Gekookte bonen of gekiemde bonen?
Gekookte bonen of gekiemde bonen?
Gekookte bonen of gekiemde bonen?
Bonen, kikkererwten, spliterwten en linzen zitten boordevol voedingsstoffen, en spelen een rol in de preventie van chronische ziekten, maar de meeste kunnen niet rauw worden gegeten.
Koken is de meest gebruikelijke bereidingsmethode, hetgeen ook wordt gedaan om ingeblikte bonen te maken, maar kiemen wordt steeds populairder.
Wat is gezonder?
Er was geen rechtstreekse vergelijking... tot nu toe.
De eenvoudigste vergelijking is om de hoeveelheid polyphenol fytonutriënten te meten, maar wel rekening te houden met de beschermende voordelen tegen chronische ziekten van sommige, bijvoorbeeld de anthocyanine pigmenten die deze specifieke bonen zo mooi maken.
Zoals je kunt zien, hebben gekiemde bonen meer van sommige, maar minder dan andere.
In feite geldt dat voor all fenolische fytonutriënten.
Meer van sommigen, minder van anderen.
Omdat de positieve effecten van deze verbindingen mogelijk verband houd met hun antioxidant capaciteit, kun je de algehele antioxidante werking van gekookte en gekiemde bonen vergelijken, waar koken een kleine voorsprong lijkt te hebben, maar idealiter zouden we fysiologische effecten meten, zoals de effecten van koken versus kiemen op kankercellen.
En dat is precies wat ze deden.
Dit is de concentratie van rauwe bonen extract nodig om de groeisnelheid van borstkanker te halveren in een petrischaaltje.
Gekookte bonen zijn ongeveer 40 keer beter.
Dezelfde remming van de kankergroei bij slechts een fractie van de concentratie, en gekiemde bonen doen ongeveer hetzelfde.
Nu kun je de meeste bonen niet eens rauw eten, maar ik wilde ze toevoegen om je een fascinerend fenomeen te laten zien.
Geen enkele hoeveelheid onbewerkt bonenextract kan de groei van borstkankercellen volledig stoppen, maar slechts een kleine hoeveelheid gekookte of gekiemde bonen kan dat wel.
En hetzelfde geldt voot het daadwerkelijk doden van de kanker.
Geen enkele hoeveelheid rauwe bonen extract werkt, maar zowel gekookte als gekiemde bonen krijgen het wel voor elkaar.
Vergelijkbare resultaten werden gevonden voor melanoom, de verwerking van de bonen- hetzij koken of kiemen verhoogde antikankeractiviteit in vitro, echter tegen nierkanker werkte rauw en gekookt, maar gekiemd deed helemaal niks.
De onderzoekers waren ook geïnteresseerd in het beschermende effect op de hersenen.
Gegeven dat ouderen welke melden dat ze altijd peulvruchten eten aanzienlijk minder vaak cognitieve achteruitgang ervaren, de onderzoekers besloten om de beschermende effecten van gekookte en gekiemde bonen te vergelijken op astrocyten.
Astrocyten zijn de meest voorkomende cellen in onze hersenen.
Het zijn stervormige cellen die ervoor zorgen dat onze hersenen soepel blijven werken.
Mochten ze echter beschadigd raken, dan kunnen ze een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van neurodegeneratieve aandoeningen, zoals de ziekte van Lou Gehrig, Alzheimer of Parkinson.
Dus als we helder nadenken, kunnen we daar onze gelukssterren voor bedanken.
Om te zien of bonen astrocyten tegen schade zouden kunnen beschermen, moesten ze er eerst bevestigen of bonenextract geen schade aanricht.
Dit is het voor de test, astrocyten in een petrischaal zonder behandeling, 100% levensvatbaarheid.
En dit is na de test, het toevoegen van gekookte bonen extract.
De cellen zijn niet beschadigd.
En gekiemde bonen lijken hen zelfs een beetje te laten groeien.
Hetzelfde, maar deze keer gaan we de astrocytes eerst beschadigen met een oxidatieve chemische stof die ongeveer een kwart van de cellen dood.
Maar met wat gekookt bonenextract aan boord waren de astrocyten beschermd zelfs bij een twee keer zo hoge doses, maar de gekiemde bonen liken geen significant voordeel te bieden.
Dus wat is de belangrijkste boodschap?
Wat mij betreft moeten we bonen eten op de manier dat we er zo veel mogeijk van kunnen eten.
Ik ben dol op mijn gekiemde linzen, een van de gezondste snacks ter wereld (samen met boerenkool chips).
Het is verbazingwekkend dat ik in ongeveer 2 tot 3 dagen verse producten kan maken in mijn eigen keuken.
Kiemen is tuinieren op steroïden!
Maar met ingeblikte bonen kan ik in ongeveer 2 tot 3 seconden de vergelijkbare voedingstoffen krijgen.
Koffie en sterfelijkheid
Koffie en sterfelijkheid
Leven mensen die koffie drinken langer dan wie geen koffie drinkt?
Maakt koffie je wakker of laat koffie je voorgoed inslapen?
Het grootste onderzoek ooit over dieet en gezondheid probeerde die vraag te beantwoorden door het verband tussen koffie drinken en sterftecijfers van honderd-duizenden oudere mannen en vrouwen in de VS the onderzoeken.
De koffiedrinkers wonnen, maar het effect was matig.
10 tot 15% lager sterfterisico voor wie 6 of meer koppen koffie per dag dronk, vanwege een lager risico op hartziekte, luchtwegaandoeningen, beroertes letsels en ongevallen, diabetes, en ontstekingen.
Maar deze hoeveelheid koffie verhoogde het sterftecijfer van jongere mensen, minder dan 55 jaar oud.
Daarom zou men op basis van dit onderzoek kunnen aanbevelen minder dan vier koppen koffie per dag te drinken.
Maar als je al dit onderzoek bij elkaar vat, is de conclusie dat het drinken van koffie verbonden is met geen verschil of een kleine vermindering in sterftecijfers die begint met 1of 2 kopjes per dag, voor zowel mannen als vrouwen.
Kopje voor kopje is het sterfterisico 3% lager voor elke kop koffie die je per dag drinkt, en dit biedt allemaal geruststelling als je bezorgd bent dat koffie drinken je gezondheid zou kunnen treffen.
Tenminste, als we het over levensduur hebben.
Wat gezondheid betreft vond een recent bevolkingsonderzoek
GEEN verband tussen het drinken van koffie en symptomen van refluxziekte, zoals maagzuur en regurgitatie, als je een slang in iemands slokdarm steekt en de pH meet. veroorzaakt koffie significante maagzuurreflux terwijl thee dat niet doet.
Is dat omdat thee minder cafeïne bevat? Nee.
Als je het cafeïnegehalte van koffie vermindert tot dat van thee brengt het nog steeds aanzienlijk meer reflux teweeg.
