Kan havermout hartziekten voorkomen?
Kan havermout hartziekten voorkomen?
Vezels zijn nog steeds een zorgelijke voedingsstof voor de volksgezondheid.
Er is een zogenaamd "vezel verschil" in America.
Dit zijn de minimale dagelijkste aanbevolen hoeveelheid voor mannen en vrouwen van verschillende leeftijd; dit is hoeveel we werkelijk consumeren.
We krijgen slechts de helft van de DAH, wat een volksgezondheidsprobleem is voor alle amerikanen
Alhoewel, niet voor ALLE amerikanen. Minder dan 3% eet genoeg vezels, wat betekend dat minder dan 3% van de amerikanen genoeg plantaardig voedsel eet, de enige bron van vezels.
Alhoewel een factor 0.1 wordt toegeschreven aan de vlees-catergorie, in het geval je een hotdog of wat garnering eet.
Als slechts de helft van de bevolking 3 gram meer vezels per dag at, een kwart kopje bonen of een schaaltje havermout, dan konden we miljarden medische kosten besparen en dat is alleen al voor constipatie.
Het eten van plantaardig voedsel, het eten van vezel-bevattend voedsel verminderd het risico op diabetes, hartziekten, beroertes, kanker en obesitas.
De eerste die deze link legde tussen vezel inname en dodelijke ziekten was Dr. Hugh Trowell, tientallen jaren geleden.
Hij werkte 30 jaar in Afrika, en vermoedde dat de hoge inname van mais, millet, zoete aardappel groene groente en bonen hun beschermende tegen chronische ziekten.
Dit werd vertaald naar de zogenaamde vezel-hypothese maar hij dacht niet dat het de vezels waren, maar het vezel-rijke voedsel, welke zo beschermend was.
Er bevinden zich honderden dingen in volle granen behalve vezels, welke een positief effect kunnen hebben.
Bijvoorbeeld, ja, de vezels in havermout kunnen ons cholesterol verlagen, zodat minder blijft plakken in onze aderen, maar er bevinden zich anti-inflammatoire en antioxidante phytonutriënten in haver welke atherosclerotische opbouw kunnen helpen voorkomen en op die manier ader-functie kunnen onderhouden.
Visionairs zoals Trowell waren niet overtuigd van de reductionistische "eenvoudige" focus op voedingsvezels en drongen erop aan dat plantaardig voedsel de nadruk zou moeten krijgen.
Vezel inname was slechts een indicator voor inname van op planten gebaseerd voedsel.
Diegene met de hoogste vezel inname, en laagste cholesterol waarden waren diegene welke enkel plantaardig voedsel aten.
Risico factoren zoals cholesterol zijn slecht 1 ding, maar hebben deze individuele componenten daadwerkelijk effect op de ontwikkeling van hartziekten.
We wisten het niet, tot deze studie werd gepubliceerd.
Honderden oudere dames ondergingen coronaire angiogrammen, waar een kleurstof in de kransslagaders van het hart wordt geinjecteerd om te zien hoe wijd open ze zijn.
Ze kregen een angiogram aan het begin van de study en een aantal jaar later, terwijl hun dieet werd geanaliseerd.
Dit waren de resultaten.
De aderen van vrouwen welke minder dan een portie volle granen per dag aten, hadden significant vernauwde aderen terwijl vrouwen welke slechts 1 portie (of meer) aten, ook significant vernauwd waren, maar minder.
Dit waren allemaal vrouwen met hartziekten met een standaard Amerikaans dieet, en dus verstopten hun bloedvaten geleidelijk - hartziekten is de #1 doodsoorzaak voor Amerikaanse vrouwen, maar er was significant MINDER vernauwing in vrouwen welke meer volle granen aten, significant minder progressive van hun atherosclerose.
Sterker nog, het proces was evenveel vertraagd alsof ze cholesterol verlagende statin medicijnen namen.
Statins kunnen ook de verstopting van bloedvaten vertragen.
Maar willen we enkel ons risico verlagen, of helemaal NIET sterven door hartziekten?
Een plantaardig dieet staat bekend om zijn vermogen om de progressie van hartziekten OM TE DRAAIEN, het opent onze verstopte aderen.
Volle granen kunnen, net zoals medicatie, het ader verstoppende dieet tegengaan.
Havermout met spek en ei, is beter dan enkel spek en ei, maar wellicht nog beter is om geen ader-verstoppend dieet te hebben.
Vasten om depressie te behandelen
Vasten om depressie te behandelen
Al meer dan een eeuw wordt vasten omarmd als een behandeling met vermeend "groot nut voor het behoud van de gezondheid," en revitaliseert het voornamelijk het lichaam, maar bovenal ook de geest.
Maar laat mensen nog maar 18 uur vasten en dan worden ze al hongerig en prikkelbaar.
Na 1 of 2 dagen daalt de positieve gemoedstoestand en stijgt de negatieve en na 72 uur voelen ze zich droevig, maken ze zichzelf verwijten en hebben ze te kampen met een afname van hun libido.
Maar dan begint er iets vreemds te gebeuren:
Na enkele dagen ervaren mensen een "door vasten veroorzaakte gemoedsverrijking[...] verlaagde angst, depressie, vermoeidheid en een versterkte kracht.
En dat is wat blijkt uit alle studies over de gehele linie.
Van zodra ze over de bobbel zijn, ervaart wie vast vaak "een verhoogde waakzaamheid en verbetering in de gemoedstoestand, een subjectief gevoel van welzijn en soms [zelfs] euforie."
En dat is weinig verbazend, gezien tegen dan je endorfinewaarden misschien wel met bijna 50% omhoog schieten.
Deze verbetering van de gemoedstoestand, alertheid en kalmte zijn in zekere zin evolutionair te begrijpen.
Ja, je lichaam wil dat je je aanvankelijk slecht voelt opdat je dag in dag uit blijft eten wanneer er voedsel beschikbaar is, maar als je eten een paar dagen links laat liggen, dan beseft je lichaam dat het niet kan gaan zitten kniezen in de grot; je moet gemotiveerd worden om buiten te gaan om wat calorieën te zoeken.
Dus kan vasten dan gebruikt worden bij stemmingsstoornissen zoals depressie?
Ja, super dat je mensen zich beter kunt laten voelen na enkel een paar dagen te vasten, maar de hamvraag gaat over "de hardnekkigheid van de verbetering in gemoedstoestand na verloop van tijd" van zodra je terug begint te eten.
Maar dat weet je niet ... tot je de proef op de som neemt.
Interessant genoeg, komt het schaars bewijs dat hierover werd gepubliceerd uit Japan en de voormalige Sovjetunie en een deel ervan is ronduit belachelijk.
Zoals deze studie, die vrouwen onderzocht met een verscheidenheid aan symptomen, die de onderzoekers voornamelijk aan echtelijk conflict toeschreven.
Oh, je echtgenoot behandelt je niet goed?
Wat dacht je van een beetje elektroshocktherapie?
Maar dat leek niet veel uit te halen, dus wat dacht je van hongertherapie?
Natuurlijk wekte de uithongering bij die vrouwen honger op, maar daarvoor hebben ze Thorazine uitgevonden.
Als je hen blijft injecteren met een antipsychoticum om ze te kalmeren dan komen ze er wel door.
Dus wat gebeurde er dan?
Wie maalt erom wat er dan gebeurde?
Wat zouden we zelfs doen met zo'n resultaten?
Maar in een andere studie werd Thorazine overgeslagen.
Tien dagen lang vastten ze, maar ze moesten ook de hele dag in bed blijven, volledig geïsoleerd, zonder contact met de buitenwereld.
Dus bij verbetering of verergering zou het onmogelijk zijn de effecten van enkel de vastencomponent uit te filteren.
Maar ze werden blijkbaar wel beter; met een doeltreffendheid die bij 31 van de 36 patiënten die kampten met depressie zou zijn aangetoond.
Ze besloten dat vastentherapie een alternatief zou kunnen zijn voor het gebruik van antidepressiva en bestempelden het als "een soort shocktherapie."
Mensen zijn zo opgelucht als ze terug gewoon kunnen eten, om uit de isolatiecel te komen, om zelfs gewoon uit bed te komen dat ze beterschap rapporteren.
Ja, maar dat was toen ze ontslagen werden.
Hoe voelden ze zich de volgende dag, de volgende week, de volgende maand?
