Het Bewijs dat Zout de Bloeddruk Verhoogt
Het Bewijs dat Zout de Bloeddruk Verhoogt
Net als elke groep met gevestigde belangen, weerstaat de voedingsindustrie regelgeving.
Geconfronteerd met een groeiende wetenschappelijke consensus dat zout de bloeddruk verhoogt, hebben grote voedingsmiddelenproducenten wanhopige maatregelen genomen om regeringen te proberen stoppen zoutreductie aan te bevelen.
In plaats van hun producten te herformuleren en levens te redden, hebben fabrikanten gelobbyd bij regeringen, geweigerd om mee te werken, desinformatie campagnes aangemoedigd en geprobeerd om het bewijsmateriaal in diskrediet te brengen.
Immers is zout de belangrijkste bron van smaak in bewerkte voedingsmiddelen.
Natuurlijk konden ze de smaak verbeteren door de toevoeging van echte ingrediënten, maar net als het maken van een pop-tart met echte aardbeien zou het duurder en minder winstgevend zijn.
Het bewijs dat ze in diskrediet proberen te brengen houdt dubbelblinde, gerandomiseerde studies in van tientallen jaren geleden.
Je neemt mensen met een hoge bloeddruk, leg ze op een natrium beperkt dieet, en hun bloeddruk daalt.
Als je ze dan op een zoutarm dieet houdt en een placebo toevoegt, gebeurt er niets.
Maar als je ze in plaats daarvan zout geeft in de vorm van een pil dat natrium afgeeft gaat hun bloeddruk weer omhoog.
En hoe meer natrium je ze in het geheim geeft, hoe hoger de bloeddruk wordt.
Zelfs één enkele maaltijd kan genoeg zijn.
Als je mensen met een normale bloeddruk hebt en je ze een kom soep geeft met dezelfde hoeveelheid zout dat een gewone maaltijd kan bevatten en je bloeddruk gaat omhoog in de komende 3 uur in vergelijking met dezelfde groep zonder toegevoegd zout.
Waarom?
Hoge bloeddruk blijkt de manier te zijn van ons lichaam om het teveel aan zout uit ons systeem te krijgen.
Tientallen gelijkaardige studies zijn gedaan, die laten zien dat als we minder zout binnenkrijgen, we onze bloeddruk verlagen, en hoe minder zout, hoe groter het voordeel.
Het zogenaamde DASH-dieet, dat ik al eerder heb behandeld, wordt vaak gebruikt om de voordelen qua bloeddruk vast te leggen bij bevolkingen die meer plantaardig eten, maar hoe weten we dat de voordelen iets te maken hadden met minder zout eten, in plaats het eten van meer groenten en fruit?
Omdat het op de proef werd gesteld.
Het klopt dat gezonder eten de bloeddruk verlaagt hoeveel zout we ook eten, maar zelfs als we bij hetzelfde dieet blijven, helpt het verlagen van de zoutinname, onafhankelijk van andere dieetverbeteringen.
Je kan gemeenschappen vergelijken.
Je neemt twee gelijkaardige dorpen die beiden beginnen bij dezelfde zoutinname.
In het controle dorp, ging de bloeddruk gemiddeld omhoog of hij bleef gelijk.
Maar in het dorp waar de inname van zout werd verlaagd, ging de bloeddruk naar beneden.
Terwijl zonder verlaging, een chronisch hoge zoutinname kan leiden tot een geleidelijke verhoging van de bloeddruk gedurende het hele leven, zoals aangetoond in de beroemde Intersalt studie.
52 centra uit 32 landen deden mee met elk honderden deelnemers en vier van die centra waren populaties dat zo weinig zout aten ze daadwerkelijk de American Heart Association richtlijnen voor zoutreductie volgen, iets wat minder dan 1% van de Amerikanen klaarspelen.
In een populatie waar iedereen dit lukte, was er niet alleen geen enkel geval van hoge bloeddruk, maar de oudere mensen hebben dezelfde bloeddruk als tieners.
Daarom is het zo belangrijk om deze populaties te bekijken.
Als je gewoon kijkt naar de 48 centra in de geïndustrialiseerde Westerse wereld, lijkt er geen relatie te zijn tussen een stijgende bloeddruk met leeftijd en de hoeveelheid natrium die mensen elke dag binnenkrijgen.