Cafeïnevrije koffie deed dit in mindere mate, zodat refluxpatiënten beter koffie zonder cafeïne kunnen kiezen, of beter nog thee.
Koffie is ook verbonden met urine-incontinentie, en dus een verlaging van cafeïne- inname zou moeten worden besproken met vrouwen met deze aandoening, én mannen.
De cafeïne in ongeveer 2 koppen koffie per dag zou urineverlies ook in mannen kunnen verslechteren.
Een meta-analyse uit 2014 suggereerde dat dagelijke koffie-inname was verbonden met een licht verhoogd risico op botbreuken in vrouwen, maar een verlaagd risico in mannen.
Maar niet voor heupbreuken.
Er werd geen significant verband gevonden tussen koffie-inname en het risiko op een heupfractuur, en thee drinken zou zelfs kunnen beschermen tegen heupfracturen, alhoewel er geen verbinding lijkt te zijn met het risico op fracturen in het algemeen.
Bepaalde populaties kunnen maar beter de cafeïne laten staan, bijvoorbeeld mensen met glaucoom, of misschien zelfs met een familiegeschiedenis van glaucoom.
Ik hoef je niet te vertellen dat als je moeite hebt met slapen
je koffie maar beter kunt vermijden.
Zelfs een enkele kop 's nacht kan een aanzienlijke verslechtering van de slaapkwaliteit veroorzaken
Er zijn bijvoorbeeld casusverslagen van epileptic die minder aanvallen hadden nadat ze met koffie stopten.
Dus misschien is dat een poging waard.
Men dacht dat cafeïne het risiko op een onregelmatige hartslag - hartkamer- fibrilatie - zou kunner verhogen, maar ook dat was gebaseerd op anekdotische casusverslagen zoals dit over een jonge vrouw die daaraan leed na het misbruiken van chocolade.
Maar deze gevallen betroffen altijd de snelle inname van heel grote hoeveelheden cafeïne.
Het heeft er echter toe geleidt dat het idee dat caffeine kan leiden to abnormale hartritmes 'algemene kennis' is geworden, en deze aanname heeft veranderingen in de medische praktijk veroorzaakt.
Recentelijk is de slinger naar de andere kant doorgeslagen.
Maar waarom?
Omdat we nu werkelijk gegevens hierover hebben.
Cafeïne verhoogt het risico op hartkamerfibrilatie NIET.
En een kleine dosis cafeïne, wat ze definieerden als minder dan ongeveer 5 koppen koffie per dag, kan zelfs een beschermend effect hebben.
Het drinken van thee lijkt ook het risico op hartziekten te verminderen, vooral wanneer we het hebben over beroertes.
Niettemin, gezien de wildgroei van energiedrankjes die enorme hoeveelheden cafeïne bevatten, zou je de boodschap dat cafeïne heilzaam is maar beter kunnen matigen.
Dat lijkt misschien betuttelend, maar het is geen grapje.
12 energiedrankjes met een hoog cafeïnegehalte binnen enkele uren kunnen dodelijk zijn.
Kokoswater en depressie
Kokoswater en depressie
Als je online gaat, kun je claims vinden dat kokoswater gunstig kan zijn voor depressie.
En ze noemen zelfs studies.
Hier is het dan zwart op wit: "Kokoswater verbetert depressie."
Hebben ze dat verzonnen?
Nee, klik erop en daar is het in PubMed, precies zoals ze zeiden.
En, als tijdelijke aanbieding, voor slechts $39,95 zal de uitgever het je laten lezen, maar waarom zou je je tijd verspillen?
Het belangrijkste staat daar al in de titel
"Kokoswater verbetert depressie."
Kun je net zo goed die 40 dollar uitgeven aan kokoswater om je stemming te verbeteren!
Na alle studies gelezen te hebben, zodat jij dit niet hoeft te doen: dat is mijn werk!
Als je naar het onder- zoek kijkt, begint het met te zeggen dat planten tegenwoordig vaak worden getest voor hun antidepressie potentieel.
Oke klinkt goed.
Daarom werd kokoswater, wat een veelgebruikt plantaardige drankje is, geselecteerd om het antidepressie potentieel ervan te onderzoeken.
Tot nu toe, alles goed.
Knaagdieren werden geselecteerd voor deze studie en een "gedwongen zwemtest" werd uitgevoerd.
Wat?!
De gedwongen zwemtest is een van de meest gebruikte tests om antidepressieve activiteit te onderzoeken.
Je vult een transparante cylinder met water zodat het boven het hoofd van de muis komt; die is dan gedwongen om te zwemmen, en je laat een muis erin vallen en kijkt hoe lang het ding worstelt om te verkomen dat het verdrinkt voordat je ziet dat de muis het opgeeft en zich naar het oppervlak laat drijven.
En, ongelooflijk maar waar, je geeft ze eerst wat kokoswater en ze houden het een beetje langer vol voordat ze het opgeven, wat een antidepressief effect aantoont.
Daarom dus... zouden we kokoswater moeten gebruiken om depressieve stoornissen bij mensen te behandelen?
Wat?!
Het maakt me depressief om te lezen over deze dergelijke verspilde onderzoeksmogelijkheden.
Waar haalden ze dit idee vandaan?
Het werd uitgevonden door een groep Franse wetenschappers in de jaren 70 om "gedragsmatige wanhoop" te modelleren.
Doet me denken aan de Harlow-experimenten met "verticale kameropsluiting" dat hij de "put van wanhoop" noemde, wat eigenlijk gewoon een metalen kooi was met schuine zijkanten.
Sluit een babyaapje er 45 dagen in op, en je zou diepgaande gedrags- veranderingen kunnen zien.
Het eindresultaat is dat ze zichzelf als het ware knuffelen in een foetushouding.
En na 10 weken alleen in de kooi, vertonen ze gedrag zoals 'contact houden' waar ze bij elkaar komen en elkaar langdurig knuffelen.
Het is nog niet duidelijk waarom opsluiting in de verticale kooi blijkbaar zo effectief is in het produceren van abnormaal gedrag, maar maak je geen zorgen, ze heben nog veel meer studies te doen.
Ik zal je het onderzoek met puppy's besparen...
Ik begrijp waarom je een model zou willen hebben om nieuwe antidepressiva te testen, maar als je wilt weten of granaatappels anti-depressieve effecten hebben, waarom geef je mensen dan gewoon geen granaatappels, in plaats van wat muizen in het diepe te gooien?
Er zijn letterlijk duizenden studies gepubliceerd over voedsel of voedselproducten met deze geforceerde zwemtest, waardoor de eierindustrie kan zeggen, kijk, eieren kunnen een fantastisch voedsel zijn voor het voorkomen en verlichten van de condities van een zware depressie.
Waarom?
Allemaal maar omdat ratten langer worstelden?