Vasten is per definitie niet duurzaam, dus idealiter willen we zien dat er een of andere soort van langer durende effecten zijn.
Dus de onderzoekers volgden een paar honderd patiënten op, niet gewoon een paar maanden later, maar een paar jaar later.
Van de 69 die duidelijk leden aan depressive gaf 90% aan goede of uitstekende resultaten te voelen op het einde van het 10-daagse vasten en merkwaardig genoeg, jaren later claimde 87% van de 62 die antwoordden dat het nog steeds goed ging met hen.
Nu, er was geen controlegroep, dus we weten niet of ze het nu even goed of beter hadden gedaan zonder het vasten en het was op basis van zelfrapportering, dus misschien was er een response bias waar je onderzoekers probeert te paaien.
Of misschien waren ze bang dat ze anders terug naar het hol zouden worden gestuurd.
We hebben geen idee, maar we hebben wel goed bewijs voor de voordelen voor de gemoedstoestand op kortere termijn.
De vraag is waarom.
Bovenop de endorfines als je vast en de stijging in serotonine —het zogeheten gelukshormoon—, is er ook een bobbel in BDNF, —brain-derived neurotrophic factor— die een cruciale rol zou spelen bij stemmingsstoornissen.
En het is niet alleen omdat je er knaagdieren mee kan opbeuren.
Bij mensen met zware depressive circuleert er minder BDNF in de bloedbaan.
Autopsiestudies van zelfmoordslachtoffers vertonen amper de helft BDNF in bepaalde cruciale hersenregio's vergeleken met de controlegroep wat erop wijst dat deze een belangrijke rol zou kunnen spelen bij suïcidaal gedrag.
Je kunt BDNF boosten met antidepressiva en elektroshock, of ... met een caloriebeperking: een boost van 70% in BDNF-gehaltes nadat er drie maanden lang 25% van de calorieën uit het dieet werd gehaald.
Maar kunnen we dan niets toevoegen aan ons dieet om BDNF-gehaltes te boosten zodat we de voordelen kunnen krijgen zonder de honger?
Dat... beantwoorden we de volgende keer!
Verlaagt Wi-Fi van een laptop het aantal zaadcellen?
Verlaagt Wi-Fi van een laptop het aantal zaadcellen?
Het is onmogelijk om te denken dat een moderne, sociaal actieve man geen gebruik maakt van mobiele telefoons en Wi-Fi.
Maar zou dat schadelijk kunnen zijn voor de mannelijke vruchtbaarheid?
In mijn laatste video sprak ik over hoe het sperma van mannen die Wi-Fi gebruiken de neiging hebben om niet zo goed meer te kunnen zwemmen maar dat was een observationele studie.
We weten niet zeker of Wi-Fi ook echt sperma beschadigt totdat je het op de proef hebt gesteld.
De titel verraadt het resultaat, maar in feite was dit de eerste studie om de directe invloed van laptopgebruik op menselijk sperma te evalueren.
Hier is de DNA-fragmentatie in proefmonsters in de buurt van, en ver weg van een laptop met een actieve Wi-Fi-verbinding, wat suggereert dat iemand misschien beter niet een Wi-Fi-apparaat in de buurt van de mannelijke voortplantingsorganen wil houden.
Blootstelling aan Wi-Fi kan de beweeglijkheid van het menselijke sperma verminderen en de DNA-fragmentatie van sperma verhogen, maar het effect is gering.
Ik bedoel, maakt het hebben van 10% minder goede zwemmers echt een verschil?
Ik bedoel, vruchtbare mannen produceren honderden miljoenen cellen.
Wat nog moet gebeuren, is een onderzoek naar testikels: is het voor mannen die willekeurig zijn blootgesteld aan een bepaalde straling moeilijker om kinderen te krijgen?
Dit is een moeilijkere studie om te doen dan je zou denken.
Je kunt mannen niet zomaar een dag mobiele telefoons en laptops laten ontwijken.
We maken miljoenen spermacellen per dag, maar het duurt maanden voordat ze oud genoeg zijn.
Het sperma waarmee je vandaag zwanger raakt begon de ontwkkeling maanden geleden.
Dus je kunt je voorstellen waarom zo'n onderzoek nog moet gebeuren.
Je zou mannen willekeurig moeten selecteren om draadloze communicatie in wezen volledig te vermijden, of ondergoed te maken in de vorm van een soort kooi van Faraday.
Een andere reden waarom je misschien geen laptop op schoot wil gebruiken is vanwege de warmte die wordt gegenereerd door de laptop zelf, met of zonder Wi-Fi, wat het scrotum van mannen kan opwarmen en het doel ondermijnen van het bezitten van een scrotum in de eerste plaats.
Dit alles komt voort uit een beroemde reeks experimenten uit 1968.
Je zou kunnen zeggen dat het een verhelderende studie was.
Soms voegden ze een reflector toe om de warmte te verhogen, hoewel de lamp alleen net zo effectief was, maar ze moesten het dichter bij de huid brengen.
Veel eenvoudiger, maar waarschijnlijk resulterend in een nummer van Jerry Lee Lewis.
[Jerry Lee Lewis zingt "Great Balls of Fire."]
Nu hebben we koele tl-lampen, maar verwarmde autostoelen blijven een testiculaire hittestressfactor.
Sauna's zijn geen goed idee voor mannen die kinderen proberen te verwekken.
Het aantal spermacellen voor, en na, blijkbaar werd de sperma-productie gehalveerd, en was nog steeds minder 3 maanden later, maar schijnbaar volledig hersteld na 6 maanden.
Dat is de reden voor boxershorts, of om helemaal geen ondergoed te dragen.
Maar wie verdient daar geld aan?
Daarom hebben we een koelapparatuur-industrie voor scrotums nodig, hoewel deze studie opmerkte dat meer aanvaardbare koelingstechnieken voor scrotums echt zou moet worden ontwikkeld.
Waarom? Waar hebben ze het over?
Het lijkt erop dat de huidige apparaten niet zo praktisch zijn voor dagelijks gebruik.
Er is een onder andere een rubberen ring gevuld met ijsblokjes.
Een andere was net als een ijspak dat elke avond in het ondergoed wordt gestopt.
Geen zorgen, het ontdooit in 3 tot maximaal 4 uur.
Koude sneeuwballen, Batman!
Leg nooit, ik herhaal het, leg nooit een ijspak op je scrotum.
Met een paar bevroren erwten en wortels kun je de huid bevriezen.
Kijk, soms kunnen zelfs groenten slecht voor je zijn.
Dan is er de sproeier die het scrotum vochtig houdt, en tot slot, bevestigd met een riem, scrotale koeling met een continue luchtstroom.
Met zoveel opties om uit te kiezen, hebben laptopgebruikers echt bescherming nodig tegen scrotale oververhitting?
Je weet het niet zeker totdat je het hebt getest.
En inderdaad, een verhoging van de scrotumtemperatuur werd inderdaad bij laptop-gebruikers gemeten, scrotum temperaturen tot een koortsachtige 3 graden Celcius hoger.
Een klein beetje scrotale warmte klinkt niet zo slecht.
Maar toen las ik dit rapport: een voorheen gezonde 50-jarige wetenschapper die op een avond een verslag uittypte, comfortabel gezeten in zijn favoriete stoel, en laptop in de schoot, maar werd de volgende dag wakker met blaren, blaren op de penis en scrotum, die later open braken en zich ontwikkelden tot geïnfecteerde wonden, die uitgebreide lekkende pus veroorzaakten.
Brandwonden tot in de derde graad zijn gemeld, wat chirurgisch ingrijpen met huidtransplantaties vereiste.
Deze man dronk 12 glazen wodka en viel flauw tijdens het kijken naar een film op zijn schoot, en de laptop brandde door zijn been.
De chirurgen pleiten voor een publieke voor-lichtingscampagne om het publiek voor te lichten over de risico's van het gebruik van een laptop in de meest letterlijke zin.
In plaats daarvan kunnen ze het publiek misschien beter vertellen om geen 12 glazen wodka te drinken?
De rol van het darmmicrobioom in autisme
De rol van het darmmicrobioom in autisme
Er zijn veel voorbeelden in de natuur van intestinale microben die het gedrag van de gastheer veranderen.
Een voorbeeld hiervan is de hersenparasiet Toxoplasma.
