Koorts Voordelen voor Autisme door Voeding
Koorts Voordelen voor Autisme door Voeding
Momenteel heeft ongeveer 1 op de 68 kinderen autisme in de VS, maar we hebben niet eens medicijnen om de hoofdsymptomen te behandelen, laat staan de ziekte als geheel.
Ik bedoel, we kunnen een aantal symptomen behandelen, maar niet de belangrijkste symptomen van de aandoening.
Natuurlijk, als je agressief bent, kan je antipsychotica krijgen, stimulerende middelen zoals Ritalin voor ADHD, of we kunnen je bewusteloos maken om je beter te laten slapen, maar voor verbeteringen op sociaal- en communicatief vlak, de belangrijkste kenmerken en symptomen van autisme, is er weinig te bieden, en de ziekte lijkt meer voorkomend te worden.
Wat kunnen we eraan doen?
Nou, decennia geleden, werd een aanwijzing gepubliceerd die een lichtpuntje biedt: wanneer autistische kinderen koorts krijgen, tonen zij altijd aanzienlijk normaler gedrag, waaronder een groter communicatievermogen of -verlangen.
Ze kunnen minder teruggetrokken worden, alerter, spraakzamer, meer communicatief.
Alle ziekenhuismedewerkers die met de autistische kinderen werken merkte de genoemde gedragsverbeteringen op, maar zodra de koorts voorbij was, gingen ze terug naar hun normale gedrag.
Dus, denk je, wow, als we erachter kunnen komen wat er aan de hand is, dan kunnen we misschien een soort behandeling ontwikkelen.
Ja, maar wacht even.
Laten we een stap terug nemen en stilstaan bij wat dit zou kunnen betekenen.
Wat dit zo baanbrekend maakt, wereldschokkend, is dat dit de hele veronderstelling betwist dat autisme een soort vaste onherstelbare hersenziekte is, waar de hersenen gewoon onherroepelijk beschadigd zijn op één of andere manier, zonder hoop op herstel.
Maar de koortsverschijnselen suggereren van niet, het is misschien een meer dynamische hersenziekte, waarbij de normale gezonde hersenbindingen ergens aanwezig zijn, maar actief worden onderdrukt, en de koorts heft die onderdrukking op op één of andere manier, verhelpt het actieve ziekteproces, wat suggereert dat als we erachter kunnen komen wat er gebeurt, we technisch gezien het niet voor dagen, maar voor eeuwig kunnen verhelpen.
Dus, je zou denken dat dit iedere onderzoeker van autisme bezighoudt, maar raar genoeg is er nauwelijks vermelding van dit hoge koorts/verbeterd gedrag verschijnsel in alle medische literatuur over autisme, hoewel bijna iedereen die bekwaam is over de ziekte - zowel ouders als professionals, - wie er dagelijks mee bezig is - er duidelijk vanaf weet.
In feite, de eerste - en enige – Nobelprijs in geneeskunde die ooit is gegeven aan een psychiater voor hersenstoornissen was de zogenaamde vader vaan koortstherapie, waarbij hij mensen malaria zou geven, en sommigen beter werden.. als ze niet eerst stierven aan malaria tenminste.
Waardoor kan koorts de hersenfunctie verbeteren?
Als we dat kunnen uitvinden, kunnen we het misschien toepassen zonder mensen te doden.
OK, maar eerst, laten we bevestigen dat het fenomeen echt is.
Ja, de spoedige gedragsveranderingen gemeld tijdens koorts bij autisten suggereren dat de neurale netwerken in autisme nog steeds intact kunnen zijn, enkel niet functioneel, en begrip van de redenen voor verbetering tijdens koorts kan inzicht geven over wat er aan de hand is.
Maar, dit hele koorts effect bij autisme was gebaseerd op caseonderzoeken en anekdotes, tot... dit onderzoek.
Gezien de potentiële gevolgen voor behandelmogelijkheden, begonnen ze een formeel onderzoek van het verschijnsel, en inderdaad, autistische kinderen werden beter wanneer ze koorts kregen, waardoor officieel was vastgelegd dat het fenomeen echt is.
Oké, dus op volle snelheid vooruit; Laten we het uitzoeken.
Wat maakt het uit hoe het werkt?
Ik bedoel, je kunt kinderen geen malaria geven, maar waarom zet je ze niet gewoon in een sauna of bubbelbad?
Omdat het niet werkt.
In een sauna of bubbelbad, wordt de huid warmer, maar je hersenen blijven vrijwel op dezelfde temperatuur.
Het heeft een speciaal koelmechanisme; ongeacht welke temperatuur het buiten is, je hersenen blijven binnen op vrijwel dezelfde temperatuur.
Dat is voordelig; zo kan je in een ijshoorntje bijten zonder letterlijk je hersenen te bevriezen.
Maar, als je koorts krijgt, wordt je interne thermostat hoger gezet om infectie te bestrijden, en dan is er wel een toename in temperatuur van het hersenweefsel.
Nu moeten je hersenen wel voorzichtig zijn om zichzelf niet dood te koken; dus daarom laat het heat shock proteins vrij.
Naarmate je hersenen de temperatuur verhogen om je koorts te geven, laat het deze heat shock proteins vrij om eiwitschade te voorkomen en repareren.
Bij hogere temperaturen kunnen proteïnen gaan ontwarren, wat denaturatie wordt genoemd.
Dat is wat er gebeurt als je eiwitten kookt.
De proteïnen denatureren.
Dat is niet wat je in je hoofd wil laten gebeuren.
OK, maar wat heeft dit te maken met autisme?
Nou, een van de oorzaken van autisme kan de ontregeling zijn van de synaptische werking, wat betekent dat de ontregeling van de signaalwegen tussen zenuwen in de hersenen een sleutelrol kan spelen in de oorzaak van stoornissen in het autisme spectrum.
Nou, raad eens wat die heat shock proteins doen?
Ze beschermen en onderhouden synaptische werking.
Oke. Dus, nu wordt de vraag: is er een manier om heat shock reactie te activeren zonder hoge koorts door infectie te krijgen?
Zoals voor te stellen, zijn farmaceutische bedrijven nu erg geïnteresseerd in het ontdekken en ontwikkelen van farmacologische stoffen in staat om de heat shock reactie te activeren, maar ze werden verslagen door broccoli.
Sulforafaan, het werkzame bestanddeel in kruisvruchten, groenten van de koolfamilie zoals broccoli en boerenkool activeren de heat shock reactie: geen malaria nodig.
Dus, theoretisch, kan sulforafaan geven aan mensen met autisten in de vorm van broccoli, of broccolikiemen, hetzelfde soort voordeel geven als dat veroorzaakt door hoge koorts.
Op dit moment zou je een grap kunnen verwachten over de broccoli-industrie, en hoe er nooit in zulk onderzoek geïnvesteerd zou worden, wat klopte, tot ... NU!
Kijk, er zijn familiestichtingen, non-profit stichtingen die ervoor willen zorgen dat mensen met autisme genezen, of de bedrijfsprijzen nou beter worden of niet.
We zullen er de volgende keer achter komen wat er is gebeurd.
Hersenontsteking bij Autisme Bestrijden met Voedsel
Hersenontsteking bij Autisme Bestrijden met Voedsel
Martha Herbert, neuroloog op Harvard, zei in een inleidende speech op een autismeconferentie, dat we onderzoek moeten uitvoeren alsof we weten dat dit een noodgeval is.
Al anderhalf procent van alle Amerikaanse kinderen heeft autisme, en het lijkt toe te nemen.
Hoe zit het met het dramatische effect van koorts, dit enorme verschil in autistisch gedrag tijdens koorts blijft ouders en deskundigen kwellen.
Wat kan er vanuit een onderzoekstandpunt meer onthullend zijn dan een alledaagse gebeurtenis die autisme vrijwel opheft voor een bepaalde tijd?
Er gebeuren alleen zoveel verschillende dingen tijdens koorts, waar moet je beginnen?
Nou, toen bekend werd dat een oorzaak van autisme in de synapsen kan liggen, de zogenaamde ziel van de hersenen, de verbindingen tussen zenuwen waar informatie wordt overgedragen, werd de aandacht gevestigd op HSPs, heat shock proteins, die de hersenen afgeven bij koorts, die synaptische overdracht kunnen verbeteren, en dus ook langeafstandsverbindingen in de hersenen, die onderdrukt zijn bij autisme.