Terwijl wanneer bij mensen eieren worden verwijderd uit het diet dan verbetert hun stemming, hoewel ze ook vlees verwijderden; dus, het is niet duidelijk wat precies wat deed, of misschien aten ze gewoon meer gezond plantaardig voedsel, zoals soja - waar de soja-industrie blij mee is en je vertelt dat het depressie-gerelateerd gedrag bij postmeno- pauzale ratten vermindert, die zwommen voor hun leven.
Bij mensen echter, het beste dat sojaproducten konden bereiken, was gewoon net zo goed werken als medicijnen zoals Prozac en Zoloft, en we weten allemaal hoe weinig dat feitelijk zegt.
Ik bedoel, de gedwongen zwemtest is slechts een reactie op een acute stressvolle stimulus door in een container te worden geplaatst zonder een vluchtroute, terwijl menselijke depressive een chronische subjectieve emotionele toestand is, een interne emotionele toestand en tot op heden hebben we niet aan dieren kunnen vragen hoe ze zich voelen.
Je kunt zelfs niet alleen maar naar menselijk gedrag kijken om te vertellen of iemand depressief is; dus, het is onmogelijk om te concluderen dat de zwemtest een test is voor menselijke depressie.
Het gemak waarmee duizenden wetenschappers dat doen,is verontrustend omdat het veronderstellingen maakt die kritisch denken ontmoedigen.
In feite, studies als deze zijn vergeleken met een of andere Monty Python-sketch, waar ze zien of de heks drijft of niet.
Maar tegenwoordig wordt het gebruikt om een knaagdier als depressief te bestempelen.
Cannabis voor IBD (inflammatoire darmziekten)
Cannabis voor IBD (inflammatoire darmziekten)
Medische marihuana: panacee of plaag?
Cannabis wordt al 5000 jaar lang over de hele wereld gebruikt voor medische doeleinden, zelfs al voorgeschreven door Amerikaanse artsen vroeger, een feit dat vaak wordt gebruikt door mensen die medische marihuana propageren ter rechtvaardiging van de moderne medische toepassingen ervan.
Maar de ouderwetse geneeskunde was vergeven van allerlei haarlemmerolie-onzin, om nog maar te zwijgen over aderlatingen en andere dubieuze en schadelijke methoden.
Sceptici bekritiseren de beweging voor medische marihuana als "de beweging van het medische excuus voor marihuana," en insinueren dat kinderen met epilepsie en terminaal zieken worden ingezet als geheim wapen voor legalisatie of recreatief gebruik, of als onderbouwing van bizarre beweringen over "miraculeuze kankergenezingen," wat onderzoekers frustreert in hun vakgebied, die zich gewoon bij de wetenschap willen houden.
Zoals het therapeutische gebruik van cannabis bij inflammatoire darmziekten als de ziekte van Crohn en colitis ulcerosa.
Conventionele behandelingen werken meestal via onderdrukking van het immuunsysteem om zo te proberen de ontstekingen eronder te houden.
Gezien de beperkte behandelingsopties en welbekende bijwerkingen van deze medicijnen draait het voor mensen die aan deze ziekten lijden er vaak op uit dat ontstoken delen van hun ingewanden chirurgisch moeten worden verwijderd; je ziet dus waarom er zo veel interesse isin alternatieve behandelingen.
Zo'n 1 op 6 IBD-patiënten die marihuana gebruiken, zeggen dat het helpt voor hun symptomen, dus besloten onderzoekers het te testen.
Dertien patiënten met inflammatoire darmziekten kregen
150 gram marihuana om recreatief te roken gedurende drie maanden, en ze voelden zich beduidend beter.
Nu was er geen controlegroep, dus je weet niet of ze zich sowieso beter waren gaan voelen, of welke rol het placebo-effect kan hebben gespeeld.
Net zoiets als enkele studies over cannabis voor epilepsie bij kinderen: responspercentages boven de 30, de helft minder aanvallen bij een derde van de kinderen.
Dat is verbluffend, tot je beseft dat je soms kan komen tot een soortgelijke verbluffende respons
door de kinderen niets te geven, door ze een suikerpilletje als placebo te geven.
Daarin ligt het belang van gerandomiseerd, dubbelblind, placebo-gecontroleerd onderzoek, maar dat was er niet over cannabis en IBD, tot 2013.
21 patiënten met de ziekte van Crohn voor wie niets leek te helpen, werden willekeurig ingedeeld om ofwel 2 joints per dag te roken van echte wiet, dan wel van erop lijkende placebo-wiet.
En 90% van de proefpersonen in de cannabisgroep voelde zich beter, vergeleken met slechts 40% in de placebogroep.
Hier is een grafiek met de scores van hun symptomen: geen grote verandering in de placebogroep na twee maanden in de studie, maar bij de cannabisgroep waren hun symptomen met de helft verminderd.
Ze erkennen dat langdurig gebruik van cannabis niet zonder risico's is, maar dat zou een makkie kunnen zijn vergeleken met de mogelijke nadelige en zelfs levensbedreigende gevolgen van sommige krachtigere conventionele behandelingen, dus de studie werd geprezen als veelbelovend voor spijsverteringsaandoeningen.
De studie was echter gefinancierd door een organisatie voor medische marihuana, in feite de hoofdleverancier in het land, en dus zou het kunnen zijn dat bij de proefpersonen al de verwachting was gewekt dat dit spul ze zou helpen
(oftewel, een vooropgezet placebo-effect).
Maar dat werd gecontroleerd, toch?
Degenen die het echte spul kregen, voelden zich beduidend beter dan degenen die toevallig de placebo-wiet kregen.
Maar wacht even.
Het hele idee van placebo is dat het niet te onderscheiden moet zijn van het echte spul, zodat de proefpersonen niet weten in welke groep ze zitten.
Hoe doe je dat met psycho-actieve drugs?
Dat kan je niet, dat is het probleem.
Ze probeerden te verbergen in welke groep mensen zaten, door enkel patiënten te nemen die nog nooit wiet hadden geprobeerd, in de hoop dat ze het niet doorhadden, maar de meesten hadden dat uiteraard wél.
Dus blijven we in feite zitten met nog een niet-blinde studie.
Ze stelden allerlei subjectieve vragen, "hoe gaat-ie?", en degenen die wel doorhadden dat ze de drug kregen zeiden dat zich beter voelden.
Er was geen verandering in objectieve lab-waarden, zoals CRP, dat op ontsteking duidt, en dus kan de marihuana simpelweg de symptomen verhullen zonder werkelijk de darmontsteking te beïnvloeden.
Een andere indicator dat cannabis geen invloed heeft op het verloop van de ziekte zelf is hoe snel de symptomen weer terugkwamen.
Twee weken na de studie was de cannabisgroep weer terug bij af.
Geen verschil dus in objectieve ontstekingsmarkers, en gezien de snelle terugval lijkt het aannemelijker dat cannabis eerder de symptomen van de ziekte van Crohn verbeterde dan dat het echt iets aan de ziekte zelf deed.