Wanneer het een knaagdier via de darm infecteert, vindt het zijn weg naar de hersenen en zorgt het ervoor dat het dier zijn aangeboren angst verliest voor de geur van urine van de rode lynx.
Waarom geeft de parasiet om waar muizen bang voor zijn?
Omdat door roofdieren niet te vermijden, ze vaker worden gevangen en gegeten; dus de parasiet kan dan doorgaan met andere knaagdieren te infecteren.
Als je een muizenhersenparasiet bent, hoe ga je je dan verspreiden?
Muizen zijn geen kannibalen, dus je moet ervoor zorgen dat de muis waarin je zit gegeten wordt door iemand anders.
Dus de parasiet ontwikkelde een manier om het gedrag van de muis te veranderen.
Zou gezien de potentiële macht van microben om gedrag te beïnvloeden, de verstoring van ons darmmicrobioom, onze goede darmbacteriën, een potentiële factor kunnen zijn in het ontstaan van autisme?
Waar haalden ze dat idee vandaan?
Nou, bij kinderen met autisme zien we vaak een veranderde darmflora; anders dan dat van kinderen zonder autisme.
Bijvoorbeeld aanzienlijk minder Prevotella bij autistische kinderen, wat, als je het je herinnert, het gezonde darm-enterotype kenmerkt, waarvan je de groei zelf kunt bevorderen met een meer plantaardig dieet.
Maar wat was er eerst?
Is het niet waarschijnlijker dat in plaats van de slechte darmflora die zou leiden tot autisme, dat het autism leidt tot slechte darmflora?
Kinderen met autisme hebben diëten met aanzienlijk minder porties fruit en groenten, vaak gekenmerkt door een gebrek aan variatie, een ontoereikende hoeveelheid vezelbevattend voedsel, wat in het algemeen onbewerkte plantaardige voedingsmiddelen betekent, en een verhoogde hoeveelheid toegevoegde suikers.
Dus kan dat niet de andere darmflora daar verklaren?
Er zijn enkele perinatale risicofactoren voor de ontwikkeling van autisme, inclusief vroeggeboorte, laag geboortegewicht en bevalling door keizersnede - met name de C-sectie.
Wat heeft dat met het microbioom te maken?
Welnu, er kan een beschermende waarde zijn aangeboden door het moederlijke vaginale microbioom die het kind mist wanneer het in plaats daarvan naar buiten komt door een chirurgische incisie.
Maar tijdens een C-sectie zijn de moeders soms ook onder algemene anesthesie geplaatst en het is mogelijk dat de verdoving de hersenen van de baby kan beïnvloeden voordat hij of zij wordt losgekoppeld van de moederlijke bloedtoevoer.
Om onderscheid te maken tussen de twee scenario's, hebben we een onderzoek nodig dat het risico van autisme vergelijkt tussen C-secties waarin de moeder alleen een ruggenprik kreeg, versus C-secties onder algemene anesthesie, maar er is nog nooit zo'n studie geweest ... tot nu.
Deze studie onderzocht hoe vaak autisme voorkomt bij baby's die vaginaal ter wereld kwamen, bij C-sectie met alleen regionale anesthesie en bij C-sectie met algemene anesthesie.
En alleen bij de bevallingen door C-sectie onder algehele anesthesie was er een hoger risico, niet die in C-secties waar moeder alleen een ruggenprik kreeg; dus dat zou suggereren dat de connectie met de C-sectie meer een kwestie is van blootstelling aan anesthesie dan van het ontbreken van blootstelling aan vaginale flora.
Dit was echter geen interventionele studie, waarin moeders werden gerandomiseerd in verschillende groepen, maar slechts een observationele studie.
Dus het is mogelijk dat het verhoogde autismerisico minder te maken heeft met de verdoving zelf dan met de zwangerschapscomplicaties die mogelijk hebben geleid tot de beslissing dat de moeder onder zeil moest.
Hoe dan ook, ik zie de microbioomverbinding niet.
Ze hebben probiotica geprobeerd bij kinderen met autisme en tot nu toe lijkt het niet veel geholpen te hebben.
Sommige gezinnen hebben wanhopig geprobeerd poeptransplantaties uit te voeren waar ze zeg maar de buurjongen vroegen om te doneren.
Het is zoals wat een vlieg zei tegen de ander: is deze ontlasting bezet?
Niet door de FDA [voedingsautoriteit] goedgekeurd; dus families worden gedwongen om op de bruine markt te gaan ... (ahum).
Het kan allemaal worden herleid tot deze opmerkelijke studie gepubliceerd in het Tijdschrift voor kinderneurologie.
Verschillende ouders van kinderen met regressief-begin autisme - wat betekent dat de kinderen zich eerst normal gedroegen voordat het autisme toesloeg - merkten op dat het allemaal leek te beginnen nadat hun kind antibiotica had genomen.
Ze hadden chronische diarree gekregen - autisme is niet het enige dat door je genen kan lopen - wat suggereerde dat de antibiotica hun darmflora verstoord had; en toen kwam het verlies van taal-, spel- en sociale vaardigheden.
Dit kan een volledig toeval zijn, maar het leidde deze groep van pediatrisch gastro-enterologen ertoe te speculeren dat dat er misschien wel een soort van oorzaak-gevolg-link was.
Misschien dat door de goede bacteriën weg te vagen, slechte bacteriën zich konden nestelen; neurotoxische bacteriën; en dat dat leidde tot het autisme.
Als dit waar was, zouden ze misschien de lei opnieuw schoon kunnen maken; nog een dosis antibiotica, maar deze keer probeer je alle slechte beestjes op de loer daar uit te roeien.
Zou dat de symptomen van autisme bij deze personen kunnen verminderen?
Dat zou baanbrekend zijn.
Ze zetten de kinderen op een krachtig antibioticum genaamd vancomycine en 80% van de kinderen werd beter.
Maar binnen enkele weken na de behandeling, gleden de meesten van hen terug naar hun uitgangspositie, suggererend dat wellicht de slechte bacteriën verminderd werden maar niet uitgeroeid.
Deze studie werd bijna 20 jaar geleden uitgevoerd en had slechts een "n" van 11, wat betekent dat het slechts naar 11 kinderen keek.
(De letter "n" is onderzoeksjargon voor het aantal deelnemers in een onderzoek).
Zeker, inmiddels zijn er veel grotere studies gedaan.
Maar in werkelijkheid is er slechts een enkele vervolgstudie gepubliceerd, en het had een "n" van 1.
Een casusrapport van een kind met autisme dat verbeterde op antibiotica en de zoektocht van een vader om te begrijpen wat dit allemaal kan betekenen, geschreven door de vader zelf, waarin een dramatische verbetering in het autisme van het kind beschreven wordt na inname van amoxicilline.
Toen hij met andere ouders van autistische kinderen sprak, was hij verrast toen hij ontdekte dat veel van hen routinematig hun kinderen uitdrukkelijk hiervoor antibiotica gaven, hoewel hij ook van andere ouders hoorde die het idee hadden dat het autisme van hun kinderen erger werd na antibiotica, of dat antibiotica de schuld kregen van het ontstaan van de stoornis in de eerste plaats.
Maar dat zegt allemaal wat over de potentiële rol van de darmflora, wat gewoon dat idee versterkt.
Andere ouders hadden het erover, maar toen hij de medische literatuur volgde om meer te leren, was alles wat hij kon zien die 11-kindstudie.
Hoe is het mogelijk dat er geen vervolgstudies zijn geweest?
Hier was het, vlak voor zijn ogen; hij was persoonlijk getuige van bewijs in zijn eigen kind van wat deze studie had laten zien, deze schijnbaar onhandelbare toestand die snel en dramatisch verbeterde als reactie op een antibioticum - tenminste bij sommige kinderen, maar verrassend genoeg waren er geen pogingen om die studie te herhalen.
Nu denk ik dat de meeste ouders waarschijnlijk gewoon hun zegeningen zouden tellen, dat het tenminste bij hun kind werkte en het daarbij zouden laten, maar niet deze ouder.
Hij startte zijn eigen Autisme Onderzoek Stichting, met de missie van aanmoedigen en sponsoren van- en communiceren over baanbrekend autisme-onderzoek.
Heeft A2-melk minder risico op autisme?
Heeft A2-melk minder risico op autisme?
Één van de belangrijkste bronnen van eiwitfragmenten met opiaatachtige activiteit in de diëten van patiënten met autisme zijn zuivelproducten.