ASD staat voor Autism Spectrum Disorder.
En, er is deze samengestelde stof, sulforafaan, die de productie van HSPs stimuleert.
Dus, je zou de voordelen kunnen ervaren zonder koorts.
Welk medicijnbedrijf maakt het?
Hoe vraag ik ernaar bij de apotheek?
Nee, verkeerde winkel ...
Sulforafaan wordt niet gemaakt in een fabriek; het wordt gemaakt door planten.
Sulforofaan wordt gemaakt in broccoli, boerenkool, kool, loofgroenten en bloemkool, met andere woorden, kruisbloemige groenten.
Dus, misschien als we wat broccoli geven aan mensen met autisme, zal het ze misschien helpen door de heat shock proteins te stimuleren.
Maar, synaptische dysfunctie is niet de enige oorzaak van autisme.
Er is ook oxidatieve stress.
De hersenen zijn bijzonder kwetsbaar voor oxidatieve stress, omdat veel vrije radicalen in de hersenen worden gemaakt, waar weinig bescherming tegen antioxidanten is.
En ja, "er zijn veel onderzoeken geweest die aantoonden dat [autisme] gerelateerd is aan oxidatieve stress en verminderde antioxidantencapaciteit."
Het niveau nrf2 bijna gehalveerd, datgene wat een antioxidant-reactie stimuleert.
Als er nou een manier was om Nrf2 te verhogen door middel van voedsel...
Boom! Daar hebben we het.
Sulforafaan blijkt misschien de sterkste natuurlijke simulant van Nrf2 op onze planeet te zijn.
Wat was Nrf2 ook alweer?
Het wordt beschouwd als een belangrijke regelaar van ons lichaam's reactie op stressfactoren uit de omgeving.
Onder elke vorm van stress, oxidatieve stress, ontstekingsstress, stimuleert Nrf2 aspecten van de antioxidant-reactie, waarbij het allerlei cel-beschermende genen activeert de vrije radicalen in balans brengen en onschadelijk maken en reparatie van eiwitten en DNA faciliteren.
Dus, misschien als we wat broccoli geven aan mensen met autisme, zal het dingen ook verbeteren door Nrf2 te activeren, wat deze antioxidant-reactie activeert.
En dan is er nog mitochondriale dysfunctie.
Kinderen met autisme hebben meer kans om te lijden aan disfunctionele mitochondria, de kleine energiecentrales in onze cellen waar stofwisseling plaatsvind.
Als er nou een voedingsmiddel was om mitochondriale werking te verbeteren.
En dat is er.
Een dieet rijk aan kruisbloemige groenten stemt ons metabolisme opnieuw af door de metabolische balans te herstellen.
Krachtige groenten voor onze cellulaire energiecentrales.
Sulforafaan kan niet alleen de genuitdrukking stimuleren van heat shock proteins tot zesvoud binnen zes uur, het kan de hoeveelheid mitochondria in menselijke cellen verdubbelen die groeien in een petrischaal.
Dus, misschien als we wat broccoli geven aan mensen met autisme, zal het ook helpen door wat van de mitochondriale werking te herstellen wat vrije radicalen voorkomt.
Oké, dus kunnen we al proberen wat kinderen broccoli te geven?
Eerst, een laatste factor: zenuwontsteking, hersenontsteking, en andere oorzakelijke factor in autisme.
Als we bij een lijkschouwing kijken naar het hersenweefsel van iemand met autisme, is de ontsteking te zien in de witte stof.
En, bij een lumbale punctie, zien we 200 keer zoveel ontstekingsmediatoren, zoals interferon, in hun hersenen.
Wat veroorzaakt zoveel ontsteking?
Nou, de hoogste regelaar van de ontstekingscascade is een eiwit genaamd NF-kappa-beta, die ontsteking veroorzaakt en, wanneer teveel voorkomend, zoals bij autisme, kan het leiden tot chronische of overmatige ontsteking.
Als er nou een voedingsmiddel was.
Wacht, broccoli doet dat ook?
In feite is het het voornaamste ontstekingsremmende mechanisme van sulforafaan, het onderdrukken van NF-kappa-beta.
Nou, dat maakt de puzzel compleet.
Geef iemand met autisme broccoli, HSPs worden vrijgegeven om synaptische werking te stimuleren,
Nrf2 wordt geactiveerd om vrije radicalen te bestrijden, mitochondriale werking wordt hersteld, en we onderdrukken de ontsteking die NF-kappa-beta veroorzaakte.
'One food to rule them all'
Eén voedingsmiddel om alle vier de oorzaken tegen te gaan.
Dat is één van de verschillen tussen voedsel en medicijnen.
Medicijnen hebben meestal één enkel effect, maar autisme spectrum stoornis, ASS, resulteert uit meerdere factoren; vandaar dat er geen medicijnen zijn die werken.
Maar, strategieën met multifunctionele fytochemicaliën zoals sulforafaan of beter nog, de onbewerkte planten zelf, zijn zeer aantrekkelijk... theoretisch.
Maar, het is niet zeker, totdat het getest is, wat we, dat beloof ik, de volgende keer bespreken.
Beste Voeding voor Autisme
Beste Voeding voor Autisme
U kunt zich wellicht mijn serie video's herinneren over het motor-van-veroudering-enzym, TOR.
Nou, kinderen met autisme hebben vaak hogere TOR-activiteit in hun lichaam en deze hyperactieve TOR-signalering zou wel eens een rol kunnen spelen bij het veroorzaken van autisme, waardoor TOR een potentieel doelwit is om autisme te behandelen of theoretisch zelfs terugdraaien, als we stroomafwaartse TOR-signalering kunnen aanpakken, zoals tussen TOR en S6K1.
Nou, dat is eigenlijk een van de manieren waarop broccoliverbindingen prostaatkankercellen doden,
door de signaaltransductie te remmen tussen TOR en S6K1.
Borstkanker ook.
Sulforafaan is een krachtige remmer van borstkankercellen omdat het zich richt op stroomafwaartse elementen van de TOR-weg.
Dus als we broccoli geven aan mensen met autisme en het blokkeert TOR, dan zou het misschien iets van de synaptische dysfunctie blokkeren die bijdraagt aan de eigenschappen van autisme.
En dat is in aanvulling op 't blokkeren van autismekanalen op vier andere manieren: oxidatieve stress en lagere antioxidantcapaciteit, de mitochondriale dysfunctie, de hersenontsteking.
En niet alleen in een Petrischotel: sulforafaan kan de bloed-hersenbarrière passeren.
Je eet broccoli en sulforafaan bereikt snel je hersenen om daar zijn beschermende effecten uit te oefenen - in theorie dan.
Maar, je weet het niet zeker totdat je het hebt getest.
Maar nu kun je begrijpen waarom zo'n onderzoek onderzoekers kan aantrekken van toonaangevende instellingen, Harvard, Hopkins; en gepubliceerd worden in een van onze meest prestigieuze vakbladen, PNAS (De Verrichtingen van de Nationale Academie van Wetenschappen).
Maar wat vonden ze?
Nou eerst, wat hebben ze gedaan?
Een placebo-gecontroleerde, dubbelblinde, gerandomiseerde proef met jonge mannen (13 tot en met 27 jaar) met matig tot ernstig autism krijgen sulforafaan uit broccoli-kiemen of een niet te onderscheiden suiker pil.
Ze werden gedoseerd volgens lichaamsgewicht.
Degenen onder 45 kg kregen sulforafaan ter waarde van ongeveer een eetlepel broccoli-kiemen per dag, dat is vergelijkbaar met 100 gram broccoli.
Tussen 45 en 90 kg kregen ter waarde van 200 gram broccoli, of twee eetlepels verse broccoli-kiemen.
En de grote jongens kregen ter waarde van 300 gram broccoli per dag of 3 eetlepels broccoli-kiemen.
Waarom hebben ze geen echte broccoli of spruiten gebruikt?
Dan kon je geen blind onderzoek hebben; de patiënten, artsen en ouders zouden weten wie de speciale behandeling krijgt en wie niet, en dat kan vooroordeel veroorzaken door middel van het placebo-effect.
Dus in plaats daarvan wist niemand tot het einde wie de sulforafaan kreeg en wie niets-in-een-pil kreeg.
