld?
Je bereikt 100, maar voor ongeveer 15 minuten. En zelfs bij die concentratie, lijkt blootstelling voor 10 of 20 minuten niet veel te doen.
Toegegeven, dit is in een petrischaal, maar we hadden geen klinische studies tot. . . we die wel hadden!
Een dubbelblind onderzoek naar de effecten van azijninname op de vermindering van lichaamsvet bij mannen en vrouwen met overgewicht.
Nu noemen ze hen zwaarlijvig, maar ze waren eigenlijk slanker dan de gemiddelde Amerikaan. In Japan noemen alles met een BMI van over de 25 zwaarlijvig, terwijl de gemiddelde Amerikaanse volwassene op ongeveer 28,6 zit.
Maar goed, ze namen ongeveer 150 mensen met overgewicht, en splitste hen willekeurig op in drie groepen: een hoge dosis azijn groep, waar zij iedere dag een drankje dronken met 2 eetlepels appelazijn; een lage dosis groep, waar zij dagelijks een drankje dronken met slechts 1 eetlepel appelazijn; en een placebo controlegroep waar ze hen een zure drank lieten drinken die zodanig was ontwikkeld dat deze hetzelfde als de azijndrank smaakte maar met een ander soort zuur, zodat het geen azijnzuur bevatte. Verder was er geen enkele andere veranderingen in hun dieet of lichaamsbeweging.
Sterker nog, hun dieet werd in de gaten gehouden en ze kregen allemaal een stappenteller zodat ze op die manier ervoor konden zorgen dat het enige significante verschil tussen de drie groepen de hoeveelheid azijn was die ze dagelijks kregen. Dit is waar ze begonnen.
En binnen een maand is er sprake van een statistisch significante dalingen in gewicht in de beide azijngroepen vergeleken met de placebogroep waarbij een hogere dosis het beter deed dan een lage dosis, en steeds beter werd met iedere maand.
Bij maand drie was het zelfs zo dat de placebogroep aankwam, zoals bij mensen met overgewicht te verwachten is, terwijl de azijngroepen aanzienlijk gewicht verloren.
Welnu, was het gewichtsverlies eigenlijk significant of gewoonweg een soort van statistisch significant?
Nou, dat is voor jou om te beslissen.
Dit is in kilogrammen, dus in vergelijking met placebo, had de 2 eetlepels azijn per dag groep aan het eind van de 12 weken vijf pond verloren.
Dat klinkt misschien niet als veel, maar ze kregen dit resultaat voor maar een paar centen per dag, zonder iets uit hun dieet te halen.
En ze werden slanker, hun taille werd tot bijna 2.5 cm slanker, wat suggereerd dat ze veel buikvet verloren, maar de onderzoekers wilde het zeker weten en gingen het onderzoeken.
Ze scande de proefpersonen door middel van abdominale CT-scans zodat ze daadwerkelijk de hoeveelheid vet voor en na in hun lichaam konden meten.
Ze maten de hoeveelheid oppervlakkig vet, visceraal vet, en het totale lichaamsvet.
Oppervlakkige vet is het vet onder de huid dat zorgt voor kwabbige armen en bijdraagt aan cellulitis. Maar visceraal vet is het dodelijke vet.
Dit is het vet, hier in het wit getoond, dat zich opbouwd rondom je interne organen en je buik laat uitpuilen.
En dat is het soort vet dat de placebogroep opbouwde toen ze in gewicht aankwamen.
Niet goed.
Maar de CAT-scan foto's toonde aan dat zowel de lage dosis als de hoge dosis azijn groepen in staat waren om 6.5 cm² aan visceraal vet kwijt te raken.
Zoals met elke gewichtsverlies strategie, werkt het alleen als je het daadwerkelijk doet.
Een maand nadat ze gestopt waren met azijn, nam het gewicht weer langzaam toe, maar dat is slechts aanvullend bewijs dat de azijn werkte.
Maar hoe?
Een groep onderzoekers in het Verenigd Koninkrijk stelde de volgende verklaring voor: azijndranken zijn vies.
Ze maakten een zogenaamde smakelijke drank door een fruitige siroop met azijn in water te mengen, en deden vervolgens hun best om een echt smerig ondrinkbaar azijndrankje samen te stellen, beide met witte wijnazijn, deze waren zo onaangenaam dat de proefpersonen zich zelfs misselijk voelde na het drinken hiervan, en aten daardoor minder van de maaltijd die ze erbij kregen.
Zo zie je - azijn helpt bij zowel controle over de eetlust als voedselinname, hoewel deze effecten grotendeels te wijten waren aan de fruitige azijn brouwsels die gevoelens van misselijkheid veroorzaakte.
Was dit wat hier gaande was?
Aten de azijngroepen gewoonweg minder?
Nee, de azijngroepen aten ongeveer vergelijkbare hoeveelheden als de placebogroep.
Hetzelfde dieet, meer gewicht te verliezen, dankzij misschien, de impact van de azijnzuur op het AMPK enzym.
Door de CT-scans gaat het hier om een zeer dure studie, dus het was niet verrassend dat het werd gefinancierd door een bedrijf dat azijn verkoopt, wat goed is, want anders zouden we deze geweldige gegevens niet tot onze beschikking hebben.
Maar het is ook slecht omdat het je altijd laat afvragen of de financieringsbron op een of andere manier de resultaten heeft gemanipuleerd.