Het belangrijkste zuivel-eiwit, caseïne, valt uiteen in casomorfines, die beschouwd worden als factoren die betrokken zijn bij de oorzaak en de verergering van de symptomen van voedselallergie en eczeem, diabetes, schizofrenie, postpartum psychose, wiegendood en autisme.
Volgens dit "opioïde-overmaat" idee, omvat de ontwikkeling van autisme een genetische predispositie, vroege blootstelling aan een soort van stressfactoren uit het milieu die invloed hebben op de darmen, waardoor meer van deze casomorfines in het bloed terecht komen, en dan in de hersenen, waar ze een rol kunnen spelen bij de ontwikkeling van autisme.
Maar je weet het niet zeker totdat je het hebt getest.
Ten eerste, worden deze boviene (koeien) casomorfinen gevormd in het menselijke spijsverteringskanaal wanneer we melk drinken?
Onderzoekers besloten om buisjes in de darmen van mensen te steken om het uit te vinden en inderdaad, aanzienlijke hoeveelheden van het casomorfine werden gevonden.
OK, maar worden ze geabsorbeerd in de bloedbaan?
Ja, blijkbaar wel, maar deze studie werd gedaan bij zuigelingen die van nature meer lekkende darmen hebben.
Komen volledig intacte caseïne eiwit fragmenten in de bloedbaan terecht na de kindertijd?
Ja, zelfs op volwassen leeftijd, zijn er verhoogde niveaus in het bloed gedurende ten minste 8 uur na consumptie.
En diegenen met autisme kunnen bijzonder lekkende darmen hebben, met aanzienlijk hogere risico's op abnormale hoge intestinale doorlaatbaarheid, wat kan verklaren waarom de overgrote meerderheid van kinderen met autisme antilichamen in hun bloed hebben tegen tarwe- en zuiveleiwitten, vergeleken met een kleine minderheid van normale kinderen.
En op basis van allergie-studies, ook al krijgt een zuigeling alleen borstvoeding , dan kunnen ze nog steeds worden blootgesteld aan fragmenten van koemelk-eiwitten als de moeder melk drinkt, omdat de koemelk-eiwitfragmenten in haar bloed, dan haar borst, en dan in het lichaam van haar baby kunnen komen.
Maar komt het in de hersenen van de baby?
Ja, degenen met autisme hebben meer kans om te lijden aan een lekkende darm, maar de zogenaamde "opioïde overmaat"- theorie hangt af van casomorfines die niet alleen in de bloedbaan komen maar ook in het centrale zenuwstelsel, de hersenen.
En er betsaat zoiets als een bloed-hersenbarrière dat de hersenen afschermd, maar als je de hersenweefsels onderzoekt van degenen met autisme lijken hun bloed-hersenbarrière ook meer lek te zijn.
En inderdaad, bewijs voor de aanwezigheid van casomorfines binnenin de hersenen van zuigelingen is sindsdien bevestigd, wat toch gewoon weer logisch is.
Het is de veronderstelling van de werking van casomorfine opioïden, dat ze de hersenen van baby's beïnvloeden, naar melk hunkeren, en huilen voor de melk, voor versterking van de band tussen moeder en zuigeling, tussen koe en kalf.
Dit is wat zou moeten gebeuren; het is normaal, natuurlijk.
OK. Maar waarom zijn casomorfinen geassocieerd met ziekte?
Omdat dit normaal en natuurlijk is.
Maar dit? Niet echt.
Menselijke zuigelingen met bewijs van hogere basis niveaus van boviene casomorfinen in hun bloed hebben een hogere kans om te lijden aan psychomotorische vertraging, wat een maatstaf is van ontwikkeling van spier-, taal- en mentale functies, maar het omgekeerde werd gevonden voor blootstelling van de menselijke zuigeling aan menselijke casomorfinen, wat betekent dat menselijke casomorfinen nuttig bleken te zijn bij mensen.
Kijk, net zoals boviene casomorfinen in het bloed van baby's lijken te stijgen na het voeden van koemelkformule, blijken niveaus van menselijke casomorfinen te stijgen in de baby na borstvoeding, en dat is ook wat moet gebeuren.
Het hoogste basisniveau van menselijke casomorfines werd gemeten bij zuigelingen, die borstvoeding krijgen, en die een normale psychomotoriek ontwikkeling en spierontwikkeling hadden.
Dit in tegenstelling tot verhoogde basis niveaus van boviene casomorfinen, wat gevonden werd in zuigelingen die koemelk-formule gevoerd werden, wat geassocieerd werd met vertraagde psychomotorische ontwikkeling en verstijfde, meer rigide spiertonus.
De verklaring van de tegenovergestelde effecten van mens versus boviene casomorfines bij de ontwikkeling van zuigelingen heeft waarschijnlijk te maken met soort-specifiekheid.
Koemelk is goed voor kalveren; moedermelk is goed voor baby's.
Inderdaad, de structuur van boviene en menselijk caseïne is dramatisch anders, en de boviene en mens casomorfinen zelf zijn verschillende moleculen, verschillend door 2 aminozuren, wat resulteert in sterk verschillende invloeden.
In vergelijking met menselijk casomorfinen, boviene casomorfinen "zijn zeer krachtig en meer vergelijkbaar met morfine in hun effecten."
Een verschil van 2 aminozuren lijkt niet veel, maar casomorfinen zijn maar 7 aminozuren lang!
Dit verschil van ongeveer 30% definieert waarschijnlijk het verschil in hun biologische eigenschappen.
Zowel menselijke als boviene casomorfinen beinvloeden opioïde en serotonine receptoren, waarvan bekend is dat ze van groot belang zijn voor de ontwikkeling van de hersenen, maar koe-casomorfinen binden sterker aan deze receptoren en hebben dus ook meer effect.
Dit verklaart niet alleen waarom de borst het beste is, maar de psychomotorische vertraging die gekoppeld is aan hogere niveaus van boviene casomorfinen in het bloed ondersteunt het concept dat koe-casomorfinen mogelijk een rol spelen in een ziekte zoals autisme.
Daarom worden boviene casomorfinen ook wel 'de duivel in de melk' genoemd.
Maar worden ze gevormd uit alle koemelk?
Hoe zit het met zogenaamde "A2"-melk?
A2 melkbedrijven wijzen erop dat er verschillende varianten van caseïne zijn.
Sommige koeien produceren melk met een soort caseïne genaamd A1, en andere koeien produceren melk met A2-caseïne, dat verschilt van A1-caseïne door een enkel aminozuur, maar strategisch zo geplaatst dat A1-caseïne uiteen valt tot casomorphine, dat werkt als morfine, "en betrokken is bij veranderingen in de spijsvertering, het immuunsysteem en de hersenontwikkeling, " maar zogenaamd A2-melk niet.
Doe A1-melk in een reageerbuisje met wat spijsverteringsenzymen en de A1-caseïne wordt afgebroken tot casomorfine.
Maar door dat aminozuurverschil, het A2-caseïne breekt af op een andere plek, en dus wordt er geen casomorfine gevormd.
Maar hier werden spijsverteringsenzymen van varkens of koeien gebruikt die goedkoper zijn, en makkelijker zijn om te kopen voor laboratoriumexperimenten, maar menselijke spijsverteringssappen zijn anders.
En wat gebeurt er in de maag van een varken of een koe hoeft niet noodzakelijkerwijs hetzelfde zijn dan wat er gebeurt in het menselijke spijsverteringskanaal.
Maar het A1-versus A2-degradatie experiment was nog nooit uitgevoerd met de menselijke enzymen, tot nu toe.
Menselijke maag- en darmsappen werden verzameld en de duivel was in beide.
De opioïde casomorfinen werden geproduceerd uit zowel de A1- als A2-melk.
Dus A2-melk kan beter voor deze Babe zijn, maar niet noodzakelijkerwijs voor deze.
Voordelen van gember voor obesitas en leververvetting
Voordelen van gember voor obesitas en leververvetting
Gember wordt al duizenden jaren lang gebruikt in India en China om ziekten te behandelen... maar ze gebruiken ook kwik dus dat zegt niet zoveel.
Dat is waar we de wetenschap voor hebben.
Maar wanneer je titels als deze in de medische literatuur ziet over de gunstige effecten van gember op obesitas, bijvoorbeeld, dan besef je waarschijnlijk niet dat ze het hebben over de gunstige effecten van gember op vette ratten.