Ze kozen voor eetbare sulforafaan vanwege zijn capaciteit om oxidatie, dysfunctie en ontsteking om te keren.
Ja, maar werkte het eigenlijk toen het getest werd?
Nou, de placebo werkte niet.
Geef mensen met autisme niets, en er gebeurt niet veel.
Maar geef ze een beetje broccoli in het geheim, en aanzienlijke verbeteringen in gedrag, sociale interactie en verbale communicatie vinden plaats.
Maar het verdween allemaal zodra de broccoli stopte.
Ik laat je zien hoe het eruit ziet.
Dit is de ABC score, de afwijkend-gedrag-checklist, die dingen zoals herhalend gedrag omvat.
In de placebogroep, geen grote verandering, wat je zou verwachten, maar het abnormale gedrag dook omlaag in de sulforafaangroep; de groep die de sulforafaan kreeg, gevonden in ongeveer 5 cent aan broccoli-kiemen per dag.
Maar het onderzoek eindigde in week 18 en een maand later waren ze weer terug bij af.
Soortgelijke bevindingen voor een maatschappelijke responsiviteitsschaal: significante verbeteringen tot de behandeling werd gestopt, en dan weer even slecht als diegenen in de placebogroep bleven functioneren.
En dit waren niet alleen scores op een pagina.
De aanzienlijke verbeteringen waren opvallend; de dokters konden het zien, hun ouders en verzorgers konden de verbeteringen zien.
Geen medicijn heeft ooit dit soort effecten laten zien.
En kijk, dit waren jonge mannen, beginnende leeftijd, weet je, 13.
Men zou zich kunnen voorstellen dat het ook goed werkt of zelfs beter bij jongere kinderen, omdat hun hersenen zich nog steeds ontwikkelen.
En kijk, wat is het nadeel?
Broccoli-kiemen worden over de hele wereld op grote schaal geconsumeerd zonder melding van nadelige effecten.
Onthoud dat we het hebben over het hele voedingsmiddel, niet over broccoli- of sulforafaansupplementen.
Onthoud, ik heb er video's over gemaakt.
Broccoli-kiemen werken; commerciële broccolispruitsupplementen - nauwelijks.
Broccoli heeft sulforafaan, floretten meer dan de stammen.
Broccoli-kiemen hebben 10 keer meer,
Maar broccoli-pillen, -poeders en -supplementen hebben weinig of geen.
Dus, broccoli en kruisvormige groenten voor alle kinderen, autisme of niet, en hee, misschien
ook voor zwangere vrouwen, voor de mogelijke prenatale preventie van autisme in de eerste plaats.
Glutenvrije, Caseïnevrije Dieeten voor Autisme op de Proef Gesteld
Glutenvrije, Caseïnevrije Dieeten voor Autisme op de Proef Gesteld
De zogenaamde "opioïde-overmaat" theorie van autisme stelt dat wanneer bepaalde tarwe- en zuivelproteïnen worden gegeten, morfineachtige eiwitfragmenten worden gecreëerd, die dan terecht komen in de bloedbaan, en vervolgens in de hersenen, waar ze neurologische schade veroorzaken dat zich als autisme kan manifesteren.
Deze theorie begon met de ontdekking dat deze opioïde peptiden aanwezig waren in de urine van kinderen met autisme, maar ontbraken in de urine van kinderen die zich normaal ontwikkelden.
Maar een decennium later kon een meer specifieke test deze urine opioïde peptiden bij kinderen met autisme niet aantonen.
De spectrale analyse van urine van autistische kinderen, de roze lijn hier, is vrijwel identiek aan die van degenen zonder autisme, en dus werd de hele theorie in twijfel gesteld totdat een meer gevoelige test werd ontwikkeld.
"Verhoogde concentraties van circulerende casomorfinen, de exogene opioïde peptiden van koeienmelk caseïne, kan bijdragen aan de ontwikkeling van autisme bij kinderen, " maar omdat verscheidene studies de casomorfinen niet konden detecteerden bij autistische kinderen werd dit in twijfel getrokken.
Hier echter hebben ze aangetoond dat autistische kinderen inderdaad aanzienlijk hogere niveaus hebben van casinomorfinen in hun urine dan gewone kinderen.
Er was ook een sterke correlatie tussen de ernst van autistische symptomen en concentraties van casomorfinen.
Hoe meer casomorfinen ze door hun lichaam hadden stromen, hoe erger hun autisme symptomen bleken te zijn.
"Omdat casomorfinen reageren met opioïde en serotonine receptoren, de bekende modulatoren van synaptogenese"- dit is het creëren van zenuw-naar-zenuw verbindingen in de hersenen - misschien dat "chronische blootstelling aan verhoogde niveaus van boviene casomorfinen de ontwikkeling van een jong kind kan schaden, wat tot autistische aandoeningen kan leiden."
Maar je weet het niet zeker totdat je het hebt getest.
Als verhoogde blootstelling aan casomorfine opioïden uit koemelk is gecorreleerd met een toenemende ernst van autisme symptomen, waarom geven we kinderen dan geen opioïde blokkerende medicijnen?
Dat is zo typisch voor de medische mentaliteit.
Waarom proberen we de oorzaak niet te behandelen met een dieetinterventie?
Niet alleen om te zien of dieet zelf een oorzaak is, en als dat zo is, om te zien of we deze kinderen daadwerkelijk kunnen helpen.
Het begon met studies als deze, waar een zevenjarig meisje met autistisch gedrag werd beschreven als voordeel hebbend van een glutenvrij, caseïnevrij dieet, een vrij opmerkelijk geval waar, "In een periode van twee jaar het meisje veranderde van ernstig teruggetrokken naar een normaal communicerend kind dat genoot van het gezelschap van anderen. '
En haar dramatische verbeteringen leken verband te houden met een vermindering van de peptide niveaus in urine na een jaar, en na twee jaar.
OK, maar misschien was dit ene geval gewoon een toevalstreffer?
Sommige doktoren dachten dat het de moeite waard was en publiceerden spectaculaire resultaten zoals deze, die een 80% verbetering in autistische kinderen beweerden na drie maanden op een glutenvrij, caseïnevrij dieet.
Zelfs alleen het koeienmelkproteïne, het caseïne, verwijderd werd leek dat te leiden tot duidelijke verbeteringen van gedragssymptomen, maar geen van deze studies had een controlegroep.
Het was pas in 2002 toen de eerste gerandomiseerde studie met controlegroep van een dieetinterventie van autistische syndromen werd gepubliceerd.
Van de twintig kinderen met autisme, werd de helft willekeurig gekozen voor een gluten- en caseïne-vrij dieet gedurende een jaar, en werden getest voor en na, en degenen die aan het dieet deelnamen deden het beter.
Maar wat betekent 'beter'?
Dit is waar de 'weerstand tegen communicatie en interactie' scores van alle 20 kinderen zijn begonnen in de dieetgroep en de controlegroep.
Dit is voordat de studie begon.
Als er geen verandering was na een jaar voor een van de kinderen, dan zouden de staven er zo uit zien, hetzelfde voor en na.
De grijze is voor de studie; de zwarte na de studie.
Maar de controlegroep eindigde als volgt; twee werden beter.
Nogmaals, dit is de weerstand tegen communicatie en interactie, dus hoe lager hoe beter.
Twee werden erger, en de rest waren net zo slecht als toen ze begonnen.
Maar in de dieetgroep werden ze allemaal beter.
Sociale isolatie scores.
Nogmaals, hoe lager hoe beter.
In de controlegroep werd de helft beter, de helft werd slechter of bleef hetzelfde.
In de dieetinterventiegroep werden ze allemaal beter.
In het algemeen, in termen van totale disfunctie, de helft werd beter en de helft werd slechter in de controlegroep, maar in de dieetgroep werden ze allemaal beter.
Wat betekent dat in termen van dagelijks leven in plaats van getallen?
Alle kinderen hadden aan het begin de meest voorkomende autistische eigenschappen met elkaar gemeen: gebrek aan relaties met hun leeftijdsgenoten, het negeren van andere kinderen of niet weten hoe te communiceren.
Sommigen hadden abnormale woedeaanvallen of vreemde emotionele reacties, zoals lachen wanneer andere mensen huilden.