Het ziet eruit als een willekeurig assortiment van punten.
Nu kijkt de zoutindustrie hiernaar en zegt: aha-zie ik zei het je toch, geen relatie tussen zout en een stijgende bloeddruk bij het ouder worden.
Maar misschien is dat omdat ze al te veel zout binnenkrijgen.
De richtlijnen van de American Heart Association zegt dat iedereen hun zoutinname beperkt, dus ze waren hier allemaal ver boven.
Je kunt je een vergelijkbaar resultaat voorstellen bij longkanker cijfers versus het aantal pakjes sigaretten per jaar.
Of je nu 150 pakjes of 200 pakjes per jaar rookt, dat zal misschien niet veel verschil maken om een relatie te zien tussen roken en kanker.
Je vergelijkt ze best met mensen die weinig roken.
En inderdaad, als je zoutarme populaties betrekt die bijna geen hoge bloeddruk krijgen bij het ouder worden, dan leidt dit tot een sterk statistisch significante relatie tussen het verhogen van natrium en het stijgen van de bloeddruk.
Maar enkel als je mensen betrekt die werkelijk voldoen aan de zoutrichtlijnen.
Zoals met zoveel leefstijlinterventies, werken ze alleen als je ze daadwerkelijk volgt.
Het effect van dierlijke proteïne op stresshormonen, testosteron en zwangerschap
Het effect van dierlijke proteïne op stresshormonen, testosteron en zwangerschap
Diëten met veel proteïne tijdens de zwangerschap: gezond of gevaarlijk?
Het antwoord kwam zo'n 40 jaar geleden in de beruchte Harlem Trial uit 1976: een gerandomiseerde, gecontroleerde trial over voedingssupplementatie bij zwangerschap in een arme, zwarte, stedelijke bevolking.
De studie werd opgestart toen werd aangenomen dat er een proteïnetekort was in het dieet van de armen.
Hadden ze effectief hun dieet geanalyseerd voor de studie startte, dan hadden ze beseft dat dat niet waar was, maar waarom zou je feiten in de weg laten staan van veronderstellingen?
Dus ze splitsten de arme, zwarte, zwangere vrouwen op in drie groepen die ze ofwel dagelijks 40 gram dierlijke proteïne extra gaven —komt neer op een paar flesjes Ensure— ofwel ongeveer 6 gram dierlijke proteïne extra, ofwel geen extra proteïne; en dan keken ze wat er gebeurde.
De groep met veel proteïne kampte met een overvloed aan zeer vroege vroegtijdige geboortes en aanverwante zuigelingensterfte, maar ook aanzienlijke groeiachterstand bij de baby's die het overleefden.
Meer proteïne betekende meer prematuriteit, meer overlijdens en meer groeiachterstand.
En wanneer de kinderen ouder worden, wordt de inname van dierlijke proteïne tijdens de zwangerschap geassocieerd met overgewicht later in hun leven en een hoge bloeddruk bij die kinderen
De nakomelingen van moeders die aangaven dat ze meer vlees en vis aten, hadden een hogere bloeddruk toen ze volwassen waren.
Dit was een deel van nog zo'n gefaalde voedingsinterventietrial waarbij moeders werd aangeraden 0,45 kg vlees per dag te eten.
De verhoogde gewichtstoename en de hoge bloeddruk kunnen te wijten zijn aan de obesitasveroorzakende chemische vervuilende stoffen uit de vleesvoorraad zoals ik al eerder besprak; of de stijging in groeihormoon IGF-1 die door dierlijke proteïne wordt veroorzaakt; of zou het door het steroïdestresshormoon genaamd cortisol kunnen zijn?
Eén maaltijd met veel dierlijke proteïne kan leiden tot bijna een verdubbeling van het stresshormoongehalte in het bloed binnen het halfuur na consumptie, wat veel meer is dan een maaltijd dichter bij de aanbevolen hoeveelheid proteïne.
Geef iemand een maaltijd van krab, tonijn, kwark en het stresshormoongehalte schiet omhoog.