Maar het leuke van bedrijven die studies over gezonde voeding financieren, of het nu een kiwi's bedrijf, of het Nationale Watermeloen Promotie bestuur is - watermelon.org neem eens een kijkje - is dat het ergste dat er kan gebeuren?
In dit geval bijvoorbeeld.
Als de bevindingen nep blijken te zijn, het ergste geschiedt, zou je salade in ieder geval lekkerder smaken.
Voordelen van olie trekken voor tandplak en gingivitis
Voordelen van olie trekken voor tandplak en gingivitis
Wat zijn de potentiële risico's en voordelen van de oude praktijk van olie trekken, waarin olie wordt gespoeld of getrokken tussen de tanden gedurende 15 minuten en dan wordt uitgespuugd?
Er zijn wilde, ongefundeerde claims online, en zelfs in de medische literatuur.
Ik kan geloven dat het een goede oefening is voor je tong- en wangspieren, maar dat het tegelijkertijd ook alle organen geneest?
Die verklaring lijkt een beetje sarcastisch.
Lezers van het British Medical Journal uitten hun verbazing toen ze lazen dat het spoelen van de mond met olie effectief ziekten kan behandelen zoals meningitis, hart, nier, hormoonaandoeningen.
Oh, en had ik kanker, aids, enz. al genoemd?
Kijk, het kan op een of andere manier helpen, maar om dingen geaccepteerd te krijgen voor bewijs-gebasseerde geneeskunde, hebben we toch eigenlijk wel iets van bewijs nodig zonder te worden afgeleid door illusoire effecten toegeschreven door hun voorstanders, vooral wanneer een andere groep lezers hun ervaringen deelden van een geval van ernstig onstoken gingivitis dat verslechterde na het trekken met olie. Ze stopte en het werd beter.
Ze dachten dat misschien wat van de olie terecht was gekomen onder haar tandvlees.
Hoe dan ook, misschien moeten mensen wachten tot we daadwerkelijk wat bewijs hebben.
Gelukkig is er een centrum voor bewijsgebaseerde geneeskunde in Oxford die onlangs alle gecontroleerde onderzoeken heeft gebundeld.
Waarom is het zo belangrijk dat er een controlegroep is?
Omdat misschien de gemelde dalingen in gingivitis en plak als gevolg van olie trekken gewoon het resultaat zijn van het over de schouder meekijken van tandartsen met reguliere check-ups.
Misschien hebben ze hun poets- en floss gewoontes alleen maar verbeterd.
Dit is het soort studie dat we nodig hebben.
Geen veranderingen voor en na in de controlegroep, maar een daling in plak- en gingivitis scores in de olie-trekkende groep.
Dat lijkt er meer op.
OK, dus er lijkt een effect te zijn, maar wat betekenen deze cijfers?
Wanneer je een nieuw geneesmiddel test, dan is het niet genoeg om te laten zien dat het beter werkt dan niets, beter dan een suikerpil.
Wat je idealiter wilt weten, is of het nieuwe medicijn beter werkt dan het huidige beste medicijn, voor dezelfde conditie.
Wat is anders het nut van een nieuwe therapie?
Dat is de reden waarom farmaceutische bedrijven vaak gedwongen worden om zogenaamde actieve controles te gebruiken, en hun medicijn niet alleen vergelijken met niets, een placebo, maar ook vergelijken met het huidige beste medicijn.
Hier wordt het trekken met olie vergeleken met niets doen.
Hoe zit het met het trekken met olie in vergelijking met chloorhexidine, een antiseptische chemische stof die wordt gebruikt in mondwater met medicinale werking, en wat wordt beschouwd als een gouden standaard in de strijd tegen tandplak, gaatjes en gingivitis?
Daar gaan we.
Dames en heren, in de ene hoek hebben we olie trekken.
In de andere hoek, chloorhexidine, en we meten van hun vermogen om het aantal bacteriën dat gaatjes produceert te verlagen op de tanden van mensen en ... chloorhexidine werkte sneller, een significante daling na slechts 24 uur terwijl het een week duurde voordat het olie trekken begon te werken.
Maar na twee weken kan het trekken met olie net zo effectief zijn als de gouden standaard.
Het bleek dat ze op dezelfde manier werkten het sceptische in mij denkt dan kritisch: 'Wacht even, misschien is het gewoon de fysieke daad van spoelen dat de plak verstoort? '
Het zou mooi geweest zijn als er een derde groep was geweest dat gewoon met water had gespoeld, en deze groep was er!
En spoelen met water had geen effect.
Nu was het niet helemaal eerlijk.
Ze lieten de olie trekkende groep 10 minuten lang spoelen, terwijl de andere twee groepen slechts gedurende 1 minuut spoelden.
Dus misschien is spoelen met water gedurende 10 minuten wel net zo goed als spoelen met olie.
En men zou hier kunnen beweren dat chloorhexidine eigenlijk 10 keer beter werkte, omdat hetzelfde effect bereikt werd in een tiende de tijd.
Maar chloorhexidine heeft bijwerkingen, en mogelijk ernstige bijwerkingen, zoals pijnlijke desquamatie, wat vervelling van de slijmvliezen betekent in je mond, evenals verkleuring van de tanden of tong.
Dus olie heeft bepaalde voordelen ten opzichte van commercieel beschikbare mondspoelingen: het is niet-chemisch, niet-alcoholisch, goedkoop en niet-vlekkend.
Toch is de effectiviteit onduidelijk.
Maar er is ook aangetoond dat trekken met olie een aanzienlijk daling veroorzaakte van het aantal bacteriën dat gaatjes veroorzaakt op de tanden.