Extreme angst werd opgemerkt bij sommige van de kinderen in reactie op veel voorkomende situaties.
"Deze ongewone emoties werden drastisch verminderd in de dieetgroep, maar niet in de controlegroep.
Het onvermogen om het perspectief van anderen te nemen en gebrek aan empathie, en ook andere gemeenschappelijke autistische eigenschappen."
Sommige kinderen konden plotseling anderen slaan of bijten of negatieve opmerkingen maken.
Er werd vooruitgang geboekt met betrekking tot de ontwikkeling van empathie in de dieetgroep, maar niet in de controlegroep.
"Sommige kinderen hadden ook een hekel aan en verwierpen lichamelijk contact, zelfs van hun ouders. '
Dit was niet langer een probleem na een jaar op het dieet.
"Hoewel geen van de veranderingen significant was in de controlegroep, significante positieve veranderingen werden geregistreerd in de dieetgroep, met betrekking tot relaties met leeftijdsgenoten, angst, empathie en fysiek contact."
Beste voeding voor Polycysteus Ovarium Syndroom (PCOS)
Beste voeding voor Polycysteus Ovarium Syndroom (PCOS)
In de afgelopen twee decennia is er steeds meer bewijs gekomen die een belangrijke bijdrage levert aan uit voedsel afkomstige geavanceerde glycatie eindproducten (AGE's), ook wel bekend als glycotoxins, en verhoogde oxidatieve stress en ontsteking geeft, processen die een belangrijke rol spelen bij het ontstaan van chronische ziekten, met inbegrip van, in potentie, polycysteus ovarium syndroom.
Vrouwen met PCOS hebben vaak bijna twee keer zoveel circulerende AGE gehaltes in hun bloed.
Polycysteus ovarium syndroom kan de meest voorkomende hormonale afwijking zijn onder jonge vrouwen in de Verenigde Staten, een veel voorkomende oorzaak van onvruchtbaarheid, menstruele dysfunctie, en overtollig gezichts- en lichaamshaar.
Op dit moment komt obesitas ook vaker voor bij vrouwen met PCOS, en omdat de hoogste levels AGE te vinden zijn in geroosterd, gegrild, gebakken en gebraden voedsel van veelal dierlijke oorsprong, is het mogelijk dat oorzaak en gevolg begint met een slecht dieet-bijvoorbeeld veel gebakken kip - dat leidt tot obesitas, dat op zijn beurt leidt tot PCOS?
Dus wat we eten is misschien slechts indirect gerelateerd aan PCOS door middel van gewichtstoename.
Mmm, nee, want hetzelfde verband tussen hoge gehaltes AGE en PCOS werd ook gevonden in slanke vrouwen.
Chronische ontsteking en verhoogde oxidatieve stress zijn de schuldigen in het ziekteproces van PCOS.
De rol van AGEs als pro-inflammatoire en pro-oxidant mediatoren kan worden gekoppeld aan de metabole en reproductieve afwijkingen van het syndroom.
Daarnaast suggereert de ophoping van AGE in polycystische eierstokken zelf een mogelijke rol van AGEs bijdrage aan het ziekteproces zelf, en niet alleen maar enkele van de gevolgen.
RAGE is sterk aanwezig in eierstokkanker weefsels; met andere woorden, de receptor —de R in RAGE — in het lichaam voor deze geavanceerde glycatie eindproducten is om een of andere reden geconcentreerd in de eierstokken, en dus kunnen eierstokken in het bijzonder gevoelig zijn voor de gevolgen ervan.
Dus AGEs kunnen zelf bijdragen aan de oorzaak van polycysteus ovarium syndroom en onvruchtbaarheid.
Dus moeten we minder vlees, kaas en eieren gaan eten?
Of kunnen we AGE absorptive blokkerende drugs uitvinden.
We weten dat AGEs betrokken zijn bij de ontwikkeling van veel chronische ziekten.
In het bijzonder spelen van voedsel afkomstige AGEs een belangrijke rol; voeding is een belangrijke bron van deze pro-inflammatoire AGEs.
Sterker nog, verminderde inname van deze voedings glycotoxins vermindert de ontstekingsreactie, maar gestoofde kip is nou eenmaal niet zo lekker als gebakken kip.
En daarom kun je je KFC hebben en het eten; je hoeft alleen maar dit medicijn te slikken elke keer dat je gaat eten, om zo de absorptie van deze toxines te verminderen.
En het werkt; het verlaagt AGE bloedspiegels zelfs.
Dit orale medicijn, AST-120, is slechts een mix van actieve houtskool.
Dat is hetzelfde spul dat je geeft bij drug overdoses en wanneer mensen worden vergiftigd.
Ik weet zeker dat als je wat Ipecac neemt met je KFC maaltijd, dat de gehaltes ook naar beneden zouden gaan.
Je weet dat er een andere manier is waarop je de absorptie kan verminderen: door simpelweg het verminderen van de inname zelf.
Eenvoudig, veilig, realistisch.
Het eerste wat je doet is stoppen met roken.
De glycotoxins in sigarettenrook kunnen bijdragen aan een groter risico op hartziekten en kanker onder rokers.
Dan kun je de inname van voedingsmiddelen met hoge AGE waarden verlagen, terwijl je de inname van voedingsmiddelen die helpen de AGE uit je systeem te halen verhoogd, bijvoorbeeld bruine rijst en paddestoelen.
En we kunnen voedingsmiddelen met een hoog anti-oxidant gehalte innemen, zoals bessen, kruiden en specerijen.
AGE inname door voeding kan zelfs worden verminderd door simpelweg het veranderen van de manier van het koken, namelijk geen hoge temperatuur, droge bereidingswijzen maar wel lage temperatuur, hogere luchtvochtigheid methode.
Met andere woorden, afstappen van hete kookmethode's zoals braden en frituren, en overstappen op stoven, stomen en koken.
Maar wat we eten kan belangrijker zijn dan hoe we het eten koken.
Bijvoorbeeld, gekookte kip heeft slechts de helft van de glycotoxins van geroosterde kip, maar zelfs patat heeft minder dan gekookt vlees.
Wij kunnen ook rauw eten, wat overigens niet zo goed werkt bij bloedworst, maar we kunnen kiezen voor rauwe noten en notenpasta, die 30 keer minder glycotoxins kunnen hebben dan geroosterde.
En we kunnen wegblijven van hoge-AGE bewerkte voedingsmiddelen zoals gepofte, versnipperde en flake ontbijtgranen.
Waarom maakt het uit?
Omdat studie na studie heeft aangetoond dat als iemand overgaat naar een dieet laag in AGE, dat de ontsteking in hun lichaam vermindert.
Zelfs slechts een enkele hoge AGE maaltijd kan een grote impact op ons arteriële functioneren hebben, binnen slechts twee uur na inname.
Gebakken of gebraden kip en groenten, in vergelijking met gestoomde of gekookte kip en groenten.
Dezelfde ingrediënten, maar verschillende bereidingswijzen.
Nu zul je zien dat zelfs de gestoomde of gekookte kip maaltijd een verminderd arteriële functioneren brengt, dus je zal zeker weten ervoor kiezen om nog gezonder te gaan eten, maar aanzienlijk beter dan gebakken of gebraden voeding.
Ironisch genoeg is de hoeveelheid toegediende AGEs gedurende deze hoge-AGE interventie— de-grote-impact-op-je-arteriële-functioneren gehaltes AGEs— vergelijkbaar met de gemiddelde geschatte dagelijkse inname van de algemene bevolking, het standaard Amerikaanse dieet.
Dat is waarom je de ontsteking in mensen kan verminderen als mensen overgaan op een laag AGE dieet, maar een toename van ontsteking was minder zichtbaar wanneer men van hun normale dieet naar een hoog-AGE dieet gingen, omdat ze al een hoog-AGE dieet aten, en dus zo veel van deze glycotoxins die al in hun normale dieet zat.
Hebben we het bewijs dat verminderde AGE inname daadwerkelijk helpt bij polycycstic eierstokken?
Ja. Binnen slechts twee maanden, van een basislijn (baseline) dieet, schakelen naar een hoog-AGE dieet, naar een laag-AGE dieet, en je ziet parallelle veranderingen in de gevoeligheid voor insuline, oxidatieve stress, hormonale status, met de conclusive dat mensen met PCOS misschien toch echt een laag-AGE dieet willen uitproberen, wat in deze studie betekende het beperken van vlees tot slechts één keer per week, en alleen gekookt, gepocheerd, gestoofd of gestoomd, en het vermijden van fast-food voedsel en frisdrank.