Oké, ja, maar de symptomen zijn verschrikkelijk.
Minder pijn is minder pijn.
Vanuit de patiënt gezien zijn merkbare symptoom- verbetering en terugkeer naar een normaal leven niet onbelangrijk, of de ontsteking nu voortduurt of niet, tenzij, uiteraard, cannabis de ziekte op de lange termijn op een of andere manier verergerde.
In deze onderzoeksstudie een jaar later bleek dat cannabis dezelfde onmiddellijke symptoom- verlichting bood, maar in verband werd gebracht met een slechtere ziekteprognose later.
Patiënten met inflammatoire darmziekten meldden dat cannabis hun pijn, krampen en diarree verbeterde, maar bij gebruik langer dan 6 maanden bij Crohn-patiënten bleek het een sterke voorbode voor een chirurgische ingreep te zijn, de kans was 5 keer zo groot dat ze onder het mes moesten.
Hiervoor zijn twee mogelijke verklaringen.
Het is goed mogelijk dat een ernstiger ziekteverloop leidde tot het cannabisgebruik, en niet andersom.
Maar de andere verklaring is dat cannabisgebruik slechter inwerkt op de prognose, wat leidt tot grotere operaties en ziekenhuisopnames.
Daarom hebben we echt nog klinische onderzoeken nodig waarbij we mensen langer volgen om te bepalen wat er eerst kwam, maar tot die tijd moeten we wellicht constateren dat cannabisgebruik bij IBD schadelijk kan zijn.
Niet alleen om voorzichtig te zijn, maar er was ook deze studie over patiënten met hepatitis C waaruit bleek dat dagelijks gebruik van cannabis gelinkt werd aan bijna 7 keer meer kans op ernstige leverfibrose, wat zoiets is als littekenweefsel.
Dus hé, als cannabis echt fibrose doet verergeren, zou dat een mogelijke verklaring zijn waarom cannabisgebruikers met IBD een grotere kans kunnen hebben om op de operatietafel te belanden.
De zoutindustrie – we gaan in op het vlees van de materie
De zoutindustrie – we gaan in op het vlees van de materie
Waarom is de zoutindustrie zo machtig?
Ze hebben hun eigen PR en lobbyen bedrijven om tabaksindustrie-stijl tactieken te spelen om de gevaren te bagatelliseren.
Maar zout is zo goedkoop, hoeveel geld kunnen ze nou echt verdienen?
Het zijn niet de zoutmijn baronnen; het is de geraffineerde voedingsindustrie.
Net zoals de suikerindustrie het niets kan schelen of we wel of niet een kilo suiker kopen in de winkel; het is de geraffineerde voedingsindustrie, waarin biljoenen dollars omgaan, die spotgoedkope toegevoegde zout en suiker gebruikt om ons hun junk food te verkopen.
En door ons te voeden met hyper zoete, hyper zoute voedingsmiddelen worden onze smaakpapillen dusdanig getemperd dat natuurlijke voedingsmiddelen naar karton smaken.
De rijpste vrucht is wellicht niet zo zoet als Fruit Loops, dus we blijven gewoon meer en meer ervan kopen.
Maar er zijn twee andere belangrijke redenen dat de voedingsindustrie zout toevoegt aan voedsel.
De andere twee redenen: volledig commercieel en voor de meeste voedingsmiddelen is dit de werkelijke reden dat de voedingsindustrie de inname van zout hoog wil houden.
Als je zout toevoegt aan vlees dan trekt het water aan, dus je kunt het gewicht met zo'n 20% verhogen.
En omdat het wordt verkocht op gewicht, is dat 20% meer winst tegenover weinig kosten.
Zout maakt ons ook dorstig.
Kroegen bieden ons gratis gezouten pinda's aan met een reden.
Soda bedrijven bezitten snack bedrijven met een reden.
Het is geen toeval dat Pepsi en Frito-Lay hetzelfde bedrijf zijn. Zouden we $9 uitgeven voor een drankje in de bioscoop nadat we een emmer ongezouten popcorn hebben gegeten?
Zouden we onze frisdrank super-sizen als er geen zout werd toegevoegd aan onze frietjes en Big Mac?
Maar dat is niet de enige reden dat zout wordt toegevoegd aan vlees.
Het lost de spiereiwitten op tot een gel voor optimale vlees textuur.
Dat is een van de redenen waarom de vlees en vis industrieën houden van het zogenaamde "meat glue" enzym transglutaminase.
Transglutaminase kan het spiereiwit helpen zonder toevoeging van zout.
Maar sommige van deze alternatieven voor zout laten een bittere nasmaak achter in het vlees, maar dit probleem kan verholpen worden door ook een bitter blokkerende chemische stof aan het vlees toe te voegen, welke werkt middels het blokkeren van de activering van onze smaakreceptoren en voorkomt dat de informatie ooit onze hersenen bereikt.
De vleesindustrie erkent dat hun producten een aanzienlijke hoeveelheid natrium bevat, die hun imago schaadt.
Maar zout is gewoon zo goedkoop dat het gebruik van iets anders hen geld zou kosten.
Echter, als zij in staat zijn om dit kostenprobleem op te lossen, als ze het rendabel kunnen maken, dan zouden ze weleens tot de ontdekking kunnen komen dat ze miljoenen levens redden én miljoenen dollars besparen.
De beste supplementen bij prostaatkanker
De beste supplementen bij prostaatkanker
In mijn video over granaatappels en prostaatkanker, blijken granaatappelpillen zinloos bij de behandeling van prostaatkanker, met dezelfde tegenvallende resultaten bij granaatappeldrank, maar dat was ook gewoon een granaatappelextract.
Dus wellicht is de granaatappel zelf niet de schuld van de slechte werkzaamheid in die studie, maar eerder de lagere dosering aan werkzaam bestanddeel in het granaatappelextract.
Maar wat is het werkzame bestanddeel?
Extracten geven hoog op over het gehalte aan ellagzuur, beslist een van de sterkere fytochemische stoffen die in granaatappels zitten.
Echter, het is niet zo sterk als de granaatappel zelf.
Wat ze bedoelen is dat de componenten synergetisch kunnen werken; het geheel zou groter kunnen zijn dan de som der delen.
Hier zijn menselijke prostaatkankercellen in een petri-schaaltje die voluit groeien, maar druppel er dit stukje granaatappel op en de kankergroei daalt met 30%, hoewel dit andere stukje nutteloos bleek.
En als je ze allebei tegelijk toevoegt, wat denk je dat er gebeurt?
30% vermindering plus 0% vermindering is gelijk aan 70% groeivermindering.
Dat heet synergie, waarbij 1 + 1 groter dan 2 is.
Hier zie je ze onder een microscoop; zo zien prostaatkankercellen eruit.