Ja, maar vertaalt dat zich dan ook in minder gaatjes?
Dat is waar we het meest in geinteresseerd zijn, maar het is nooit onderzocht.
Ze hebben olie trekken vergeleken met chloorhexidine tegen plak en gingivitis, en ze vonden dat beiden in vergelijkbare mate konden helpen, en dat door plak veroorzaakte gingivitis een redelijke voorspeller is van toekomstige gebitgezondheid, wat een verklaring is van de conclusie van Oxford Centre's dat olie trekken inderdaad gunstige effecten kan heben op mond- en tandheelkundige gezondheid.
Zijn keto-diëten veilig?
Zijn keto-diëten veilig?
Gezien het decennia-lange gebruik van ketogene diëten voor behandeling van bepaalde soorten epilepsie bij kinderen, is er veel over de veiligheid bekend.
Tekort aan voedingsstoffen lijkt een voor de hand liggend probleem.
Onvoldoende inname van 17 micronutriënten —vitaminen en mineralen—werd beschreven over degenen die een streng ketogeen dieet volgen.
Tijdens een dieet is het van groot belang om ervoor te zorgen dat je alle essentiële voedingsstoffen binnenkrijgt, omdat je wellicht minder voedsel eet.
Ketogene diëten zijn doorgaans zo arm aan voedingsstoffen dat in een analyse werd berekend dat om genoeg binnen te krijgen per dag aan alle noodzakelijke vitaminen en mineralen, je meer dan 37.000 calorieën per dag moet eten.
Dat is een van de voordelen van de meer plantaardige benaderingswijzen.
Zoals de hoofdredacteur van het Journal of the American Dietetic Association het stelde: "Wat kan er meer voedingsstoffen bevatten dan een vegetarisch eetpatroon?"
Kiezen voor een gezonde eetstijl zou weleens makkelijker kunnen zijn dan 50 pakjes boter door je koffie roeren.
En we hebben het niet alleen over het niet halen van je dagelijkse inname.
Kinderen kregen scheurbuik met ketogene diëten, en sommigen zijn zelfs gestorven door een tekort aan selenium (wat plotseling hartfalen kan veroorzaken).
De vitamine- en mineraaltekorten kunnen worden verholpen met supplementen, maar hoe zit het met het gebrek aan prebiotica, de tientallen soorten vezels en resistent zetmeel, die volop zitten in volkoren granen en bonen, die je dan niet binnenkrijgt?
Niet verwonderlijk dat constipatie veel voorkomt bij keto-diëten, maar zoals ik al eerder besprak, je microbiële zelf geen prebiotica geven, kan een hele reeks negatieve gevolgen hebben.
Van ketogene diëten is aangetoond dat ze leiden tot een vermindering van de rijkdom en diversiteit van onze darmflora.
Veranderingen in het microbioom kunnen worden waargenomen binnen 24 uur na omschakeling naar een vetrijk, vezelarm dieet.
Door het gebrek aan vezels verhongeren onze goede darmbacteriën, maar we dachten vroeger dat het vet in de voeding op zich vrijwel altijd werd opgenomen door de dunne darm.
Maar op basis van studies met radioactieve merkstoffen weten we nu dat zo'n 7% van het verzadigd vet in een vetrijke maaltijd de dikke darm kan bereiken, wat kan leiden tot schadelijke veranderingen in ons darm-microbioom, gewichtstoename, meer lekkende darmen, ontsteking veroorzakende veranderingen.
Bijvoorbeeld, van een daling in nuttige bifido-bacteriën en een afname van de algehele aanmaak van korte-keten-vetzuren, wordt beide gedacht dat het een groter risico op maag-darm-stoornissen veroorzaakt.
OK, maar richten we ons op het hart van de kwestie, wat zou al dat verzadigde vet ons hart kunnen aandoen?
Als je kijkt naar koolhydraatarme diëten en sterfte door alle oorzaken: degenen die koolhydraatarm eten, lopen een aanzienlijk hoger risico op sterfte door alle oorzaken, wat betekent dat ze gemiddeld een significant korter leven hebben.
Als het echter gaat om hartziekten, maakt het uit of het dierlijk of plantaardig vet betreft.
Uit de beroemde Harvard-cohorten bleek, dat een meer dierlijk en koolhydraatarm eetpatroon verband houdt met hogere sterftecijfers door hart- en vaatziekten; een 50 procent hoger risico om te sterven aan een hartaanval of beroerte; maar dat verband werd niet gevonden voor koolhydraatarme diëten op plantaardige basis.
En het was niet alleen Harvard.
Koolhydraatarme eetpatronen met voornamelijk dierlijke eiwitten en vetten, afkomstig van rood vlees en kip, werden in verband gebracht met een hogere sterfte; terwijl dergelijke eetpatronen met voornamelijk plantaardig eiwit en vet, afkomstig van groenten, noten, pindakaas, hele granen, in verband werd gebracht met een lagere sterfte.
De aanmaak van cholesterol in het lichaam staat in directe relatie tot lichaamsgewicht.
Elk pond gewichtsverlies op vrijwel elke manier houdt verband met een daling van ongeveer één punt aan cholesterolgehalte in het bloed.
Maar zet mensen op een zeer koolhydraatarm ketogeen dieet, en het gunstige effect op de slechte LDL-cholesterol wordt sterk minder of zelfs compleet teniet gedaan.
Verschuiving van LDL naar HDL (van de laatste dachten we vroeger dat het de goede cholesterol was) wordt niet geacht voldoende te zijn om dit risico te compenseren.