Wat als we in plaats van gestoomde kip helemaal geen vlees meer zouden eten?
In plaats van het meten van bloedwaarden, die bij iedere maaltijd variërt, bijvoorbeeld als je net geroosterde noten of iets dergelijks hebt gegeten, kunnen we de gehaltes glycotoxins, die na verloop van tijd vastzitten in je lichaamsweefsels, meten met een mooi apparaat die de hoeveelheid licht die de huid afgeeft meet, omdat AGEs fluorescerend zijn.
En dus tot niemands verrassing, blijkt dit een sterke indicator te zijn van sterfte, dus hoe lager, hoe beter.
En de ene factor die constant geassocieerd wordt met verminderde huid fluorescentie, de verminderde AGE's in je lichaam, was een vegetarisch dieet, wat suggereert dat het eten van meer plantaardige voeding de blootstelling aan deze voorgevormde voedings-AGEs kan verminderen, en mogelijk de weefsel-AGEs en ook chronische ziekterisico verminderen.
Hoe groente te koken
Hoe groente te koken
Het belangrijkste doel van het koken van groenten is om ze meer eetbaar, smakelijk en verteerbaar te maken.
Het nadeel is echter dat "koken nadelige gevolgen kan hebben voor de voedingsstoffenniveaus, vooral de warmtegevoelige en wateroplosbare."
Maar zelfs als je groente 10 minuten kookt is de daling in antioxidantcapaciteit bijvoorbeeld, een ruwe proxy voor behoud van fytonutriënten, niet zo veel.
Ja, er is een aanzienlijke daling bij elk geval - een daling van 15 tot 20 procent - maar de meeste antioxiderende kracht blijft behouden, zelfs als je sla 10 minuten lang hebt gekookt.
De voedingsstof die het meest daalt, is waarschijnlijk vitamine C, maar zoals je kunt zien begint bladkool zo vol met vitamine C, dat zelfs bladkool die 10 minuten gekookt is, twee keer zoveel heeft aan vitamine C vergeleken met zelfs rauwe broccoli.
Je ziet dat de vitamine C in spinazie echt een opdoffer krijgt.
Zelfs 5 minuten blancheren kan vitamine-C-niveaus meer dan halveren; meer dan 90 procent verdwijnt na 15 minuten in het water; hoewel het meeste bèta-caroteen, dat vetoplosbaar is, de neiging heeft om in de bladeren te blijven.
Maar het gewoon in een plastic zak bewaren, zoals het meestal verkocht wordt, kan het beschermen.
De koeling is echter belangrijk.
Zelfs in een tas kan een warme dag bijna 50 procent wegvagen.
Niet zo erg als drogen echter, dat wel tot 90 procent kan doen verdwijnen van de vitamine C, wat suggereert dat zoiets als boerenkoolchips kan verbleken in vergelijking met vers, hoewel vitamine C bijzonder gevoelig is.
Andere voedingsstoffen zoals bèta-caroteen zijn over het algemeen minder gevoelig.
Koken met magnetron en stomen houdt de voeding meer in stand dan koken, hier gemeten in waterkers.
Een beetje stomen of microwaven heeft nauwelijks effect in vergelijking met rauw, hoewel zelfs twee minuten koken de antioxidantenniveaus bijna kan halveren.
Waterkers is echter een kruisbloemige groente, een groente uit de kool- en broccoli-familie, dus het wordt gewaardeerd om zijn glucosinolaatgehalte, die overgaat in die magische koolverbinding sulforafaan.
Wat doet koken daaraan?
Vers is het beste, maar stomen is niet slecht, met de magnetron op de tweede plaats en dan roerbakken en koken op de bodem van de pan.
De glucosinolaten in andere kruisbloemige groenten worden ook aanzienlijk beïnvloed door koken.
De onderzoekers concluderen dat rode kool het beste vers wordt geconsumeerd en kijk, niet alleen in salades.
Zoals ik al zei in How Not to Die, heb ik altijd een rode of paarse kool om mijn maaltijden te kruisbloemiseren, waarbij ik stukjes daarvan bijna overal overheen gooi.
Maar als je het gaat koken, is stomen misschien de beste gok, "om de optimale voordelen van de gezondheidsbevorderende stoffen te behouden."
Andere voedingsstoffen in groene bladgroenten zijn voor behoud van gezichtsvermogen zoals luteïne, waar ik het eerder over heb gehad, en foliumzuur, vooral belangrijk voor vrouwen in de vruchtbare leeftijd; en groenten zijn de belangrijkste natuurlijke bron.
Naar schatting raakt ongeveer de helft van het foliumzuur verloren tijdens het koken, wat kan gelden voor het koken van broccoli of wokgerechten met spinazie of mosterdgroente.
Maar het foliumzuur in geroerbakte boerenkool blijft beter behouden, slechts ongeveer een kwart verdwijnt, vergelijkbaar met gestoomde broccoliroosjes.
Maar let op dat broccoli zoveel heeft dat zelfs gekookte broccoli meer foliumzuur heeft dan rauwe spinazie.
Maar check deze broccoli-bladeren.
Niet alleen beginnen ze met een van de hoogste niveaus; de niveaus gaan eigenlijk een beetje omhoog als je ze kookt.
Niemand heeft ooit gekeken naar de folaatconcentratie in broccoli-bladeren, die ironisch genoeg meestal gewoon worden afgesneden en weggegooid maar toch grote concentraties van deze vitamine bevatten.
Daarom moeten we ze zeker opeten.
Merk op dat ze ook dungesneden boerenkool vergeleken met grovere stukken boerenkool, om te bepalen of een groter blootstellingsoppervlak grotere verliezen van folaat in boerenkool zou bevorderen.
Er werden echter geen effecten gevonden, dus snijd er maar op los.
Hier keken ze alleen naar roerbakken.
Hoe zit het met het effect van andere kookmethoden op boerenkool?
Er zijn veel studies over het koken van kool en broccoli, er is echter zeer weinig informatie beschikbaar over de koningin van de groenten ... tot nu toe.
Allereerst vers versus bevroren.
"Het vriesproces wordt algemeen beschouwd als destructief voor antioxidanten."
Men gaat er gewoon van uit dat bevroren een lagere antioxidantcapaciteit zou hebben in vergelijking met vers, maar boerenkool breekt alle regels.
De bevroren boerenkool vertoonde een hogere antioxidantcapaciteit dan vers.
En niet slechts een beetje; we praten over 60 procent meer. Wauw!
Oké, wat gebeurt er als je het kookt?
Als je begint met het normaliseren van de startniveaus op 100 procent, blancheren en stomen versterken het antioxidantgehalte, terwijl in de magnetron- of zelfs in de pan koken niet veel effect lijkt te hebben- dus je kunt boerenkool koken zonder zijn antioxidantkracht te verliezen.
Ik zei toch dat boerenkool een regelbreker was.
Maar kijk eens naar dat blancheren en stomen.
Warmte kan de celwanden van planten verstoren en alle kleine subcellulaire compartimenten en extra antioxidantverbindingen vrijgeven die zich mogelijk verbergen.
Nu wordt dat meestal gecompenseerd door verliezen veroorzaakt door hoge temperaturen, maar de boerenkoolverbindingen zien er behoorlijk kruisvastig uit en hielden stand.
Zijn de voordelen van het autisme dieet slechts een placebo effect?
Zijn de voordelen van het autisme dieet slechts een placebo effect?
De eerste gerandomiseerde studie met controlegroep om een glutenvrije, caseïnevrije dieet te testen voor kinderen met autisme toonden significante verbeteringen in aandachtsproblemen aan, minder afkeurigheid, minder behoeften voor routines en rituelen, en verbeterde respons op leren na een jaar op het dieet, terwijl er geen significant verschil was voor en na de studie in de controle groep.
Hetzelfde met verbeteringen in sociale en emotionele factoren: aanzienlijk minder problemen met relaties met hun leeftijdsgenoten, minder angst, meer empathie en meer acceptatie van fysiek contact, maar nogmaals, er waren geen significante veranderingen in de controlegroep.