Hier met de 30%-samenstelling.
Hier met de niet-werkzame, en hier met beide.
Dus elke poging om de "kracht van voeding als medicijn te beschrijven door vast te pinnen op één enkele chemische stof, mist de essentie" van de leefstijlgeneeskunde.
De standaard-extracten staan dus voor een cynische, geldbeluste poging om de kracht van granaatappel te vervangen door het geweld van ellagzuur.
Maar de granaatappel heeft zulke trucs of verbeteringen helemaal niet nodig.
Granaatappel is krachtig genoeg van zichzelf.
Waarom proberen ze dit fruit dan niet gewoon uit op kankerpatiënten?
Omdat je granaatappel niet in een pil kan stoppen, dus je kan het niet vergelijken met een erop lijkende suikerpil als placebo.
Geneesmiddelen zijn makkelijk te onderzoeken.
Mensen weten niet of ze het werkzame middel of de placebo nemen, maar ze hebben wel door of ze al dan niet een granaatappel eten.
Geef je dus een aantal kankerpatiënten wat granaatappel te eten en de kanker vertraagt, dan weet je niet of het komt door de granaatappels of het placebo-effect.
Dat zou voor de patiënten natuurlijk niets uitmaken; ze gaan immers vooruit?
Maar om de medische praktijk de veranderen willen we weten of het fruit daadwerkelijk iets bijzonders is.
Je zou wel een soort granaatappel- smoothie kunnen bedenken versus een nep-smoothie, maar dat klinkt qua logistiek moeilijk, dus hebben onderzoekers het geprobeerd met poeder.
199 mannen met prostaatkanker kregen ofwel placebo, ofwel driemaal daags een tablet met 100 mg hele granaatappel in poedervorm.
Welnu, dat betrof de hele vrucht, alleen het water eruitgehaald, maar weet je, zelfs dan, hoeveel kan je in een tablet krijgen?
Blijkt dat het ging om zo'n zes granaatappelpitjes per dag.
Dat is ongeveer 1/100ste van een granaatappel per dag.
Omdat ze maar zo weinig in een pil konden stoppen, probeerden ze hun kansen te vergroten door de kanker te verslaan met afwisseling.
Neem je twee groepen mensen die ongeveer dezelfde hoeveelheid eten aan fruit en groente, maar de ene groep eet minder biologisch gevarieerd, met heel veel echt gezond voedsel, maar minder afwisseling dan kleinere porties van een eetpatroon met veel afwisseling, welke groep zou er winnen, wat betreft bescherming van hun DNA tegen schade door vrije radicalen?
De groep met veel afwisseling.
Dit wijst erop dat kleine hoeveelheden van veel fytochemische stoffen wellicht meer heilzaam vermogen hebben dan veel van slechts een paar fytochemische stoffen.
Hetzelfde resultaat voor ontstekingen.
Een grotere variatie aan fruit en groenten houdt verband met minder ontsteking, zelfs als je hetzelfde aantal porties eet.
Idem met verbetering van de cognitieve functies.
Meer variatie in fruit en groente werd gelinkt aan een betere mentale toestand, uitvoering van taken, aandacht, en in sommige gevallen geheugenfunctie, ook na aanpassing voor totale hoeveelheid.
Dus, geef je twee mensen hetzelfde aantal porties gezonde voedingsmiddelen, dan doet degene die gevarieerder eet het wellicht beter.
De onderzoekers deden er niet alleen wat granaatappelpoeder in.
Ze deden er ook wat broccolipoeder bij, en wat kurkumapoeder, en een beetje groenetheepoeder.
Dus fruit, groente, specerij en blad, maar in minieme hoeveelheden.
Dat is 1 roosje broccoli per dag, minder dan 1/8 theelepel kurkuma per dag, en ongeveer 1/6 theezakje groene thee.
Allemaal geweldige planten, maar kan zo weinig de groei van kanker verminderen?
Ja. De groep mannen met vroege prostaatkanker, die operatie wilden vermijden, had in de placebogroep een stijging in PSA-waarden, met bijna 50%, wat erop duidt dat de kanker bleef doorgroeien; terwijl met granaatappel, broccoli, kurkuma en groene thee als voedingssupplement de PSA-waarden in het geheel niet stegen.
En bij degenen met meer gevorderde ziekte, die al een operatie of bestraling hadden gehad en chemo wilden vermijden was de stijging 70% meer in de placebogroep.
Dat was genoeg om sommige giftigere behandelingen uit te kunnen stellen.
Dus significante, gunstige effecten voor de korte termijn.
Weet je, ze hadden slechts geld om het onderzoek zes maanden te laten lopen, want het was een niet-commerciële onderneming, gefinancierd door een goed doel.
Dit was niet zo'n bedrijf in voedingssupplementen.
Er was in feite geen supplement totdat de onderzoekers er eentje uitvonden.
Nu is er uiteraard een supplement, gezien de opmerkelijke resultaten, maar de enige reden dat de onderzoekers de voeding in een pil stopten, was om een gelijkenis met een placebo te creëren.
Naar mijn idee, wat dit onderzoek zou moeten betekenen voor kankerpatiënten, is om broccoli-curry te eten, met fruit als toetje, en wat groene thee te drinken.
Met een volledig plantaardig dieet zou de tumor kunnen slinken, niet alleen afremmen maar er is geen reden waarom we niet allebei kunnen doen:
een plantaardig eetpatroon boordevol bijzonder krachtige planten.
Het beste voedsel voor de laatste weken van de zwangerschap
Het beste voedsel voor de laatste weken van de zwangerschap
In hoofdstuk 19 van de Koran geeft Maria geboorte aan Jezus.
Ik wist niet eens dat Jezus in de Koran te vinden was.
Typische dingen die ze je niet op een Hebreeuwse school leren.
Er staat: "De pijn van de bevalling bracht haar naar de stam van een palmboom."
Ze schreeuwt het uit en ze wordt beantwoord door Gabriël, Aartsengel en, kennelijk, verloskundige - wie had dat gedacht?
Schud de boom, zegt hij, en hij zal op jou laten vallen, rijpe, verse dadels, en je zult je een stuk beter voelen, geen ruggenprik nodig.
Helpen dadels echt bij een bevalling?
Het zou iets meer dan 2000 jaar duren, maar onderzoekers besloten uiteindelijk om het op de proef te stellen.
Ze hadden anekdotisch bewijs dat dadels zouden kunnen helpen, maar ze wilden zeker weten of de toevoeging van dadels gedurende de laatste paar weken van de zwangerschap de noodzaak van inductie of tijdsduur van de bevalling zou verminderen.
Dat is waar je medicijnen toedient om samentrekkingen van de baarmoeder te veroorzaken, om de bevalling te initiëren of te versnellen.