Je hoeft niet te wachten totdat de cholesterol zich ophoopt in je bloedvaten, echter, om nadelige effecten te krijgen.
Binnen drie uur na een maaltijd met veel verzadigd vet kun je een significante aantasting in de werking van de bloedvaten zien.
Zelfs met meer dan tien pond aan gewichtsverlies verslechtert de werking van de bloedvaten met een ketogeen dieet, wat algemeen het geval lijkt te zijn bij koolhydraatarme diëten.
Dus, slecht voor de darmen, slecht voor het hart, maar is het slecht tot op het bot?
Daar gaan we het over hebben in de volgende aflevering.
Referentiebronvermelding:
Soja Phytoestrogenen voor menopauze Opvliegers
Soja Phytoestrogenen voor menopauze Opvliegers
Wanneer vrouwen de menopauze bereiken en hun eierstokken er de brui aan geven, dan zakt het oestrogeengehalte in hun lichaam 95%.
Dit is goed nieuws voor het baarmoederslijmvlies, de bekleding van de baarmoeder.
Anders kan de constante oestrogeen signalering uiteindelijk leiden tot endometriumkanker.
Misschien is daarom de menopauze geëvolueerd: om de baarmoeder te beschermen tegen kanker.
Lagere oestrogeengehalten zijn ook goed voor het verlagen van het risico op borstkanker.
Bij postmenopauzale vrouwen, zijn relatief hoge bloedniveaus van oestrogeen geassocieerd met een meer dan dubbel verhoogd risico op borstkanker.
Oestrogeenspiegels dalen met 95% bij de menopauze, maar niet naar nul, omdat andere weefsels ook oestrogeen kunnen maken, zoals onze eigen vetcellen.
Dit verklaart waarschijnlijk de toename van het risico op borstkanker bij postmenopauzale vrouwen met overgewicht.
Meer vetweefsel betekent meer oestrogeenproductie.
Nu hebben we ontdekt dat soja fyto-oestrogenen de aanmaak van oestrogeen kunnen blokkeren, dusdanig dat het drinken van een glas sojamelk bij elke maaltijd de oestrogeenspiegels kan halveren bij premenopauzale vrouwen.
Maar niveaus bij postmenopauzale vrouwen zijn al 95% lager, en daardoor hebben veel vrouwen last van opvliegers.
Kan het zijn dat wanneer we de niveaus verder verlagen met soja dat we dan de menopauzale symptomen verergeren?
Oestrogeenbehandeling is zeer effectief bij het verminderen van menopauzeklachten.
Helaas, het nadeel is niet alleen de baarmoederkanker, maar ook bloedstolsels, beroertes, en cognitieve stoornissen.
Het nemen van progesteron-type verbindingen met oestrogeen helpt met het voorkomen van baarmoederkanker, maar het verhoogt het risico op hartaanvallen, meer beroerte risico, borstkanker, meer bloedstolsels en dementie.
Dus wat moet een vrouw nou doen?
Welnu, het cijfer van 80% opvliegers is niet universeel.
Misschien 80 tot 85% in Europese en Amerikaanse vrouwen, maar het kan zo laag zijn als slechts 15% op plaatsen zoals Japan.
Er is zelfs geen woord voor in de Japanse taal, hetgeen ondersteunt hoe relatief zeldzaam het is.
Misschien helpen de fyto-oestrogenen in soja?
De associatie tussen de inname van sojaproducten en het optreden van opvliegers werd onderzocht door duizend Japanse vrouwen over een lange termijn te volgen voordat de menopauze begon, om te zien wie de opvliegers kreeg en wie niet.
En de vrouwen die ongeveer 4 ons tofu per dag aten leken hun risico te halveren, vergeleken met vrouwen die slechts een onsje of twee per dag aten, suggererend dat sojaproducten beschermend zijn.
Maar misschien is soja-inname gewoon een indikatie voor een algemeen gezonder dieet?
Uit een studie in China bleek dat de consumptie van onbewerkte plantaardige voedingsmiddelen lijkt in het algemeen geassocieerd te zijn met verminderde symptomen van de menopauze.
Dus om te zien of soja iets speciaals was, zou je het moeten testen.
Studies zoals deze, van soja fyto-oestrogenen in pilvorm, toonde buitengewone resultaten, een significante daling van de aanwezigheid van opvliegers, aantal en ernst van 100% van vrouwen die er last van hadden tot 31% die er aan lijdden na 3 maanden.
Het gemiddelde aantal opvliegers is gedaald van ongeveer 120 per maand tot 12.
Maar het probleem met studies als deze is dat er geen controlegroep is om te controleren op het placebo-effect.
Als je kijkt naar alle hormonenonderzoeken, dan zie je dat zelfs de vrouwen die de placebo suikerpillen kregen 60% minder opvliegers had in de loop der jaren.
Dat is de reden waarom elke therapie die beweert dergelijke symptomen te verminderen moet worden beoordeeld in geblindeerde studies tegen een placebo niet alleen vanwege het grote placebo-effect, maar ook omdat menopauzale symptomen vaak op zichzelf afnemen in de loop van de tijd.
Dus als je zo'n studie zag, waarbij ze vrouwen een sojaproteïnepoeder gaven en je een mooie daling zag in opvliegers over de volgende 12 weken dan zou je denken that het behoorlijk effectief was, maar dat is de placebo-poedergroep.
Hier is de groep die de soja heeft gekregen, aanzienlijk beter dan placebo.