Wacht, waarom voeren ze niet gewoon menselijke klinische studies uit?
Het gebrek aan klinische studies kan worden toegeschreven aan ethische kwesties en beperkte commerciële ondersteuning.
Beperkte commerciële ondersteuning kan ik begrijpen.
Gember is spotgoedkoop; wie gaat die studie betalen, maar ethische kwesties?
We hebben het hier over mensen wat gember laten eten?
Studies als deze zijn relatief goedkoop en gemakkelijk uit te voeren, cross-sectionele studies waarbij je een momentopname maakt van gemberconsumptie en van lichaamsgewicht, en je ziet dat mensen die zwaarlijvig zijn de neiging hebben om aanzienlijk minder gember te eten; en dus suggereren ze dat dit aantoont dat het gebruik van gember relevant kan zijn voor gewichtsbeheersing, maar misschien is gembergebruik slechts een indicatie van meer traditioneel en een minder verwesterd dieet met ongezonde voeding.
Je weet het niet ... totdat je het op de proef hebt gesteld.
Een gerandomiseerde gecontroleerde studie om de effecten te beoordelen van een hete gemberdrank, waarmee ze bedoelen 2 gram gemberpoeder in 240 mL heet water, dus ongeveer één theelepel gemalen gember in een theekopje met heet water geroerd.
Dat is een hoeveelheid gember ter waarde van ongeveer vijf cent.
En… na het drinken van de gember meldden de deelnemers dat ze zich aanzienlijk minder hongerig voelden, en als antwoord op de vraag
"Hoeveel denk je dat je zou kunnen eten?"
beschreven ze een lagere verwachte inname van voedsel.
Nu dronk de controlegroep alleen maar heet water, dus de deelnemers wisten wanneer ze gember kregen; dus er kan een placebo-effect zijn.
Het idee was eerst om gember in capsules te stoppen om de dubbelblinde studie te doen, maar ze denken dat het effect van gember gedeeltelijk veroorzaakt wordt door de smaakreceptoren op de tong; dat wilden ze dus niet beinvloeden.
Niet alle effecten waren echter alleen maar subjectief.
Vier uur na het drinken was de stofwisseling in de gembergroep verhoogd vergeleken met de controlegroep, hoewel in een eerdere studie, toen verse gember werd toegevoegd aan een maaltijd, er geen sprake was van verhoging van de stofwisseling.
De onderzoekers suggereren dat dit te wijten kan zijn aan de "andere methode van gembertoediening," vers in plaats van gedroogd geven, en er zijn bepaalde stoffen die zich vormen wanneer je gember droogt en die unieke eigenschappen kunnen hebben.
Hoewel gevoel van verzadiging en volheid hoger waren met gember vergeleken met de controlegroep, volgden de onderzoekers de deelnemers niet om te zien of ze daadwerkelijk minder aten tijdens de lunch.
Het probleem is dat er nog nooit een gerandomiseerde dubbelblinde gecontroleerde studie met placebogroep is geweest met deze hoeveelheid gember en gewichtsverlies ... tot nu toe.
Twaalf weken lang een theelepel gemberpoeder per dag maar deze keer verstopt in capsules en ... consumptie van gember gedurende 12 weken verlaagde de body mass index [BMI] aanzienlijk.
Bekijk dit eens.
Geen verandering in de placebogroep, maar een daling in de gembergroep, hoewel schattingen van de hoeveelheid lichaamsvet niet echt veranderden, wat toch eigenlijk de bedoeling is.
Hoe zit het met het gebruik van gember om vet te verwijderen uit specifieke organen, zoals de lever?
Kennelijk verbetert de behandeling met gember fructose-geïnduceerde leververvetting bij ratten.
Weet je wat ook zou hebben gewerkt?
Niet zoveel suiker geven.
Maar er is nooit een mens geweest ... je weet hoe dit gaat aflopen ... tot nu toe.
Suppletie met gember bij niet-alcoholische vette leverziekte: een gerandomiseerde dubbelblinde gecontroleerde studie met placebogroep: een theelepel gember per dag of een placebo gedurende 12 weken.
Ze kregen allemaal te horen om hun inname van cholesterol te beperken - Ik heb een video over waarom dat belangrijk is - en om meer vezels te eten en meer te bewegen; dus zelfs de placebogroep zou moeten verbeteren.
Maar deed de gembergroep het beter?
Ja, dagelijkse consumptive van slechts een theelepeltje gemalen gember per dag resulteerde in een significante afname van stoffen die ontstekingen aantonen, en verbeteringen in leverfunctietests, en een daling van het vet in de lever.
En dat alles voor vijf cent aan gemberpoeder per dag.
En wat zijn de bijwerkingen, een paar boertjes?
Ik zocht naar nadelen en vond geen andere dan, natuurlijk, verlamming door gember.
Wat?!
In 1930 werden duizenden Amerikanen vergiftigd door een gemberextract.
Ten eerste, wie drinkt gemberextract?
Oh, in 1930 was er een verbod of alcohol, en dus kochten ze een gemberextract als een legale manier om alcohol te krijgen.
Ze beseften echter niet dat de illegale alcohol producenten misbruik maakten van de hoge vraag naar alcohol, en een goedkoper alternatief voor gember gebruikten, een soort van vernis, om hogere winsten te maken.
De moraal van het verhaal is dus... drink geen vernis.
Wie zou er géén soja moeten eten?
Wie zou er géén soja moeten eten?
Toen een studie van het Women's Health Initiative aantoonde dat menopauzale vrouwen die behandeld werden met een hormoonvervangingstherapie meer kans hadden op borstkanker, hart- en vaatziekten en algemene schade, werd er een oproep gelanceerd om veiligere alternatieven te vinden.
Uiteraard, zo stelde het WHI vast, heeft oestrogeen positieve effecten, zoals minder menopauzale symptomen en een betere botgezondheid, en dus een kleiner risico op heupbreuken maar het heeft ook negatieve effecten: een verhoogd risico op zowel bloedklonters in hart, hersenen en longen, als op borstkanker.
Dus idealiter, om het beste uit beide werelden te halen, zouden we iets nodig hebben als een selectief oestrogeenreceptormodulator (SERM), iets wat pro-oestrogene effecten heeft in sommige weefsels, zoals bot, maar anti-oestrogene effecten heeft in andere weefsels, zoals de borst.
Farmaceutische bedrijven proberen deze SERM te maken, maar fyto-oestrogenen, natuurlijke stoffen in planten-- zoals genisteïne in sojabonen, met een gelijkaardige structuur als oestrogeen-- lijken te functioneren als natuurlijke selectieve oestrogeenreceptormodulatoren.
Hoe kan iets wat eruit ziet als oestrogeen optreden als een anti-oestrogeen?
Oorspronkelijk nam men aan dat soja fyto-oestrogenen borstkankergroei bedwingen door de strijd aan te gaan met onze eigen oestrogenen om zich aan de oestrogeenreceptor te binden.
Des te meer sojastoffen men druppelt op borstkankercellen in een petrischaal, des te minder echt oestrogeen erin slaagt zich aan deze cellen te binden.
Dus de oestrogeenblokkerende functie van fyto-oestrogenen kan hun anti-oestrogene effecten helpen verklaren, maar hoe verklaren we dan hun pro-oestrogene effecten op andere weefsels zoals bot?
Hoe kan soja twee vliegen in één klap slaan?
Het mysterie werd opgelost toen we ontdekten dat er in ons lichaam twee types oestrogeenreceptoren voorkomen, dus de reactie van een doelcel hangt af van het type oestrogeenreceptor waarmee deze cel is uitgerust.
Dit zou wel eens de sleutel kunnen zijn om het gezondheidsbeschermend potentieel van soja fyto-oestrogenen te begrijpen: het bestaan van een nieuw ontdekte oestrogeenreceptor—genaamd de oestrogeenreceptor-bèta om deze te onderscheiden van de klassieke oestrogeenreceptor-alfa-- en, in tegenstelling tot ons lichaamseigen oestrogeen, hechten soja fyto-oestrogenen zich bij voorkeur aan de bètareceptoren.
Als je mensen ongeveer 200 gram gekookte volledige sojabonen laat eten, bereikt het genisteïnegehalte in hun bloed binnen +/- 8 uur ongeveer 20 tot 50 nanomol; zóveel circuleert er dan door ons lichaam, in die hoeveelheid baden onze cellen.