Het is een van de meest uitgevoerde verloskundige procedures in de VS, met een dramatisch stijging in de afgelopen decennia - van minder dan 10% van de bevallingen tot nu bijna een kwart.
Er zijn zeker legitieme medische redenen, maar worden vaak alleen voor het gemak gedaan, en niet noodzakelijk voor het gemak van de patiënt, maar ook de dokter kan perverse financiële en andere redenen hebben om dingen te willen versnellen.
Dadels helpen misschien niet met die factoren, maar misschien wel bij het bevorderen van een normale spontane bevalling?
Laten we het uitzoeken.
Een prospectieve studie: vrouwen die zes dadels per dag aten - dat is gemakkelijk haalbaar - tijdens hun laatste maand van de zwangerschap versus helemaal geen dadels, en .... de vrouwen die meer dadels aten hadden significant betere cervicale verwijding, een aanzienlijk hoger aandeel van intacte membranen.
Dat is goed.
En spontane bevalling vond plaats in 96% van degenen die dadels consumeerden, vergeleken met 79% van de vrouwen in de niet-dadelgroep, met aanzienlijk minder medicijnen.
En de bevalling was korter, in totaal ongeveer zeven uur korter.
Daarom wordt geconcludeerd dat de consumptie van dadels in de laatste vier weken van de zwangerschap de noodzaak van inductie en tijdsduur van de bevalling sterk vermindert.
De resultaten rechtvaardigen een gerandomiseerde, gecontroleerde studie.
Wacht eens even?
De vrouwen waren niet gerandomiseerd?
De studie had het er nog over hoe moeilijk het was om vrouwen te vinden die ermee akkoord zouden gaan om geen dadels te eten omdat het deel uitmaakt van hun culturele overtuigingen.
Dus je kunt je goed voorstellen hoe er tal van verschillen zouden kunnen zijn tussen de vrouwen die dadels aten en degenen die er mee instemden geen dadels te eten en hoe dat de bevindingen zou kunnen verklaren.
Misschien waren de dadeleters religieuzer, of van hogere sociaal-economische status, of wat dan ook.
Ja, je kunt twisten over wat de nadelen zouden kunnen zijn en net zo goed dadels kunnen uitproberen, maar dat is niet goed genoeg.
Ik wil weten of ze echt werken.
Maar er was nooit een gerandomiseerde klinische studie met controlegroep geweest tot drie jaar later.
Het effect van dadelconsumptie in de laatste weken van de zwangerschap op de zogenaamde "cervicale rijping" bij nieuwe moeders.
In de laatste paar weken van de zwangerschap veroorzaken hormonale veranderingen, dat de baarmoederhals, de opening naar de baarmoeder, begint te veranderen, verzachten, zodat wanneer de weeën beginnen, het gemakkelijker kan worden geopend.
In dit stadium verliest de baarnoederhals zijn structuur, en daardoor wordt het zachter en wijder zodra sterke weeën beginnen.
Door een rijpe baarmoederhals kun je een baby eruit duwen met weinig druk, maar als de baarmoederhals er nog niet gereed voor is kan het 10x zoveel druk vereisen.
Dus het spreekt vanzelf dat cervicale rijping voor het begin van de bevalling belangrijk is wanneer je een normale vaginale bevalling wilt hebben.
De zoektocht naar een veilige, goedkope en eenvoudige methode van het faciliteren van cervicale rijping is daarom van groot belang.
Wat gebeurt er als we een paar honderd vrouwen willekeurig indelen vanaf ongeveer de 37e week om ongeveer zes dadels per dag te eten - of niet - tot hun eerste samentrekking.
Cervicale rijping wordt beoordeeld met een Bishop-score.
Normaal gesproken geeft een score van 5 of minder een ongunstige baarmoederhals aan, terwijl een 8 of meer aangeeft dat je er klaar voor bent, en ... de gemiddelde score bij de vrouwen in de dadelgroep was significant hoger, dicht bij de 8, terwijl bij de groep zonder dadels de score tot ongeveer 5 was gedaald, en de baarmoederhals was meer verwijd in de dadelgroep.
En ja, dadels zijn sowieso gezond, dus misschien moeten dadels worden aanbevolen voor zwangere vrouwen om te helpen bij cervicale rijping, vooral in de laatste weken van hun zwangerschap.
Het beste voedsel voor een bevalling
Het beste voedsel voor een bevalling
Een gerandomiseerde, gecontroleerde studie met honderden zwangere vrouwen ontdekte dat vrouwen die ongeveer 6 dadels per dag eten gedurende een paar weken voor de bevalling een aanzienlijke verbetering ervaren in "cervicale rijping," de gereedheid van de cervix, de opening naar het geboortekanaal.
Je kunt ook medicijnen of een operatie gebruiken om de baarmoederhals gereed te maken.
Oxytocine is het meest gebruikte medicijn;
Misschien heb je artsen horen praten over Pitocin, hetgeen de merknaam is.
Hoewel het effectief is, wordt het gebruik ervan geassocieerd met meerdere mogelijke nadelige bijwerkingen, wat zowel de moeder als de baby kan beïnvloeden.
Misschien is er een veilige, eenvoudige oplossing zonder bijwerkingen?
Wel, dadels kunnen mogelijk behulpzaam zijn.
Het gebruik van oxytocine voor inductie van een bevalling in de dadelgroep was de helft minder vergeleken met de controlegroep, en de weinigen die dadels aten en geïnduceerd werden hadden meer succesvolle bevallingen.
Een eerdere studie waarin de consumptie van dadels de bevalling met meer dan zes uur leek te verkorten speculeerde dat dadels zelf misschien oxytocineachtige effecten hebben.
Oké, wat dacht je van de volgende studie, het vergelijken van de werkzaamheid van dadels versus oxytocine bij het behandelen van postpartum bloedingen.
Postpartum bloedingen, overmatig bloedverlies na de geboorte, is een van de belangrijkste complicaties van zwangerschap en de belangrijkste oorzaak van moedersterfte.
Wanneer de placenta loslaat, moet de baarmoeder krimpen om de bloeding te stoppen, en als het dat niet doet - als de baarmoeder niet voldoende spierspanning heeft - dan kun je een oxytocine injectie geven om het bloedverlies te verminderen.
Zoals alle medicijnen kan het echter bijwerkingen hebben, soms veroorzaakt het een gevaarlijke daling van de bloeddruk.
Er zijn ook verschillende apparaten die kunnen worden ingebracht om druk uit te oefenen, en als laatste redmiddel is er een operatie, maar waarom niet eerst fruit proberen?
Overal verkrijgbaar, goedkoop, zonder bijwerkingen,
ja, maar werkt het ook?
Er werd een gerandomiseerde klinische studie opgezet om erachter te komen.
Onmiddellijk nadat de placenta er uitkomt kregen vrouwen een eenmalige dosis van 5 dadels of een injectie met oxytocine.
Daarna werd al het bloed verzameld om te zien wat beter werkte.