Maar het is belangrijk om te herkennen hoe krachtig het placebo-effect kan zijn In de afgelopen 20 jaar, meer dan 50 klinische onderzoeken de effecten gevalueerd van sojabonen en supplementen op het verlichten van opvliegers.
Als je de beste onderzoeken compileert dan zag je een daling van 20% in de placebo-groepen betreffende opvliegers and de intensiteit, de sojagroepen bereikten een daling van ongeveer 45%.
Zo gemiddeld deed de soja ongeveer 25% beter dan de controle.
Er zijn twee studies die soja fyto-oestrogenen vegeleken met hormonen.
En in één studie leken ze eigenlijk behoorlijk vergelijkbaar, wat betreft het verminderen van opvliegers, spier- en gewrichtspijn en vaginale droogheid, vergeleken met placebo, hoewel in de andere, deed soja beter dan placebo, maar de oestrogeen- en progesterontherapie deden het beter dan beide.
Maar de soja heeft het voordeel van het niet verhogen van kanker, hartaandoeningen en beroerte risico's.
Voordelen van dadels voor darmgezondheid
Voordelen van dadels voor darmgezondheid
Dadels zijn een van de gezondste zoetstoffen.
We gebruiken ze in "Hoe Overleef Je" kookboek.
Je kunt ze mengen met water om dadelstroop te maken of je kunt dadelsuiker gebruiken, wat een onbewerkt voedsel is - gedroogde dadels vermalen tot poeder en zitten als zodanig boordevol voedingstoffen en hebben net zoveel antioxiderende kracht als blackstrap melasse stroop, maar zonder de sterke smaak.
Hoewel niet alle merken hetzelfde zijn.
Bob's Red Mill heeft bijvoorbeeld twee keer zoveel antioxidanten vergeleken met NOW Foods, hoewel ze slechts één steekproef per merk hadden.
OK, dus dadels zijn gezond in vergelijking met andere zoetstoffen, maar dat zegt niet zo veel.
Hebben dadels speciale medische eigenschappen?
Je ziet studies zoals deze in de medische literatuur, die de therapeutische effecten van dadels loven in de preventie van ziekten: ontstekingsremmend, antioxidant, anti-tumoractiviteit, compleet met grafieken als deze van de vermeende farmacologische activiteiten van dadels in ziektebestrijding.
Maar wat ze niet zeggen is dat sommige van deze beweringen gebaseerd zijn op studies zoals deze, waarbij ze dadels aan ratten voeren.
Dat klinkt leuk, maar dan veroorzaken ze testischemie, door hun linker testikel 720 graden met de klok mee te draaien, dus twee volledige rotaties, om de bloedtoevoer volledig te stoppen.
Dus, hielpen de dadels?
Wie interesseert het wat of de dadels hielpen - we hebben het hier over rattentestikels.
Het is hetzelfde als het onderzoek van de effecten van pecannoten op testikels.
Welke relevantie heeft dat?
Hoewel ironisch misschien wel de vreemdste bewering hier is, dat dadels helpen bij bevallingen, wordt feitelijk ondersteund door gerandomiseerde en dubbelblinde, placebo-gecontroleerde studies zoals ik eerder heb behandeld; dus laten we hier een open geest voor houden.
Hoe zit het met de beweerde anti-kanker effecten?
Onderzoekers hebben de effecten van dadels op onze goede darmflora bestudeerd en de proliferatie van darmkankercellen.
Onze darm herbergt ongeveer 10.000 miljard micro-organismen en "wordt beschouwd als het meest metabolisch actieve gedeelte van het menselijk lichaam."
Er gebeuren daar allerlei gekke dingen.
En we kunnen onze goede darmflora belonen door ze prebiotica te geven, zoals voedingsvezels en polyfenolen, een klasse van antioxidante fytonutriënten.
En dadels hebben een hoog niveau van beide.
Dus laten we enkele dadels mengen met wat darmflora aangeleverd door vrijwilligers.
Heb je ooit van groene smoothies gehoord? ... dit lijkt meer op een bruine smoothie.
En wat gebeurde er?
Zowel de hele dadel als alleen de dadel polyfenolen waren in staat om de groei van nuttige bacteriën significant te verhogen, en vervolgens hebben ze ook het vermogen van verschillende mengsels beoordeeld om de groei van darmkanker- cellen in een petrischaal te remmen.
Zelfs een fractie een polyfenolen verminderde de groei van kankercellen met meer dan de helft, en een hele dadel blokkeerde de groei van kanker- cellen bijna volledig.
"Deze studies suggereren dat het gebruik van [dadels] de gezondheid van de dikke darm kan verbeteren door de gunstige bacteriegroei te vergroten en de proliferatie van [darm] kanker cellen te remmen".
Het zou leuk geweest zijn als ze de effecten daadwerkelijk hadden bestudeerd van dadels in een echte darm, maar er was nog nooit zo'n studie geweest ... tot nu toe.
De effecten van dadels op darmflora-groei en de gezondheid van de dikke darm: een gerandomiseerde, gecontroleerde, cross-over, menselijke interventionele studie.
Vrijwilligers werden willekeurig ingedeeld in een controlegroep of een groep die zeven dadels per dag at gedurende drie weken, en ... er waren aanzienlijke stijgingen in de stoelgang frequentie, niet verrassend gezien het eten van die extra vezels, maar ook een significante vermindering van ammoniak concentratie in ontlasting na het nuttigen van dadels.
Ik heb een video over waarom dat belangrijk is.