Gezien de helft is gebonden aan proteïnen in het bloed, is de effectieve concentratie ongeveer de helft daarvan.
Laten we eens kijken wat dat betekent voor oestrogeenreceptoractivatie.
Deze grafiek verklaart de mysterieuze gezondheidsvoordelen van sojavoeding.
In de buurt van het effectieve gehalte dat je zou bereiken na 200 gram sojabonen, zien we weinig alfa-activatie, maar nemen we veel bèta-activatie waar.
Maar waar bevinden zich deze receptoren in het menselijk lichaam?
Oestrogeenpillen verhogen de kans op fatale bloedklonters doordat ze de lever allerlei extra klonterfactoren laten uitstoten.
Maar wat blijkt?
De menselijke lever bevat enkel alfa-, en geen bèta-, oestrogeenreceptoren, dus als we zo'n 6 kilo sojabonen per dag eten, kan dat een probleem vormen.
Maar in het soort concentraties dat we uit een normale sojaconsumptie zouden halen is het weinig verbazend dat dit voor problemen zorgt bij medicinale oestrogenen maar niet bij soja fyto-oestrogenen.
Effecten op de baarmoeder lijken ook enkel door alfareceptoren te worden bemiddeld, wat wellicht verklaart waarom er bij soja nog geen negatieve impact is vastgesteld.
Dus terwijl oestrogeenrijke medicatie het risico op endometriumkanker tot tienmaal zou kunnen verhogen, worden fyto-oestrogeenrijke voedingsmiddelen geassocieerd met beduidend minder endometriumkanker, en zelfs beschermende effecten tegen deze gynaecologische kankers in het algemeen.
De vrouwen die het meest soja aten, hadden 30% minder endometriumkanker en hun risico op eileiderkanker leek gehalveerd te zijn.
Soja fyto-oestrogenen lijken geen effect te hebben op de baarmoederwand, maar kunnen toch menopauzale symptomen dramatisch verbeteren.
De Kupperman index is een soort compilatie van de 11 vaakst voorkomende menopauzale symptomen.
Wat botgezondheid betreft: menselijke bot-cellen dragen bèta-oestrogeenreceptoren, bijgevolg zouden we kunnen verwachten dat soja fyto-oestrogenen bescherming bieden.
En ze lijken inderdaad de botmineraal-dichtheid aanzienlijk te verhogen, wat in lijn is met bevolkingsgegevens die suggereren dat een hoge consumptie van sojaproducten geassocieerd wordt met verhoogde botmassa.
Maar kunnen ze botverlies door de jaren heen voorkomen?
Sojamelk werd vergeleken met een transdermale progesteroncrème.
De controlegroep verloor aanzienlijk aan botmineraaldichtheid in hun wervelkolom tijdens de twee jaar dat de studie liep, terwijl de progesterongroep beduidend minder verloor en de groep van 2 glazen sojamelk per dag zelfs betere waarden behaalde dan bij aanvang van de studie.
Dit is allicht tot op heden de meest uitgebreide studie waarin het soja fyto-oestrogeen genisteïne wordt vergeleken met een traditioneler vervangmedicijnkuur.
In de ruggengraat verloor de placebogroep op een jaar tijd aan botdichtheid, terwijl zowel de fyto-oestrogeen- als de oestrogeengroepen aan botdichtheid wonnen en hetzelfde werd vastgesteld bij de heupbotten.
De studie toont duidelijk aan dat het soja fyto-oestrogeen botverlies voorkomt en nieuwe botvorming versterkt, wat een nettowinst aan botmassa oplevert.
Maar botmassa is voor ons enkel van belang omdat we breuken willen voorkomen.
Gaat de consumptie van sojavoeding gepaard met een lagere kans op breuken?
Ja, een beduidend lager risico op botfracturen wordt gerelateerd aan slechts één enkele portie soja per dag, het equivalent van 5 tot 7 gram sojaproteïne, ofwel 20 tot 30 milligram fyto-oestrogenen.
En dat is dan amper één glas sojamelk, of nog beter, een portie volwaardige sojaproducten zoals tempeh of edamame, of de bonen zelf.
We hebben echter geen gegevens over breuken en sojasupplementen, dus als we uit zijn op de gezondheids-voordelen die Aziatische bevolkingen allicht uit volwaardige en traditionele sojaproducten halen, zouden we misschien beter dié producten nuttigen in plaats van onbewezen proteïnepoeders of pillen.
Maar wie kan soja maar beter vermijden?
Welnu, sommige mensen hebben een soja-allergie.
Maar volgens een nationale enquête meldde slechts +/- 1 op 2.000 mensen een soja-allergie.
Dat is 40 keer minder dan koemelk, het vaakst voorkomend allergeen, en ongeveer 10 keer minder dan alle andere vaak voorkomende allergenen zoals vis, eieren, schaaldieren, noten, tarwe en pinda's.
Voordelen van voedingsgist voor kanker
Voordelen van voedingsgist voor kanker
In een artikel getiteld "De Behandeling van Niet-Operabele Kanker," werd opgemerkt dat "200 jaar geleden waargenomen werd dat een bepaald aantal kwaadaardige gezwellen verdwenen na een aanval van een type van streptokokken-besmetting" en dat was 200 jaar vóór 1901, toen dit werd gepubliceerd.
Een onevenredig aantal gevallen van spontane tumorregressie zijn opgetreden na verschillende infecties.
De gedachte is dat een infectie misschien het immuunsysteem zo actief maakt, dat kanker ook een slachtoffer kan zijn, een fenomeen dat mogelijk geïnspireerd is op genezers van de oude Egyptenaren duizenden jaren geleden.
Maar je weet het niet zeker totdat je het hebt getest, hoewel het pas in de 19e eeuw formeel werd bestudeerd, toen artsen begonnen met het opzettelijk infecteren van kankerpatiënten.
De bekendste voorstander was William Coley, de zogenaamde "Vader van Immunotherapie" op wat later Memorial Sloan Kettering zou worden.
Hij "was ervan overtuigd dat een ernstige infectie kan leiden tot terugval van kanker," en dus begon hij met veel moed kankerpatiënten te injecteren.
Het probleem is natuurlijk dat het veroorzaken van infecties behoorlijk gevaarlijk is en twee van zijn patiënten stierven; hun tumoren slonken echter wel!
Misschien was er een manier waarop we het immuunsysteem konden versterken zonder mensen te doden?
Dit is de theorie achter therapeutische kankervaccins, en een daarvan wordt al tientallen jaren in de praktijk gebruikt: een verzwakte boviene tuberculosebacterie word in de blazen gespoten van patiënten met blaaskanker om het immuunsysteem aan te vallen, wat de overlevingskans op lange termijn kan opdrijven tot 36%.
OK, maar is er iets dat we kunnen eten dat de immuunfunctie kan versterken?
In mijn video's over het tegengaan van stress-veroorzaakte immuunsuppressie en het voorkomen van alledaagse infecties bij kinderen, heb ik bewijsmateriaal beoordeeld over een soort vezels in gist van bakkers, bierbrouwers en voedingsgist, genaamd beta-glucanen, die worden beschouwd als immunomodulerende verbindingen, wat misschien de verdediging tegen infecties en mogelijk kanker kan verbeteren.
Bètaglucanen zelf lijken geen direct cytotoxisch effect te hebben in termen van het doden van kankercellen, maar kan de anti-tumor immuniteit versterken door onze immuuncellen te activeren.
Als je bijvoorbeeld pas uitgenomen tumoren van borstkankerpatiënten neemt en natuurlijke killercellen er op los laat, kunnen ze een klein percentage van de tumorcellen doden.
Maar behandel ze eerst met wat bèta-glucanen van gist in vitro, dan worden ze ongeveer 5 keer effectiever in het doden van kankercellen.
Maar wat als je het gewoon eet?
Wanneer 23 vrouwen met uitgezaaide borstkanker slechts een 16e van een theelepel voedingsgist werd gegeven, ondervonden ze een toename van 50% in het aantal witte bloedcellen van monocyten in hun bloedbaan, die deel uitmaken van onze natuurlijke afweer, evenals een aanzienlijke toename van hun activering, maar het was een onderzoek van maar twee weken.
De klinische betekenis van deze bevinding is onduidelijk.