Over het algemeen was het gemiddelde bloedverlies drie uur na de bevalling in de dadelgroep aanzienlijk minder dan in de oxytocinegroep, een verschil van ongeveer 60 mL.
Bekijk dit eens.
Zie hoe de dadelgroep meestal in de laagste categorie zat, minder dan 120 mL bloedverlies, terwijl de medicijngroep Meestal 240 mL verloor, of soms meer?
Conclusies: het eten van dadels - ik weet niet hoe je ze anders zou gebruiken - na de bevalling, verminderde bloedingen meer dan een oxytocine injectie, en het is een goed alternatief bij normale bevallingen.
Maar wacht even... als dadels oxytocineachtige effecten hebben om de baarmoeder samen te trekken, bevallingen verkorten door te helpen met het induceren van uteruscontracties, kan de consumptie van dadels het risico op vroegtijdige bevallingen verhogen?
Ik denk dat we het nooit zullen weten ... tot nu toe dan.
Het effect van dadelconsumptie op de lengte van de zwangerschap.
Vanaf ongeveer 38 weken werden vrouwen gerandomiseerd om zeven dadels per dag te eten, of niet.
En ... het eten van dadels had geen invloed op de datum van de bevalling, maar wat het wel deed, was een aanzienlijke vermindering van de noodzaak om de bevalling met drugs te induceren.
De helft van de niet-dadelgroep werd geïnduceerd versus 30% minder in de groep van zeven dadels- per-dag-gedurende-een-week.
En inductie van een bevalling is een serieuze zaak.
Het kan complicaties zoals bloedingen verhogen, keizersnedes, baarmoederhyperstimulatie en zelfs baarmoederruptuur.
En afgezien van de complicaties hebben vrouwen die worden geïnduceerd de neiging om zich minder tevreden over hun geboorte-ervaring te voelen.
Daarom is dadelconsumptie in de late fases van de zwangerschap een veilige aanvulling om te overwegen omdat het de behoefte aan bevallingsinterventie verminderde zonder enig nadelig effect op moeder en kind.
Het enige dat we nu nog missen is een dubbelblind onderzoek, niet alleen een gerandomiseerde studie, maar een placebo-gecontroleerde studie, toch?
De vrouwen in de dadelgroep wisten uiteraard dat ze dadels aten, en misschien had dat een soort placebo-effect?
De enige dubbelblinde studie die ik kon vinden over dadels en bevallingen is in het Arabisch, maar de Engelse samenvatting beschrijft hoe vrouwen die net met de bevalling waren begonnen dadelsiroop of een placebo kregen.
Dat is briljant.
Het is moeilijk om een placebo-dadel te maken, maar je zou een soort van placebo-siroop kunnen maken zoals melasse of zoiets.
Let op wanneer ze zeggen dat de siroop van dadel honing is want ze hebben het niet over een siroop van honing en dadels maar een siroop gemaakt van "honig dadels" wat een zachte soort is dat in je mond smelt en gemakkelijk tot een siroop te verwerken is.
En…
de normale progressie van de bevalling was kennelijk hoger in de dadelgroep, rond 98% vergeleken met minder dan 70% in zowel de placebo-als de controlegroep, en de lengte van de bevalling was ook korter in de dadelgroep, ongeveer twee uur korter, en dus op de dag van de bevalling, is het een goed idee om dadels eten.
Voordelen van groene thee voor de bevordering van antivirale immuunfunctie
Voordelen van groene thee voor de bevordering van antivirale immuunfunctie
Het geloof dat groene thee een "wonderwapen" kan zijn tegen ziekten dateert van duizenden jaren geleden.
Ik heb erover gesproken met betrekking tot chronische ziekte, maar hoe zit het met besmettelijke ziekte?
De belangstelling voor de antimicrobiële activiteit van thee stamt uit een militair medisch tijdschrift uit 1906, hetgeen suggereert dat militairen hun thermosfles vullen met thee om de bacteriën die tyfus veroorzaken te doden.
Echter, dit effect van thee werd niet verder onderzocht tot de late jaren 1980, toen stofjes uit thee werden ingezet tegen virussen en bacteriën in reageerbuizen en petrischalen.
Maar wat wij willen weten is werken ze bij mensen?
Ik had dit hele onderzoeksgebied afgedaan als klinisch irrelevant, tot genitale wratten.
Externe genitale wratten, veroorzaakt door menselijke wratvirussen, zijn een van de meest voorkomende en snelst verspreidende geslachtsziekten wereldwijd.
Patiënten met externe genitale wratten hebben één of meerdere bloemkoolachtige gezwellen op de geslachtsdelen en/of anale regio, wat aanmerkelijk mensen hun emotionele en seksuele welzijn aantast.
Maar wrijf wat groene-theezalf erop en u kunt de volledige verwijdering van alle wratten bereiken in meer dan 50% van de gevallen.
Wauw! Als het zo goed werkt voor wratvirussen, hoe zit het dan met griepvirussen?
Werkt prima in een petrischaal.
Maar hoe zit het bij mensen?
Theedrinkende schoolkinderen lijken te worden beschermd, maar je weet het niet totdat het op de proef is gesteld.
Als je werknemers in de gezondheidszorg groene-theestoffen geeft, krijgen ze ongeveer drie keer minder vaak griep dan degenen die een placebo kregen.
In feite, enkel gorgelen met groene thee kan helpen.
Terwijl een soortgelijk effect niet werd gevonden bij middelbare scholieren.
Gorgelen met groene thee kan 't risico van influenza-infectie 7- of 8-voudig verminderen in vergelijking met gorgelen met water, bij oudere verpleeghuisbewoners waar de griep lelijk uit de hand kan lopen.
In tegenstelling tot antivirale medicijnen lijkt groene thee te helpen door stimulering van het immuunsysteem, het verbeteren van de proliferatie en activiteit van gamma-delta T-cellen, een type immuuncel die fungeert als een eerstelijns afweer tegen infecties.
Proefpersonen die zes kopjes thee dronken per dag hadden maximal een 15-voudige toename in infectiebestrijdende interferonproductie in slechts één week. Maar waarom?
Er is eigenlijk een moleculair patroon, gedeeld door kankercellen en pathogenen en eetbare plantaardige producten, zoals thee, appelen, paddestoelen en wijn.
En ja, gezonde voedingsmiddelen kunnen helpen om onze immuuncellen te houden op klaar voor de start; ze zetten onze gamma-delta T-cellen in de grondverf, die dan natuurlijke weerstand kunnen leveren tegen microbiële infecties en mogelijk tegen tumoren.
Ik denk dat ik niet zo verbaasd had hoeven zijn geweest; thee, tenslotte, is een groente-infusie.
Je bent in principe een warmwaterextractie aan het drinken van een donkergroene bladgroente.