Bovendien verminderde de inname van dadels de genotoxiciteit in menselijk "fecaal water" aanzienlijk.
Wat is dat in vredesnaam?
Dat is zoiets als menselijke ontlastingsthee.
Een water-extract van uitwerpselen van mensen die zeven dadels per dag eten veroorzaakt aanzienlijk minder genotoxiciteit, wat betekent dat het aanzienlijk minder DNA beschadigt, wat goed is, want dit is wat dagelijks de binnenkant van onze dikke darm bedekt.
Tientallen verschillende dadelvariëteiten zijn getest tegen verschillende kankercellen in vitro.
Niet alleen darmkanker en maagkanker, waarmee de dadels mogelijk direct mee in contact komen, maar ook prostaatkanker-cellen, long- en borstkankercellen, maar natuurlijk moeten we eerst laten zien dat de actieve componenten ook daadwerkelijk worden opgenomen in de bloedbaan en in die organen terecht komen.
De voordelen van tijdgebonden eten vroeg op de dag
De voordelen van tijdgebonden eten vroeg op de dag
Tijdgebonden eten, waarbij je probeert evenveel te eten maar ingeperkt in een klein interval 's avonds, heeft voordelen vergeleken met eten 's avonds én vroeger op de dag, maar heeft ook nadelige effecten, omdat je 's avonds laat zo veel eet.
Het beste van twee werelden werd in 2018 aangetoond: tijdgebonden eten in een kort interval vroeger op de dag.
Personen die willekeurig ingedeeld evenveel aten, maar tussen 8 en 15 uur alleen, ondervonden een daling in bloeddruk, oxidatieve stress en insulineresistentie, zelfs wanneer alle proefpersonen op hunzelfde gewicht werden gehouden.
Zelfde eten, zelfde gewicht, maar verschillende resultaten.
De dalingen in bloeddruk waren spectaculair, van 123/82 naar 112/72 in vijf weken, vergelijkbaar met de werkzaamheid van krachtige bloeddrukverlagers.
De langste studie tot nu toe over tijd-gebonden eten duurde slechts 16 weken, een pilotstudie zonder controlegroep, met slechts acht deelnemers, maar de resultaten zijn toch het vermelden waard.
Dikkere mensen die, zoals de meesten van ons, aten over meer dan 14 uur per dag, moesten zich houden aan een strikt interval naar eigen keuze van 10 tot 12 uur eten.
Gemiddeld lukte het ze om de tijd dat ze per dag aten in te perken tot zo'n 4 1/2 uur, en binnen 16 weken waren ze zeven pond afgevallen.
Ze meldden ook dat ze zich energieker voelden en beter sliepen.
Dat kan verklaren waarom alle deelnemers vrijwillig aangaven interesse te hebben om voor zichzelf door te gaan met tijdgebonden eten, zelfs na afloop van de studie.
Dat zie je niet vaak na studies over gewichtsverlies.
Nog opmerkelijker was dat na 8 maanden het gewicht er nog steeds af was en ook hun energie en slaap bleef beter.
Na verloop van een jaar was hun energie en slaap nog steeds beter en het gewicht er nog steeds af, allemaal dankzij een simpele interventie: mensen enkel vertellen dat ze zich strikt moeten houden aan 10 tot 12 uur eten per dag, in een interval naar eigen keuze.
Hoe ging het in z'n werk?
Ook al hoefden ze niet de kwaliteit of hoeveelheid eten te veranderen, toch bleken ze onbedoeld honderden calorieën minder per dag te eten.
Met zelfgekozen intervallen zou je niet meteen denken dat er circadiaanse voordelen te verwachten zijn, maar doordat deelnemers gevraagd werd hun eetinterval de hele week strikt hetzelfde te houden "kon metabole jetlag beperkt blijven."
Het idee is dat, omdat mensen de dag vaak later beginnen in het weekend, dit hun circadiaanse ritme verstoort, en inderdaad, alsof ze wat tijdzones westelijk vlogen op vrijdagavond en terug in oostelijke richting op maandagmorgen; sommige metabole voordelen zouden dus te wijten kunnen zijn aan een regelmatiger eetpatroon.
Vroeg of midden op de dag tijdgebonden eten kan ook andere voordelen hebben.
Verlengd nachtelijk vasten met minder eten 's avonds houdt verband met lagere ontstekingswaarden en betere bloedsuikerwaarden, waar van beide verwacht wordt dat ze het risico op ziekten zoals borstkanker verlagen.
Er werden dus gegevens verzameld van duizenden borstkanker-patiënten om te kijken of de duur van nachtelijk vasten verschil zou uitmaken.
Wie niet meer dan 13 uur per nacht zonder eten kon, had een 36% hoger risico dat de kanker terugkwam.
Deze bevindingen wijzen erop dat pogingen om "na 20 uur niet meer te eten en s' nachts 13 uur of langer te vasten het overwegen waard zijn voor patiënten die hun risico om (opnieuw) kanker te krijgen willen verkleinen", hoewel we gerandomiseerd, gecontroleerd onderzoek nodig hebben ter zekerheid.
Vroeg tijdgebonden eten kan zelfs een rol spelen bij de gezondheid van de populatie die wellicht het langste ter wereld leeft, de zevendedagsadventisten in de Blauwe Zone in Californië.
Adventisten die slank zijn, vegetariër, noten eten, bewegen, en niet roken leven zo'n tien jaar langer als de gemiddelde bevolking.
Hun langere leven wordt toegeschreven aan hun gezonde leefstijl, maar er is een minder bekende component die een rol kan spelen.