Wat we willen weten is of ze echt langer leven?
De enige Engelstalige, gerandomiseerde, dubbel-blinde studie met placebo-controle groep van borstkankerpatiënten en bèta-glucaan was meer een onderzoek naar wondgenezing, waar ze ontdekten dat de vrouwen die bètaglucanen namen, zoveel sneller genazen na de operatie dat de buisjes uit hun borst en oksels verwijderd konden worden, in sommige gevallen dagen eerder.
Dit was het eerste klinische onderzoek waar werd aangetoond dat wondgenezing verbeterde met behulp van orale bèta-glucanen.
Twee andere-die voordelen voor pediatrische brandwonden en beenzweren aantoonden- werden uitgevoerd met behulp van topische bèta-glucaanpreparaten, rechtstreeks op de huid aangebracht, iets dat niet beter leek te helpen met pre-carcinomateuze huidlaesies dan een placebo.
Maar dat kwam omdat de placebo-crème ook zo goed werkte.
Beide groepen vertoonden een significante vermindering.
Ze speculeerden dat, omdat elke patient optrad als hun eigen controle, de bèta-glucaancrème op één arm aanbrengen en de placebocrème op de andere arm, dat door de toepassing van bèta-glucanen op één arm ze werden opgenomen in het lichaam en hielpen bij de andere arm, gezien het feit dat systemische effecten zijn geconstateerd na topische behandeling.
Maar welk effect zouden orale bèta-glucanen kunnen hebben op de progressie van interne kankers?
Ja, orale gist beta-glucanen kunnen drastische krimping van tumoren veroorzaken bij muizen, maar er lijkt slechts één menselijke studie in het Engels te zijn gepubliceerd.
Twintig patiënten met gevorderde kanker met chemo behandeling werden een bèta-glucaan supplement gegeven in een open label, ongecontroleerde proef.
Zestig procent van de patiënten rapporteerden zogenaamd een gevoel van welzijn tijdens het gebruik van de bèta-glucaan en vroeg om de behandeling te blijven volgen na de voltooiing van de studie, maar dat klinkt gewoon als een klassiek placebo-effect.
Hetzelfde met rapporteren dat men minder moe is.
Maar dit is interessant: "een patiënt met lymfoom en vergrote lymfeklieren in de nek die zijn standaard chemotherapie 4 weken uitstelde tijdens de studie ... merkte een duidelijke vermindering in de grootte van de klieren toen alleen het supplement werd ingenomen."
Dus deze ene anekdotische zaak is interessant, vooral omdat er geen bijwerkingen zijn, maar het is niet echt revolutionair.
In Japan zijn er meer dan 20 gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken geweest over het gebruik van betaglucanen als aanvullende kankerbehandeling, die blijkbaar een verbetering van de chemo-therapie of bestralingstherapie aantonen, resulterend in "een positief effect op overleving en kwaliteit van leven ..."
Er was een onderzoek naar het innemen van een bèta-glucan supplement van gist om kanker terug te dringen na de operatie.
Kanker kwam niet terug in de behandelde groep, vergeleken met ongeveer 1 op de 5 in de controlegroep.
Nog intrigerender, bètaglucanen van gist voor niet-operabele kankerpatiënten, kanker in het eindstadium, omdat slechts 1 op de 20 patiënten 3 maanden overleefde, en na 6 maanden waren ze allemaal dood, terwijl in de behandelde groep de meesten langer dan 3 maanden leefden, niet 1 op de 20, maar de meesten, en 43% leefden nog na 6 maanden.
Het is niet duidelijk hoe patiënten werden ingedeeld in behandeling versus controlegroepen.
Als ze niet willekeurig zijn toegewezen, zijn mischien onbedoeld de gezondere patiënten toegewezen aan de behandelgroep, wat de resultaten zou kunnen verklaren.
Ik heb overal naar deze studie gezocht, zodat ik het kon laten vertalen, maar zelfs de National Library of Medicine kon het niet vinden.
Als iemand het echter wel kan vinden, zal ik een vervolgvideo maken.
De hoeveelheid bèta-glucanen die ze gebruikten, is wat je in één snufje zou vinden van voedingsgist, dat minder dan een cent zou kosten, en het enige neveneffect zou lekkerdere popcorn zijn, dus waarom niet gewoon proberen?
Is ontbijt de belangrijkste maaltijd voor gewichtsverlies?
Is ontbijt de belangrijkste maaltijd voor gewichtsverlies?
Ontbijt wordt algemeen aangeprezen als de belangrijkste maaltijd van de dag in het algemeen, maar ook specifiek in verband met gewichtsverlies.
Dit concept wordt niet alleen aangeprezen door populaire tijdschriften, maar ook door prestigieuze instellingen zoals Johns Hopkins, NYU, Mayo Clinic en zelfs de United States Surgeon General.
"Will je afvallen" leest de title in de American Dietetic Association.
"Probeer ontbijt te eten", verwijzend naar het ontbijt als misschien wel het best bewaarde geheim om af te vallen.
Maar is het waar?
The Duke School of Medicine's gezondheidsnieuwsbrief was sceptisch:
"Het is altijd neergezet als de belangrijkste maaltijd van de dag - tot nu toe."
Hoewel het algemeen wordt aangenomen dat het eten van ontbijt beschermt tegen obesitas, wordt dit geloof ook gezien als het schoolvoorbeeld van vervorming van het wetenschappelijke literatuur.
Niemand kan beweren dat er geen verband is tussen lichaamsgewicht en ontbijt.
Studies hebben aangetoond dat obesitas en ontbijt overslaan de neiging hebben om samen.
In 1998 hadden we al sterk bewijs van een verband tussen ontbijt overslaan en obesitas, maar onderzoekers bleven dergelijke studies belachelijk vaak herhalen.
Uit deze meta-analyse bleek dat de gecombineerde P-waarde in 2011 een waarde van 10 tot de macht -42 zou bereiken.
OK, wat betekent dat?
Waarom is dat belachelijk?
In de wetenschap verwijst de P-waarde naar de kans om een extreem resultaat te krijgen als er eigenlijk geen dergelijk effect was.
Hoe klein is een kans 10 tot de macht -42?
Dit is hoe klein dat nummer is.
Met andere woorden, de kans dat de associatie tussen zwaarlijvigheid en ontbijt overslaan slechts een toevalstreffer was, is minder dan de kansen om de loterij te winnen, niet 1 keer maar 5 keer achter elkaar, en vervolgens vervolgens te worden geraakt en overlijd door bliksem.
OK, dus de associatie tussen ontbijt overslaan en obesitas staat inderdaad buiten kijf.
We weten dat de associatie waar is.
Mensen die het ontbijt overslaan hebben meer kans op overgewicht; dat is zonder twijfel.
De vraag is echter of die ijzeren relatie tussen ontbijt overslaan en zwaarlijvigheid daadwerkelijk oorzaak en gevolg is.
Om het verschil tussen correlatie en oorzakelijk verband te illustreren, wil ik een voorbeeld geven van de manipulatie van de wetenschap door de snoepindustrie.
De National Confectioner's Association had het lef om ouders te waarschuwen dat het beperken van snoep hun kinderen dik kan maken.
Ze rechtvaardigen deze bizarre bewering met deze studie, die zij natuurlijk financierden, waaruit bleek dat snoepconsumerende kinderen en adolescenten aanzienlijk minder kans hadden op overgewicht en obesitas.
De door de industrie gefinancierde onderzoekers beweren verder dat dit snoep vrijspreekt.
Maar wat is waarschijnlijker?
Dat het verminderen van snoep leidde tot obesitas, of liever dat obesitas leidde tot het verminderen van snoep?
Met andere woorden, de lagere snoepconsumptie kan de gevolgen van obesitas weerspiegelen, niet de oorzaak, omdat ouders van zwaarlijvige kinderen traktaties proberen te beperken.
Evenzo is de bevinding dat degenen die het ontbijt overslaan meestal zwaarder zijn, hetzelfde is als zeggen dat degenen die zwaarder zijn het ontbijt overslaan.
Lijkt het niet waarschijnlijker dat mensen met overgewicht het ontbijt overslaan in een poging om minder te eten, in plaats dat minder eten op de een of andere manier die leidt tot gewichtstoename?