Er waren ook aanzienlijk minder communicatieproblemen, meer gezichtsuitdrukkingen, beter oogcontact, meer responsief, en minder dingen zoals zinloze herhaling van woorden in de dieetgroep, terwijl er geen significante veranderingen waren in de controlegroep.
En wat betreft cognitieve factoren en beweging, na een jaar op het dieet, waren er aanzienlijke verbeteringen in het vermogen om gevaarlijke situaties te beoordelen en persoonlijke interesses uit te breiden, en een kleinere kans om buitensporig rusteloos of passief te zijn.
Het probleem met deze studie was dat ze heftig leunden op wat de ouders te zeggen hadden.
Ze vroegen de ouders hun beoordelingen voor en na de jaar-lang durende studie om te zien of ze verschillen konden zien.
Waarom is dat een probleem?
Ik bedoel, wie weet beter hoe een kind dagelijks functioneert dan hun ouders?
Ze hadden natuurlijk een onpartijdige waarnemer kunnen gebruiken voor en na de studie om beoordelingen te maken, niet wetend in welke groep de kinderen waren, maar dat zouden slechts momentopnamen zijn.
Wie beter dan de ouders om te weten wat er met hun kinderen aan de hand was?
Het probleem is het placebo-effect.
Ik bedoel hier dat de ouders veel tijd en moeite investeren om deze strenge diëten te handhaven.
Ik bedoel, er zit tarwe en zuivel in zoveel producten dat het voor de meeste gezinnen een grote verandering is, en dus hebben ze hoopvolle verwachting op een effect.
Dus terwijl de families in de controlegroep niets speciaals doen dat jaar en geen significante veranderingen rapporteerden voor en na, de gezinnen in de dieetgroep staken er veel energie in, en dus wanneer gevraagd of hun kinderen beter bleken te zijn, zouden hun meningen beinvloed kunnen zijn door positieve verwachtingen.
Met andere woorden: "placebo-effecten spelen mogelijk een rol".
Maar zeg nou zelf, zijn ouders echt zo goedgelovig?
Nou, "de kracht van suggestie van ouders kan zeer sterk zijn in situaties die het gedrag van hun kinderen beïnvloeden. "
Er was bijvoorbeeld een beroemde studie waarin alle kinderen een drankje kregen met een kunstmatige zoetstof, maar de helft van de ouders werd verteld dat de drank werd gezoet met een grote hoeveelheid suiker.
En de ouders die dachten dat hun kinderen de suikerdrank hadden ontvangen beoordeelden het gedrag van hun eigen kinderen als aanzienlijk slechter.
Dus in deze autismestudies is het mogelijk dat ouders onbewust op zoek waren naar positieve gedragsveranderingen en negatieve veranderingen negeerden.
Ideaal gezien, wat we nodig hebben zijn dubbelblinde studies, waar kinderen voedsel krijgen dat hetzelfde lijkt en proeft, maar waar één voedsel gluten en caseïne hebben en de andere niet.
De kinderen weten niet welke is welke, de ouders weten niet welke is welke.
Zelfs de onderzoekers weten in de eerste plaats niet wat is welke, totdat ze er achter komen aan het einde van de studie.
Op deze manier worden de gedragingen die geregistreerd worden na het eten niet beïnvloed door vooropgestelde ideeën of vooroordelen.
Oké, dus waarom heeft deze studie dan niet gedaan?
De onderzoekers gaven toe dat "Met betrekking tot het ontwerp (van de studie),"
"er gesteld kan worden dat een dubbelblind onderzoek ideaal had kunnen zijn."
Met alle kinderen op het dieet, gluten en caseïne had stiekem gegeven kunnen worden, bijvoorbeeld in capsules en tarwemeel of poedermelk tijdens specifieke veranderende perioden.
Dan hadden ouders noch verzorgers geweten wie nog op het dieet was en wie niet, en wie in het geheim gluten en caseïne had gekregen.
Dan hadden we niet alleen het placebo-effect, maar ook het verwachtingsvooroordeel kunnen elimineren.
Dus waarom hebben ze het niet gedaan?
De onderzoekers weigerden het te doen omdat ze zo overtuigd waren dat gluten en caseïne schadelijk waren vanuit een ethisch oogpunt dat ze zichzelf er niet toe konden brengen om deze kinderen gluten of caseïne te geven.
De kinderen in de dieetgroep leken het zoveel beter te doen, en ze hadden gevallen gezien waarin kinderen slechter werden wanneer die eiwitten weer in hun dieet werden geïntroduceerd, en dus konden ze zichzelf er niet toe brengen om dit stiekem te doen.
Dat begrijp ik, maar als ze er echt zo zeker van waren dat gluten en caseïne slecht zijn, dan hebben ze waarschijnlijk vele andere kinderen een slechte dienst bewezen met deze minder-dan-ideale studie door niet het sterkst mogelijke bewijs te leveren.
Gelukkig, 4 jaar later namen andere onderzoekers het werk over en publiceerden de eerste dubbelblinde klinische studie van dieet en autisme.
In de volgende video vinden we uit wat de resultaten waren.
Dubbelblinde klinische studie van een dieet voor autisme
Dubbelblinde klinische studie van een dieet voor autisme
De eerste gerandomiseerde studie met controlegroep van een gluten-vrij, caseïne-vrij dieet voor autisme vond dat ouders in de dieetgroep rapporteerden dat hun kinderen het aanzienlijk beter deden.
Maar dat kan ook gewoon het placebo-effect zijn, waar ouders de veranderingen aan het dieet toeschrijven, vooral omdat ze er zoveel energie in stoppen en daarom mogelijk bevooroordeeld zijn om bewijs te zien van succes dat er misschien niet is.
Dus wat doe je als je niet alleen wilt vertrouwen op wat de ouders vertellen?
Wat als je een blinde studie zou doen van een gluten- en caseïne-vrij dieet?
De ouders weten wat de kinderen eten, maar je vraagt niet de ouders hoe de kinderen het doen maar je hebt onderzoekers die objectief alle kinderen beoordelen zonder te weten wie in welke groep was, de dieetgroep of de controlegroep.
En ze vonden een significant gunstig effect na 8, 12 en 24 maanden op kenmerkend autistisch gedrag met een gluten- en caseïne-vrij dieet.
En dit was een van de grootste dergelijke studies ooit gedaan, beginnend met 73 kinderen maar ze eindigen niet met 73, omdat ongeveer een vijfde uitviel, meestal van de dieetgroep.
Als een familie niet dacht dat hun kind vooruitgang boekte op het dieet, dan was de kans hoger dat ze met de studie zouden stoppen wat de studie zou beinvloeden, waardoor het zou kunnen lijken dat het dieet beter zou werken.
De opmerkelijke resultaten die ze hebben gekregen wat betreft verbeterde sociale interactie en minder ADHD-achtige symptomen heeft misschien de effecten van het dieet overdriven omdat de kinderen waarvoor het niet hielp onevenredig uit de studie zijn verdwenen.
En ook omdat de ouders zich heel erg bewust waren van het feit of ze in de dieetgroep of de controlegroep zaten- omdat zij degenen waren die de maaltijden kookten- heeft dit misschien hun eigen gedrag ten opzichte van hun kinderen heeft veranderd.
Zoals in die beroemde suikerstudie waar moeders werden voorgelogen en werden verteld dat hun kinderen een enorme hoeveelheid suiker hadden ontvangen (terwijl dat niet waar was).
Niet alleen beoordeelden de moeders hun kinderen als significant meer hyperactief, ze hebben hun eigen gedrag per ongeluk ook veranderd.
Ze werden gefilmd, en de moeders die ten onrechte geloofden dat hun kinderen net een lading suiker hadden kregen oefenden meer controle uit en waren kritischer; en dus, hun verwachtingen van een effect kan dus een echt effect hebben gehad op het veranderen van het gedrag van hun kinderen.
In deze autismestudies halen de ouders het dieet overhoop van de gehele famlie in de hoop dat hun kind beter zal worden, en misschien onbewust hun kind anders gaan behandelen zodanig dat ze zich anders gaan gedragen wanneer ze later door de onwetende onderzoekers worden beoordeeld.
Daarom hebben we dubbelblindstudies nodig waar niemand weet wie in de dieetgroep is, en wie in de controlegroep zit, niet de ouders, noch de kinderen.