Van oudsher hoorde twee grote maaltijden per dag, ontbijt en lunch, met een langere tijd vasten 's nachts tot de leer van de Adventisten.
Nu eet slechts 1 op de 10 van de ondervraagde Adventisten nog twee maaltijden per dag, maar de meesten, meer dan 60%, geven aan dat ontbijt of lunch hun grootste maaltijd op de dag is.
Hoewel dit nog onderzocht moet worden in langer lopende studies, de meeste calorieën vroeger op de dag innemen en langer nachtelijk vasten leidt na verloop van tijd tot significant gewichtsverlies, waaruit de onderzoekers concludeerden dat ontbijt en lunch 5 tot 6 uur uit elkaar en dan 18 tot 19 uur lang nachtelijk vasten, een bruikbare praktische strategie voor gewichtsbeheersing kan zijn.
Het gewicht kan het wachten waard zijn.
Het rapport van het instituut van geneeskunde over de gezondheidseffecten van marihuana
Het rapport van het instituut van geneeskunde over de gezondheidseffecten van marihuana
Wanneer sommige verkeerd geinformeerde mensen horen dat er een op planten gebaseerde medische praktijk wordt geopend, dan schiet al gauw een bepaalde plant te binnen.
In de loop der jaren heb ik veel vragen gekregen over cannabis, en ik vind het hoog tijd om te proberen de verwarring te verwijderen.
Ik wilde niet gewoon even met de losse hand een gooi doen en alles in rook doen opgaan.
Er zijn brandende problemen als het gaat om een groeiende industrie, met zo veel ophef en rook en spiegels, kan de wetenschap een behoorlijke tik oplopen.
Ik bedoel, zijn er acute chronische effecten?
Zware beschadigingen aan lijf en leden door het rijden onder de invloed misschien?
Ik wilde de echte waarheid geven en dubieus onderzoek eruit filteren en dat is nog een hele trip geweest.
Alleen al in de afgelopen maanden zijn er 420 artikelen uitgegeven!
Dit is de recensie waar iedereen op zat te wachten, al het bekende bewijs in 2017 van het Instituut voor Geneeskunde belast met het uitvoeren van een uitgebreide beoordeling over de gezondheidseffecten van cannabis.
Ze zijn gestart met 24.000 bronnen, en reduceerde het tot ongeveer 10.000 om dit 468 paginas tellende document te produceren.
Wat vonden ze?
Ik denk dat het eerlijk is om samen te vatten dat ze tot de conclusie kwamen dat de beweerde voordelen veel kleiner en zwakker zijn dan vaak wordt gerapporteerd, maar dat geldt ook voor de vermeende risico's.
Dus, goed nieuws voor de recreatieve gebruiker, die meestal bezorgd is over het krijgen van kanker, maar slecht nieuws voor de patient die hoopt dat het helpt tegen kanker.
De enige drie voordelen waar ze substantieel bewijs voor konden vinden was een behandeling van chronische pijn bij volwassenen, misselijkheid en braken veroorzaakt door chemotherapie en het verlichten van zelfgemelde stijve spieren bij patiënten met MS.
Zelfs archetypische medische marihuana-indicaties, zoals glaucoom, voldeden niet aan de verwachtingen.
Ondanks het populaire geloof in het tegendeel, uitgebreid onderzoek over decennia heeft gedocumenteerd dat marihuana niet effectief is bij het behandelen van klinische glaucoom, een ziekte van verhoogde druk in de oogbol.
Ik bedoel, het verlaagt wel de druk, maar slechts voor ongeveer een uur.
Dus, je zou een dozijn jointjes per dag moeten roken, en zelfs als je die paar duizend per jaar zou roken, dan wordt je lichaam er aan gewend.
Dus, het kleine beetje voordeel verdwijnt binnen enkele maanden bij de meeste patiënten.
Aan de andere kant, is het zeer opvallend dat uit deze lijst van nadelige bijwerkingen van langdurig of zwaar gebruik er geen melding wordt gemaakt van chronisch obstructieve longziekten zoals emfyseem, die je kunt krijgen van het roken van tabak.
En het lijkt er ook niet op dat het roken van marihuana de risico's verhoogt van kankers aan de luchtwegen, zoals longkanker of hoofd- en nekkanker, hoewel cannabis wel het risico op testikelkanker zou kunnen verhogen.
Er zijn tot nu toe drie studies geweest op het gebruik van marihuana en testikelkanker, waarbij marihuana het risico ongeveer 50% lijkt te verhogen, maar alleen, zo lijkt het, voor diegenen die een keer per week of meer roken, of voor een periode van 10 jaar of langer.
Dus wat concluderen ze in het algemeen, waren ze voor of tegen legalisatie?
In principe concludeerden zij, dat er gewoonweg niet genoeg onderzoek is, waardoor patiënten, gezondheidszorg professionals, en beleidsmakers zonder het bewijs zitten dat ze nodig hebben om gezonde beleidssbeslissingen te kunnen maken.
Dit gebrek aan op bewijs gebaseerde informatie vormt een risico voor de volksgezondheid.
Dat is één ding waar iedereen aan beide zijden het over eens is, de behoefte aan definitief klinisch onderzoek.
Anders blijven we zitten met anekdotes, blogs en advertenties, die niet "een goede basis bieden voor de beoordeling van de veiligheid en werkzaamheid van farmacologische middelen. "
Omdat cannabis gewoon een natuurlijk voorkomende plant is en niet gepatenteerd kan worden, is de farmaceutische industrie nergens te vinden.