Nu is het mogelijk dat het overslaan van het ontbijt je metabolisme kan vertragen of ervoor kan zorgen dat je later op de dag zoveel te veel eet dat je aankomt, maar je weet het niet zeker totdat je het op de proef stelt.
Soms zijn gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken onhaalbaar, onmogelijk of onethisch.
Om te testen of parachutes levens redden, kun je niet de helft van de mensen zonder parachute een vliegtuig uit gooien.
Maar je kunt eenvoudig mensen willekeurig laten ontbijten of niet en gewoon zien wat er gebeurt.
En het blijkt dat het eten van ontbijt geen invloed heeft op je metabolisme of je eetlust voldoende onderdrukt.
De meeste onderzoeken - 95% - vonden dat het eten van ontbijt leidt tot dezelfde of meer calorie-inname gedurende de dag.
Zelfs wanneer mensen meer aten tijdens de lunch nadat ze het ontbijt hadden overgeslagen, hadden ze niet de neiging om een heel ontbijt meer calorieën te eten, en dus eindigden ze over het algemeen minder calorieën.
Geef mensen bijvoorbeeld ongeveer een ontbijt met 500 calorieën en tijdens de lunch eten ze misschien 150 calorieën minder dan diegene die het ontbijt overslaan, maar ze zouden nog steeds een overschot van 350 calorieën hebben ten opzichte van de "ontbijt overslaan" groep.
Wordt dit na verloop van tijd vertaald in gewichtstoename?
Onderzoekers van de Brigham Young University hebben 49 vrouwen gerandomiseerd die normaal gesproken het ontbijt hebben overgeslagen om ofwel te beginnen met ontbijt, of om door te gaan met overslaan.
Als het ontbijt op een of andere manier op magische wijze leidt tot gewichtsverlies, dan zou de nieuwe ontbijtgroep hiervan moeten profiteren.
Maar nee, vergeleken met degenen die het ontbijt bleven overslaan, leidde het toevoegen van de extra maaltijd tot honderden meer calorieën per dag en bijna een half pond gewichtstoename per week.
Als je normaal wel ontbijt eet en nu gaat overslaat, zul je dan afvallen?
We zullen het volgende keer ontdekken.
Het beste voedsel tegen stress-geïnduceerde immuunonderdrukking
Het beste voedsel tegen stress-geïnduceerde immuunonderdrukking
Natuurlijke "immunomodulatoren" worden steeds populairder, dingen die ons immuunsysteem natuurlijk kunnen reguleren.
"Die populariteit geeft echter vaak over-optimistische claims en middelmatige effecten. "
Naar dergelijke mythische beesten is eeuwenlang gezocht.
De huidige markt is vol met allerlei supplementen het beloven van de gouden vacht: goedkoop, geen bijwerkingen, maar wel het actief stimuleren van ons immuunsysteem.
Velen herhalen gewoon ongerechtvaardigde claims met nauwelijks enige wetenschap om het te ondersteunen.
Aan de andere kant is er bèta-glucan, die 10.000 wetenschappelijke studies en klinische proeven heeft ondergaan.
Wacht even, wat?
Beta-glucan is de vezel in voedingsgist waar ik eerder over heb gesproken, die in staat is om het aantal gevallen van veel voorkomende kinderziektes te verminderen.
Maar hoe zit het met volwassenen?
Allereerst, waarom kunnen ze geen vaccin tegen het gewone verkoudheidsvirus vinden?
Omdat er geen gewoon verkoudheisvirus is; er zijn honderden verschillende virussen betrokken bij het veroorzaken van verkoudheidssymptomen.
Daarom is er zo veel belangstelling naar het vinden van een algemene, aspecifieke immuun-opwekker, over de hele linie.
Beta-glucan-supplementatie kan de niveaus van immunoglobuline A in het speeksel doen toenemen binnen vier dagen, bij een dagelijkse dosis van 400 mg, maar niet van 100 mg.
Dus de hoeveelheid gevonden in ongeveer 2 theelepels voedingsgist per dag, maar niet in een halve theelepel.
IgA is een antilichaam dat een cruciale rol speelt in de immuunfunctie van onze slijmvliezen, zoals ogen, neus en mond.
De hoeveelheid in een theelepel deed niet veel totdat ze gingen sporten.
Twee uur na een training van 50 minuten met inspannend fietsen in een hete, vochtige omgeving, kregen diegenen die op de gist bèta-glucan zaten, toch een IgA-boost.
Beta-glucanen mislukten echter bij het opwekken van de antimicrobiële activiteit van witte bloedcellen, afgenomen van proefersonen die ongeveer een eetlepel per dag hadden ingenomen.
Waar we echt om geven, zijn echter klinische resultaten.
Krijgen diegenen die bèta-glucanen consumeren aanzienlijk minder infecties?
OK. Hoe zit het met een dubbelblinde, gerandomiseerde, placebo-gecontroleerde voedingsstudie om te zien of gist-bèta-glucan ons immuunsysteem kan verbeteren.
100 mensen werden gevolgd gedurende 26 weken, 50 kregen ongeveer het equivalent aan een eetlepel voedingsgist met beta-glucan per dag, 50 kregen placebo.
Ze telden hoeveel gevallen van verkoudheid ze kregen en er was geen significant verschil.
Nu, als je kijkt naar de eerste periode, tijdens het verkoudheidsseizoen, toen leken er minder infecties in de actieve groep te zijn, wat de bèta-glucan groep betekent.
Maar dit is een zogenoemde 'post-hoc' analyse, waarbij je terug kijkt naar je gegevens na het resultaat, wat door de wetenschappelijke gemeenschap afgekeurd wordt omdat het de kans vergroot dat je bevindingen slechts toevallig zijn.
Maar degenen die wel ziek werden tijdens de bèta-glucan leken echt minder erge symptomen te hebben.
Een vergelijkbare, grotere studie had vergelijkbare bevindingen.
Misschien was de ernst van de verkoudheid verminderd, maar in de hoofdanalyse was er geen significant verschil in het aantal keren dat mensen in de eerste plaats verkouden werden.
Hetzelfde in andere studies: geen significante verschillen in het aantal gevallen met symptomatische luchtweginfecties.
Geen significant effect op de uitkomsten van de bovenste luchtweginfecties, dus algeheel, best wel teleurstellende resultaten.
Maar wacht even.
Hoe zit het met mijn video over het behoud van de immuunfunctie bij atleten met voedingsgist?
Ze vonden een significante daling van verkoudheidssymptomen 2 weken en 4 weken na een marathon bij zowel het equivalent aan 1 theelepel gist per dag als 2 theelepels.
Ja, maar zij hadden net een marathon gelopen.
Herinner je je deze studie waar het effect alleen leek op te treden na grote inspanning?
Dat is waar bèta-glucan het goed lijkt te doen, het tegengaan van de tol die extreem lichamelijke inspanning eist van onze immuunfunctie.
Bij een atleet kan dat gewoon wat verloren trainingsdagen betekenen of iets dergelijks, maar voor soldaten of brandweerlieden is het handhaven van de gezondheid, zelfs in de context van zware lichamelijke stress, mogelijk kritisch.
OK. Maar dat is het tegengaan van de effecten van lichamelijke stress.
Hoe zit het met mentale stress?
Stressvolle levensgebeurtenissen kunnen onze slijmvliezen-verdediging verminderen, zodanig dat ook van psychologische stress is aangetoond dat het de gevoeligheid voor verkoudheid verhoogt, meer verkoudheid en ergere verkoudheid dan bij mensen met minder stress.
Dus laten we kijken of we kunnen helpen.
En inderdaad, in deze studie van gezonde vrouwen met matige niveaus van waargenomen psychische stress, hebben diegenen die het equivalent aan een theelepel voedingsgist per dag nemen met bèta-glucanen gedurende 12 weken hadden 60% minder kans om symptomen te vermelden zoals keelpijn, verstopte- of loopneus, of hoesten, sterk suggererend dat bakker's-, brouwers- en voedingsgist- "beta-glucan de negatieve effecten van stress op het immuunsysteem kan tegengaan. "
En ze ervaarden 41% meer kracht, wat een maatstaaf is voor fysieke energie, mentale scherpte en emotioneel welzijn.
Dus ze voelden zich ook beter.
Zet alle onderzoeken bij elkaar en gist bèta-glucanen lijken immuun-versterkende effecten te hebben, in ieder geval bij kinderen, en diegenen onder lichamelijke of mentale stress.