Dus waarom hebben de onderzoekers dat niet gedaan?
Waarom hebben ze niet in het geheim een beetje gluten of caseïne gestopt in de diëten om te zien of de kinderen weer slechter werden?
Hetzelfde excuus als voorheen; Het zou niet ethisch zijn.
Maar dat is van te voren beslissen over de uitkomst; dat is circulaire logica.
We kunnen niet testen om te zien of het echt werkt, omdat het echt zou kunnen werken, maar we kunnen dat niet testen.
Eindelijk echter, onderzoekers van de Universiteit van Florida doorbraken de impasse door een dubbelblinde studie uit te voeren.
Dit is niet eenvoudig om te doen.
Je moet alle maaltijden en snacks aanbieden, zodat de families geen idee hebben of ze waren ingedeeld in de gluten- en caseïnevrije dieetgroep of in de controlegroep waar ze hetzelfde voedsel kregen maar met als extra's gluten en caseïne.
Vervolgens hebben ze na 6 weken de voedingsmiddelen omgewisseld zodat de glutenvrije caseïnevrije groep begon met tarwe en zuivel, en de tarwe- en zuivel controlegroep werd heimelijk overgeschakeld op gluten- en caseïne-vrij.
Voordat ze bekend maakten wie in welke groep was, werd de ouders gevraagd of ze dachten dat hun kind op het speciale dieet was gedurende de eerste of de tweede 6 weken en ... vijf hebben het goed geraden, twee hadden ''geen idee '', en zes hadden het mis.
Met andere woorden, de kans was niet beter dan het gooien met een muntje.
Ongeveer de helft dacht hun kinderen het beter deden met caseïne en gluten; dus dit zijn geen statistisch significante bevindingen hoewel meerdere ouders een verbetering van hun kinderen hebben gerapporteerd, onder andere duidelijke verbeteringen in taal, verminderde hyperactiviteit en verminderde woedeaanvallen, zo veel dat een groot deel van de ouders besloten om de kinderen op het dieet te houden ondanks het feit dat de onderzoekers ze vertelden dat het niet werkte.
Maar, je wilt echter niets missen.
Sommige ouders beweerden een aanzienlijke verbetering te zien; de onderzoekers gingen de videobanden onderzoeken die ze van de kinderen hadden gemaakt voor en na de studie en lieten die zien aan onwetende examinatoren.
Is hun taal echt beter geworden?
Blijkbaar niet.
De videobanden vertoonden geen dergelijke verbetering, en dus, ondersteunden niet de werkzaamheid van een gluten-vrij, caseïne-vrij dieet voor het verbeteren van enkele van de belangrijkste symptomen van autisme, of, tenminste, binnen 6 weken tijd.
De niet-dubbelblindstudies die een effect lieten zien hadden kinderen een jaar of twee op het dieet.
Het niet vinden van een effect in de dubbelblinde studie moet niet noodzakelijk geïnterpreteerd worden om te zeggen dat het dieet niet werkt, gezien de relatief kortere duur van dieetintervensie.
Hetzelfde probleem kwam jaren later naar voren in een studie uit 2014 in Texas.
Het ontwerp van de studie was eenvoudig: zet iedereen op een gluten-vrij, caseïne-vrij dieet en elke week geef willekeurige ouders een zakje gevuld met glutenvrije, caseïnevrije bruine rijstmeel- daarbij vasthoudend aan het dieet - of, een identiek uitziend poeder met gluten en melk gemengd.
Dus, niemand wist tot het einde wie echt gluten- en caseïne-vrij gebleven was
en... significante veranderingen werden gevonden in beide dieetgroepen.
OK, maar deze studie duurde maar vier weken, en dieetvoorstanders suggereren dat het maanden kan duren zonder gluten en caseïne in het dieet om het effect goed te kunnen beoordelen.
Het probleem is dat er geen dubbelblindstudies waren geweest die zo lang duurden...
Maar nu is er zo'n studie.
In de volgende video zullen we erachter komen wat ze gevonden hebben.
De rol van pesticiden en vervuiling bij autisme
De rol van pesticiden en vervuiling bij autisme
Het aantal gevallen van autisme is dramatisch toegenomen in de VS.
We weten niet precies hoe wijdverspreid het was, maar tegenwoordig zullen ongeveer 1 op de 68 kinderen die in de Verenigde Staten geboren worden, het hebben.
Ondanks een massale stijging van onderzoeksfinanciering, weten we nog steeds niet wat de oorzaak is.
Deze sterke toename van het aantal gevallen blijft een raadsel.
Ja, veranderingen in aandacht voor, en diagnose van, kan een deel van de toename verklaren, het kan ook iets te maken hebben met de omgeving waar we aan worden blootgesteld.
Bijvoorbeeld alle nieuwe chemicaliën waaraan we worden blootgesteld.
Van de 80.000 middelen die de chemische industrie nu produceert, hebben we bewijs dat er minstens duizend zijn die neurotoxische eigen-schappen hebben, maar slechts een klein aantal daarvan is bij mensen onderzocht tijdens kritieke fases gedurende de ontwikkeling.
De huidige benadering van beoordeling van chemische risico's is meestal gebaseerd op de toxiciteit veroorzaakt door een enkele chemische stof zonder de effecten van verschillende chemische mengsels te erkennen.
Er zijn honderden chemicaliën die toegestaan zijn in voedsel die mogelijk schadelijke effecten kunnen hebben op de ontwikkeling van hersenen.
"Elke individuele chemische stof kan al dan niet op zichzelf een schadelijk effect hebben, maar we weten bijna niets over hun cumulatieve biologische effecten op de hersenen."
"Als we de hersenen van kinderen echt willen beschermen tegen chemicaliën ..., dan moeten we eerst erkennen dat er een enorm gebrek is aan algemene informatie over gevaar en blootstelling" over eventuele risico's veroorzaakt door chemicaliën in het milieu.
Veel van de gegevens die we hebben zijn afkomstig uit preklinische studies, zoals bijvoorbeeld reageerbuizen en proefdieren.
Maar ja, het is niet zo dat je mensen opzettelijk kunt blootstellen.
Dit is waar epidemiologisch onderzoek behulpzaam kan zijn omdat het blootstellingen in populaties bestudeert.
Dit is hoe we andere bekende gevaren vonden, zoals benzeen en asbest.
Je kunt mensen ethisch niet dwingen om te roken voor een studie, maar je kunt zien hoeveel mensen die zijn blootgesteld aan sigarettenrook dag in dag uit longkanker krijgen in vergelijking met niet-rokers.
Industrieën die gif spuwen, willen het publiek betuttelen, dat we ons geen zorgen hoeven te maken, maar zegt de wetenschap hierover?
Wat heeft het epidemiologisch bewijs te zeggen over het verband tussen blootstelling aan chemicaliën in het milieu en autisme?
Er zijn bijvoorbeeld een heleboel onderzoeken over de effecten van roken tijdens de zwangerschap op autisme.
Ik heb eerder over deze zogenaamde boomdiagrammen gesproken waar waarden groter dan 1 op zijn minst een neiging suggereren naar een verhoogd risico, terwijl de waarden kleiner dan 1 een meer beschermende associatie suggereren, en als de horizontale lijnen ('snorharen') de verticale lijn doorkruisen dan betekent dat die specifieke bevinding geen statistische significantie heeft bereikt.
Hiermee kun je met een snelle blik een enorme hoeveelheid gegevens uit meerdere onderzoeken interpreteren.
Dus, wat betreft dit cijfer hier, lijkt het er op dat roken tijdens de zwangerschap een effect op het aantal gevallen van autisme?
Nee, ongeveer de helft zitten aan de ene kant, de andere helft zitten aan de andere kant, en bijna geen van de resultaten bereikte statistische significantie, wat betekent dat ze grotendeels willekeurige resultaten hebben gevonden.
Hetzelfde met blootstelling aan thimerasol, het kwikhoudende conserveermiddel dat in vaccins wordt gebruikt.
Ja, een studie vond een significant verhoogd risico op autisme, maar drie andere studies vonden dat met meer blootstelling aan kwik in vaccins het risico op autisme verlaagd werd.
Maar ze toonden bovenal geen enkele relatie; niet dat het op dit moment erg belangrijk is, omdat thimerosal verwijderd is uit de meeste vaccins.