Voordelen van vasten om af te vallen
Voordelen van vasten om af te vallen
Ik heb het gehad over de voordelen van caloriebeperking.
Nou, de grootste caloriebeperking is om helemaal geen calorieën binnen krijgen.
Vasten wordt omschreven als de "volgende grote rage voor gewichtsverlies", maar heeft een lange geschiedenis in verschillende spirituele tradities, beoefend door Mozes, Jezus, Muhammed en Boeddha.
In 1732 schreef een bekende arts:
"Hij die eet tot hij ziek is, moet vasten tot hij gezond is."
Tegenwoordig geeft ongeveer 1 op de 7 Amerikaanse volwassenen aan dat advies op te volgen en een soort van vasten gebruiken om het lichaamsgewicht te beheersen.
Behandeling van obesitas door vasten wordt al meer dan een eeuw lang in de medische literatuur beschreven.
In 1915 omschreven twee doktoren van Harvard
"twee buitengewoon dikke vrouwen,"
een van hen was echt zo "dik als een varken."
Hun succes bracht hen ertoe om te concluderen dat
“Gematigde periodes van honger vormen een volkomen veilige, onschadelijke en effectieve methode voor het verminderen van het gewicht van mensen die aan obesitas lijden. "
De langste officiële periode van vasten werd gepubliceerd in 1973, en haalde het Guinness Book of World Records.
Om zijn ideale lichaamsgewicht te bereiken, vastte een 27-jarige man 382 dagen achter elkaar,m verloor 130 kilo en slaagde erin om op dat gewicht te blijven.
Hij kreeg vitamine- en mineraal-supplementen, omdat hij anders zou sterven, maar at geen calorieën gedurende meer dan een jaar.
De onderzoekers bedankten hem voor zijn “plezierige samenwerking en standvastige toewijding aan het doel om een normaal lichaam te bereiken."
Een onderzoek van de Amerikaanse luchtmacht met meer dan 20 personen met een overgewicht van ten minste 45 kilo, waar de meesten niet in staat om gewicht te verliezen met eerdere diëten, vastten maar liefst 84 dagen lang.
Negen stopten met deze studie, maar de 16 die overbleven waren succesvol in het verliezen van tussen de 20 en 45 kilo.
In de eerste paar dagen werd opgemerkt dat sommige proefpersonen maar liefst 2 kilo per dag verloren.
Dit was meestal watergewicht omdat het lichaam zich begon aan te passen, maar na een paar weken
verloren ze gestaag ongeveer een halve kilo aan vet per dag.
De onderzoeker omschreef hun hongersnoodprogramma als een "dramatische en hoopgevende behandeling voor obesitas."
Natuurlijk, het meest succesvolle dieet voor gewichtsverlies - namelijk helemaal geen dieet - is ook het minst duurzame.
Welk ander dieet kan morbide obesitas in een kwestie van maanden genezen maar praktisch garandeert dat je binnen een jaar dood bent als je je eraan houdt?
De reden waarom diëten niet werken, bijna per definitie, is dat mensen aan een dieet beginnen, en dan weer stoppen.
Permanent gewichtsverlies wordt alleen bereikt door permanente verandering van de levensstijl.
Dus wat is het nut van vasten wanneer je gewoon weer terug gaat naar je normale dieet om alle kilos er vervolgens weer bij te krijgen?
Voorstanders van vasten spreken over het psychologische voordeel van het opnieuw afstemmen van de verwachtingen en motivatie van mensen.
Sommige mensen hebben zich neergelegd bij het geloof dat gewichtsverlies voor hen op een of andere manier onmogelijk is.
Ze denken misschien dat ze op een of andere manier gewoon "anders gemaakt" zijn, en wat ze ook doen, de kilos gaan er maar niet af.
Maar het snelle en overtuigende gewichtsverlies tijdens vasten bewijst voor hen dat met een voldoende grote verandering in eetgewoonten, het niet alleen mogelijk is maar zelfs onvermijdelijk.
Deze morele boost kan hen dan aanmoedigen om betere keuzes te maken zodra ze weer echt voedsel eten.
Stoppen met eten kan sommigen de gelegenheid geven om eens goed na te denken over de rol van voedsel in hun leven, niet alleen de macht die het over hen heeft, maar de macht die zij erover hebben.
In een studie over vasten getiteld "Correctie en controle van hardnekkige obesitas," werd iemands persoonlijkheid beschreven als veranderend van “wanhoop, en geen hoop, naar enthousiast en vol met plannen voor een veelbelovende toekomst."
Ze besefte dat ze controle had over haar gewicht.
Zij concludeerden: “Deze zeer intelligente maatschappelijk werker is veranderd in iemand die ontzettend nuttig is."
Na een periode van vasten kan het nieuwe doel om gezonder te eten worden vergemakkelijkt vanwege een verminderde eetlust na het vasten, vergeleken met voor het vasten, althans tijdelijk.
Zelfs tijdens het vasten kan de honger binnen 36 uur verdwijnen.
Dus een discussie met mensen over hun waanideeën dat ze uitgezonderd zijn van de natuurwetten na een periode van vasten lijkt misschien barbaars, maar in werkelijkheid wordt deze methode van gewichtsreductie opmerkelijk goed verdragen door zwaarlijvige patiënten.
Dat lijkt een terugkerend thema in deze gepubliceerde reeks van gevallen.
In dit invloedrijke artikel 'Behandeling van obesitas met vasten gedurende maximaal 249 dagen, " merkten de onderzoekers op dat het meest verrassende aspect van de studie was het gemak waarmee het langdurige vasten werd getolereerd."
Al hun patiënten hebben kennelijk 'spontaan opmerkingen gemaakt over hun toegenomen gevoel van welzijn 'gedurende het gehele proces, en in sommige gevallen zelfs 'openhartige euforie'.
Hoewel het essentieel is dat “vasten alleen moet worden voorgeschreven onder strikt medisch toezicht', concludeerden ze dat ze "ervan waren overtuigd dat het de beste behandeling is, zeker in gevallen van zware obesitas.”
Vasten gedurende een dag kan mensen prikkelbaar, humeurig en afgeleid maken, maar na een paar dagen melden velen zich helder, opgetogen en alert te voelen - zelfs euforisch.
Dit kan gedeeltelijk te wijten zijn aan de aanzienlijke stijging van endorfines als gevolg van het vasten.
Verbetering van het humeur tijdens het vasten wordt gezien als een adaptief overlevingsmechanisme om de zoektocht naar voedsel te motiveren.
Deze positieve vooruitzichten voor de toekomst kunnen dan helpen bij de gedragsverandering die nodig is om sommige voordelen van het gewichtsverlies te behouden.
Maar is dat ook wat er gebeurt?
Is het effectief op de lange termijn?
En ik weet zeker dat je titels als deze voorbij zag flitsen.
Is het ook veilig?
Daar gaan we het over hebben in de volgende aflevering.