Maar geef iemand in plaats daarvan wat gerstsoep en vegetarische wok met rijst en het stresshormoongehalte gaat naar beneden na de maaltijd.
En stel je voor dat je dag in dag uit elke maaltijd vlees, vis en zuivel eet, dan kun je je stressrespons-as chronisch stimuleren en de vrijgave van vasoactieve hormone verhogen die je bloeddruk kunnen verhogen.
En al die extra cortisol die vrijkomt, werd al gelinkt aan een verhoogd risico op verhoogde insuline-, triglyceride-en cholesterolwaarden in het bloed.
Als je mannen op een proteïnerijk dieet —vlees, vis, gevogelte, eierwitten— neemt en hen op een koolhydraatrijk dieet van brood, groenten, fruit en suikerhoudende junk zet dan zakken hun cortisolwaarden met ongeveer 1/4 binnen de 10 dagen.
Tegelijk schieten hun testosteronwaarden omhoog met ongeveer dezelfde hoeveelheid.
Diëten met veel proteïne onderdrukken testosteron.
Dat is de reden waarom bij mannen die plantaardig eten maar dan elke dag vlees gaan eten de testosteronwaarden zakken en enkele estrogeenwaarden zelfs omhoog gaan.
Dat is de reden waarom bodybuilders zo'n lage testosteronwaarden kunnen hebben.
Het ligt niet aan de steroïden die ze innemen.
Als je kijkt naar natuurlijke bodybuilders die geen steroïden gebruiken: een daling van 75% in testosteronwaarden in de maanden voor een wedstrijd.
Meer dan een halvering van de testosteronwaarden; genoeg om een kerel in een abnormaal lage reeks te doen belanden.
Het is ironisch dat ze proteïne eten om er mannelijk uit te zien vanbuiten terwijl het hen minder en minder mannelijk maakt van binnen.
En vanuit obesitas in het algemeen bekeken zou een daling in testosteronwaarden het risico om in gewicht bij te komen kunnen doen toenemen — er komt lichaamsvet bij.
Wat heeft cortisol te maken met gewicht?
Wel, er is zelfs een ziekte die wordt veroorzaakt door een teveel aan cortisol, genaamd het syndroom van Cushing en dit is een soort van voor en na qua abdominale zwaarlijvigheid. wat het meeste van die witte materie is.
Maar zelfs bij normale vrouwen kan chronische stress —chronisch hoge cortisolwaarden—bijdragen aan zwaarlijvigheid.
En wanneer ze zwanger zijn, zouden vleesrijke, koolhydraatarme diëten de cortisolgehaltes bij de moeder kunnen verhogen wat kan leiden tot ongeschikte foetale blootstelling aan cortisol, wat op zijn beurt de ontwikkelende foetus kan beïnvloeden door de hele foetale stressresponsthermostaat te resetten, wat leidt tot hogere cortisolwaarden hun hele leven lang, wat ernstige gezondheidsgevolgen kan hebben die een heel leven kunnen blijven.
En dat hebben ze inderdaad ook ontdekt:
elke maternale dagelijkse portie vlees en vis werd geassocieerd met 5% hogere cortisolwaarden bij hun kinderen tot wel 30 jaar later.
Hoewel de consumptie van groene groenten beschermend bleek te zijn.
Een hogere vlees- en visconsumptie, zo'n 3 porties per dag in plaats van 1 of 2, werd geassocieerd met aanzienlijk hogere cortisolwaarden, maar dagelijks groene groenten eten, leek wat van die overmatige stressrespons te verzwakken.
En de volwassen kinderen van moeders die veel vlees aten tijdens de zwangerschap wandelen niet gewoon rond met hogere stresshormoonwaarden maar lijken ook negatiever te reageren op wat het leven op hun pad gooit.
Als je hen de Trier-test laat doen met onder andere spreken in het openbaar voor een panel juryleden, gevolgd door een live rekenoefening en kijk eens naar de stresshormoonrespons bij die moeders die minder dan 2 porties vlees per dag aten versus ongeveer 2 per dag, versus ongeveer 2 tot 3 per dag.
Opgelet: voordat de test startte, begonnen de twee lagere moedervleesgroepen hetzelfde door gewoon wat rond te wandelen maar hun overdreven cortisolrespons kwam aan het licht toen ze aan een stressvolle situatie werden blootgesteld.