Wat we nodig hebben zijn grote klinische onderzoeken.
Tot dan krabben we ons allemaal op het achterhoofd.
Maar waar gaat de financiering vandaan komen jongen?
Wat de farmaceutische bedrijven betreft, is interesse in de plant erg schaars- waar kunnen ze geld verdienen?
Big Pharma is echter geïnteresseerd in een onderbouwde aanpak.
"De ontwikkeling van nieuwere cannabinoïde modulatoren in winstgevende pilvorm zal op een dag, schrijft deze farmacologie professor, het gebruik van cannabis kruiden tot het verleden laten behoren. “
Kan cannabis kanker genezen?
Kan cannabis kanker genezen?
Cannabis en kanker: realiteit of kwakzalverij?
In de groep van alternatieve kankerbehandelingen, neemt cannabis een erg gepolitiseerde positie in, door sommigen geprezen als een onderdrukt wondermiddel, door anderen betiteld als een gevaarlijk medicijn.
Aan het ene uiterste van het spectrum staan degenen die heilig geloven dat cannabis hun kanker hielp genezen.
"De belofte, en zelfs de hype, kan hysterische proporties bereiken, met claims van cannabiskanker- kuren die in een razend tempo circuleren in cyberspace.
Het probleem is dat een patiënt soms kanker heeft dat te genezen is met conventionele therapieën, zoals je kunt het er uitsnijden voordat het zich verspreidt maar doet die behandeling niet ten gunste van iets dat online goede recensies had.
Ja, stoffen in cannabis zoals THC kunnen het volume van hersentumoren verminderen in muizen, of de groei van kankercellen onderdrukken in een petrischaal.
Maar het blijkt dat muizen en ratten geen mensen zijn, en wat in vitro wordt waargenomen, vertaalt zich niet noodzakelijkerwijs naar humane klinische geneeskunde.
Waarom dan toch niet gewoon proberen?
Omdat er andere aanwijzingen zijn dat stoffen in cannabis mogelijk de groei van kanker kunnen bevorderen.
Zoals THC immuniteit tegen kanker afremt, of kankercelproliferatie induceert, wat de groei en de uitzaaiing van borstkanker vergroot, door onderdrukking van de anti-tumor immuunrespons.
Ja, maar dat was in borsttumoren in een muis.
Je weet niet wat er gebeurt in mensen totdat ... je het op de proef hebt gesteld.
Maar vanwege juridische redenen zijn er weinig menselijke studies uitgevoerd.
Maar gelukkig, na jaren met weinig aktiviteit in cannabisgerelateerd onderzoek, financiering en materialen, begint het weer wat op te leven.
Maar waar begin je?
Nou, als bepaalde stoffen in cannabis, zoals cannabinoïden, gepostuleerd worden als het hebben van een potentieel antikankereffect, werkend op de cannabinoïde receptoren, dan zou daar logisch uit volgen dat het proberen ervan op kanker van de hersenen, waar de receptoren het meest geconcentreerd zijn de beste plek zou zijn om te beginnen.
OK, nou een van de meest verwoestende vormen van kanker is glioblastoma, een snelgroeiend type kwaadaardige hersentumor.
En dat is de eerste kanker die op de proef werd gesteld.
Stoffen in cannabis remmen soms de tumorgroei bij proefdieren, anti-tumoreffecten waren echter nog nooit bij mensen getest.
Dus, hier gaan we, de eerste klinische studie over kanker: meer specifiek, een studie waarin negen patiënten met recidiverende glioblastoma, wat betekent dat ze de tumor hadden laten verwijderen, ze hadden de bestralingen, maar de kanker is terug en groeit.
Ze hebben de THC rechtstreeks in de tumor aangebracht.
Ze gingen in principe terug naar de operatiekamer, er werd een gleufje gesneden in het midden van hun tumoren en een katheter werd in het midden aangebracht met het andere uiteinde dat uit hun hoofden stak, zodat ze de THC rechtstreeks aan konden brengen in de tumor met een spuit.
THC was al getest op biopsie monsters wat aantoonde dat het in staat was om een deel van de kankercellen te doden in een petrischaaltje.
Wat gebeurde er toen het werd uitgeprobeerd op de patiënten zelf?
De patiënten stierven allemaal, binnen enkele maanden.
Bij een paar patiënten leek het een paar weken lang te werken maar toen ging de tumor toch weer groeien ondanks herhaalde behandelingen.
Dit lijkt hun meest dramatische resultaat te zijn.
Hier is de tumor vóór de behandeling, en na vier weken was het dramatisch geslonken.
Een 35-jarige man.
Oh, de hele familie moet buiten zichzelf zijn geweest.
Maar toen begon de tumor aan een groeispurt, en ondanks meer infusies ging het slechter met hem, en toen stierf hij.
Zonder controlegroep is het effect van de behandeling op overlevingkans onduidelijk.
Dit was zowel het eerste klinische onderzoek naar kanker, en het enige klinische onderzoek naar kanker, hoewel het meer dan tien jaar geleden werd gepubliceerd.
Maar het goede nieuws is: er zijn momenteel meer dan 15 proeven aan de gang.
Misschien wel de meest opwindende daarvan is een fase 2-studie in Israël, dat opnieuw kijkt naar geavanceerde vormen van kanker die erger worden ondanks alle standaardbehandelingen.
In de tussentijd, wanneer je een een standaardbehandeling zoals chemo ondergaat, weten we tenminste dat cannabis kan helpen met enkele van de bijwerkingen.