Maar kijk naar de luchtvervuilingsgegevens.
Dit is blootstelling aan uitlaatgassen van auto's en dieselrook tijdens zwangerschap en kleutertijd.
Zie hoe alle gegevens naar rechts zijn verschoven, waar de helft van de bevindingen statistische significantie bereiken, maar betekent dat een significante correlatie tussen luchtvervuiling en autisme?
Maar correlatie is niet noodzakelijk hetzelfde als causaliteit.
Dit kan een echte oorzaak-en-gevolg relatie zijn, of misschien leven alleen arme mensen in de binnensteden naast vervuilende snelwegen, of het verkeerslawaai veroorzaakt stress, of er is een andere verstorende factor.
De andere verdachte link die ze vonden was blootstelling aan pesticiden.
Nogmaals, een blik van slechts een paar seconden op deze grafiek, en je kunt zien waar de meeste trends zijn.
Veel milieugevaarlijke stoffen zijn betrokken bij autisme: kunststoffen, chemicaliën, PCB's, oplosmiddelen, dumpplaatsen voor giftig afval en zware metalen, maar het sterkste bewijs is gevonden voor luchtverontreinigende stoffen en pesticiden.
Ja, clinici kunnen zwangere vrouwen en ouders adviseren om blootstellingen aan schadelijke stoffen in hun omgeving te vermijden.
Maar in plaats van patiënten één voor één te adviseren, zou een krachtigere strategie voor ons clinici kunnen zijn om samen te werken en een leidende rol te spelen bij het pleiten voor een gezond milieu en maatschappelijke acties om iedereen te helpen.
Urine testen op zware metalen en chelatietherapie bij autisme
Urine testen op zware metalen en chelatietherapie bij autisme
Milieu-risicofactoren, oftewel niet-genetische risicofactoren, spelen mogelijk een belangrijke rol bij autisme, gezien het feit dat zelfs eeneiige tweelingen die hetzelfde DNA hebben, niet altijd dezelfde ziekte hoeven te hebben, in meer dan de helft van de gevallen.
Er wordt gedacht aan allerlei soorten risicofactoren: lood, kwik, persistente organische verontreinigende stoffen zoals pcb's, of complicaties bij de geboorte kunnen leiden tot voorstadia van infecties en oxidatieve schade in de hersenen.
Maar waar is dat op gebaseerd?
Je ziet veel correlatie-studies, zoals deze hier, gissen naar de mogelijkheid dat een van de onbekende stoffen die leiden tot de toename van autism ergens in de voedselketen zit, met name de industriële vleesproductie, met name pluimvee, op basis van het feit dat de toegenomen consumptie van pluimvee, vooral de consumptie ervan door ouders, verband lijkt te houden met de toename van autisme.
Die studies suggereren dat het ligt aan de massale besmetting van vlees met antibiotica, groeihormonen en giftige verontreinigende stoffen, zoals dioxine in vlees.
Er is zeker sprake van toxicologische problemen in verband met de vleesproductie, niet alleen de verontreinigende stoffen maar ook de kankerverwekkende stoffen door gebakken vlees, de leukotoxines.
In deze recensie in het blad Meat Science stond zelfs een hele lijst.
Hoe dan ook, het belangrijkste chronische toxische gevolg van het eten van vlees en vleesproducten is kanker, niet autisme.
Er zijn enorm veel verstorende factoren die een verklaring zouden kunnen zijn voor deze correlatie.
Hetzelfde geldt voor het eten van vis en autisme.
Per staat bekeken, bleek er een verband te bestaan tussen kwik en de aanbevelingen over het eten van vis als een verrassend sterke voorspeller voor de autisme-cijfers, alsof het lag aan de met kwik verontreinigde vis, maar hoeveel mensen eten nou alleen de vis uit hun eigen staat?
Dat bewijst helemaal niet dat er een oorzakelijk verband is tussen kwik en autisme.
Hoe kwamen ze erbij om dat verband te leggen?
Welnu, zware metalen zoals kwik en lood leiden inderdaad tot hersenschade, en dat is een beetje vergelijkbaar wat betreft de symptomen die daarvan het gevolg zijn, maar je weet het niet zeker ... totdat je de proef op de som neemt.
“Urine-mobilisatie-test", "challenge-test" of “geprovoceerde urinetest” zijn allemaal begrippen die worden gebruikt om aan te duiden dat er een chelatiemiddel wordt toegediend, een middel dat zich bindt aan zware metalen, aan een persoon, waarna vervolgens de urine wordt verzameld om te zien in welke mate het lichaam belast is met zware metalen.
Maar autoriteiten in de kindergeneeskunde, de volksgezondheid en de toxicologie spreken zich uit tégen het gebruik van deze testen, vanwege het gebrek aan wetenschappelijke erkenning, en omdat er geen aantoonbare voordelen voor de patiënten zijn.
Doorgaans aangeprezen door alternatieve therapeuten met als doel om reclame te maken voor de verkoop aan een patiënt van dubieuze en vaak ongeschikte therapieën die zogenaamd bedoeld zijn om te "ontgiften".
Ook al worden ze afgeraden, toch worden deze tests nog steeds gebruikt en aanbevolen door sommige therapeuten.
Zo ziet de uitslag van zo'n test er uit.
Oh oh, het lijkt erop dat kwik in het rood staat.
Het is makkelijk voor patiënten en aanbieders die geen voorkennis hebben om te concluderen dat een uitslag die uitkomt in het gele of rode kader betekent dat er sprake is van vergiftiging met zware metalen, maar dat komt omdat ze de kleine lettertjes niet lezen.
Dat referentie-interval, dat normale groene bereik, is het bereik onder niet-geprovoceerde omstandigheden, bij normale urine dus, en niet de urine van iemand die zojuist een chelatiemiddel heeft gekregen om een reactie uit te lokken, om met opzet zware metalen toe te voegen aan het lichaam om ze zo in de urine te krijgen.
Dat is net zoiets als iemand een middel geven om de hartslag te verhogen, zoals een shot adrenaline, en dan z'n pols voelen en zeggen: “nou zeg, wat heb jij een hoge hartslag!”
Vergeleken met andere mensen die net een shot adrenaline hebben gekregen?
Nee, vergeleken met een normale hartslag in rust.
Ja, duh...
Kijk, er is niet vastgelegd wat het referentiebereik is voor monsters van geprovoceerde urinetesten; ze gebruiken dus het verkeerde bereik.
En zo hebben we dus geen idee wat de uitslag betekent, en gezien de mogelijke schadevan om het even welke test die een therapeut je probeert aan te smeren, deze tests zouden niet gebruikt moeten worden.
Meestal gaat het om een behandeling met chronische chelatietherapie.
Een half miljoen mensen met autisme krijgen in de VS chelatietherapie elk jaar, ondanks dat er geen klinisch onderzoek is dat bewijs levert voor enig voordeel.
Waarom niet gewoon proberen dan?
Omdat er mogelijk bijwerkingen zijn, zoals de dood.
Ze hebben het over deze zaak, waar de dokters oeps zeiden, want ze hadden het verkeerde medicijn toegediend.
Ze hadden calcium-dinatrium-edetaat moeten geven, niet gewoon dinatrium-edetaat.
Maar dit was misschien geen ongelukje.
Dit is precies wat vooraanstaande voorstanders van chelatie aanbevelen.
In die zin was het dus alleen verwonderlijk geweest als de therapeut er niet voor gekozen had.
Misschien is dit dus niet gewoon een gevalletje waarbij de "verkeerde medicatie" werd toegediend.
Misschien was het bedoeld als afleidingsmanoeuvre van de mogelijkheid dat kwakzalverij de moordenaar was.
Dit wil niet zeggen dat zware metalen niet giftig zijn.
Alleen, in plaats van te proberen om mensen chelatiemiddelen te geven nadat er al wat aan de hand is, moeten we in de eerste plaats proberen blootstelling te voorkomen.
In deze studie bijvoorbeeld, vergeleken ze het kwikgehalte in het bloed van artsen die geen vis aten met degenen die 1 of 2 porties vis per week aten, met degenen die 3 of meer porties aten.
De groep van 3 of meer porties per week begon hier, en na een enkele dosis chelatie waren de kwikwaarden tot hier gedaald, maar in plaats van minder vis te eten, is het misschien beter om helemaal geen vis te eten.