Nu, de effecten in de echte wereld hiervan zijn als je na dit soort tests mensen hun eigen private snackbuffet met fruit en groeten versus vettige zoete comfort voeding zoals chocoladecake geeft, drie keer raden wie minder fruit en groenten eet?
Wie hogere chronische stressgehaltes had.
Cortisol werd al betrokken als een factor om voedselinname te motiveren zelfs wanneer je niet echt honger hebt.
Dus geen wonder dat de inname van dierlijke proteïne tijdens de zwangerschap tot grotere gewichtstoename zou kunnen leiden bij haar kinderen later in het leven en misschien zelfs haar kleinkinderen.
Zóveel kan er aan de stress-as worden geknoeid.
Recent bewijs wijst erop dat de nadelige gevolgen op lange termijn misschien niet beperkt zijn tot één generatie.
Het dieet van een zwangere moeder kan de ontwikkeling en het ziekterisico van haar kinderen en zelfs haar kleinkinderen beïnvloeden.
Uiteindelijk kunnen deze bevindingen misschien een licht werpen op onze snel uitbreidende epidemieën van diabetes, obesitas, en hartziekte.
De beste inname van vitamine D: Via de Zon, Supplementen, of Salons
De beste inname van vitamine D: Via de Zon, Supplementen, of Salons
Als men een evolutionair argument wilt maken wat een "natuurlijk" vitamine D-niveau is, wat dan met vitamine D op een natuurlijke manier binnenkrijgen: via de zon in plaats van supplementen?
Laten we de voor- en nadelen overlopen.
Hoewel supplementen enkel 10 dollar per jaar kost, is zonlicht gratis.
Je hoeft je nooit zorgen te maken dat je teveel vitamine D uit zonlicht binnenkrijgt, omdat je lichaam de productie in de huid reguleert, dus we hoeven slecht gereguleerde supplementbedrijven er niet op te vertrouwen dat hun etiketten juist zijn.
Slechts de helft van de merken zat binnen 10% van hun beweerde hoeveelheid.
En zonlicht levert voordelen die verder gaan dan vitamine D, zoals het verbazingwekkende dat je lichaam bijna-infrarode stralen van de zon gebruiken om chlorofyl bijproducten te activeren in je bloedbaan om Co-Q10 te maken.
Er is nog een manier waarop je lichaam de stralen van de zon gebruikt om de effecten van onze inname van groenten te maximaliseren.
Binnen 30 minuten blootstelling aan ultraviolette zonnestralen kan je bloeddruk aanzienlijk dalen en je slagaderwerking verbeteren door een sterke toename van stikstofoxide afgevende verbindingen die stromen in de bloedbaan.
Je kan zelfs het uittreden van stikstofoxide uit je huid meten.
Natuurlijk moet je wel effectief groenten of bieten eten om dit te laten gebeuren, maar de combinatie van groenten en zonlicht kan de bescherming die plantaardige eters ervaren helpen verklaren.
Ochtendblootstelling aan de zon kan mensen met winterdepressie helpen, alsook de stemming van rolstoelgebonden verpleeghuisbewoners verbeteren.
We kunnen ons best afschermen van avondlicht, maar te weinig zonlicht heeft ook invloed op onze melatonine niveaus, wat niet alleen ons circadiaanse ritme regelt, maar ook nuttig kan zijn bij de preventie van kanker en andere ziekten.
Ouderen die twee uur lang buitenlicht per dag krijgen blijken 's nachts 13% meer melatonine uit te scheiden, al weten we niet wat de eventuele klinische betekenis hiervan is.
De nadelen van blootstelling aan zonlicht zijn een groter risico op cataract, een belangrijke oorzaak van slechtziendheid, hoewel dit risico kan worden beperkt door het dragen van een breedgerande hoed en zonnebril.
Zonlicht veroudert ook je huid, zoals hier afgebeeld.
Wie kan raden welk beroep deze man had?
Hij was een vrachtwagenchauffeur die tientallen jaren meer zon kreeg aan de linkerkant van zijn gezicht --- zelfs door een raam.
Je ziet wat de zon kan doen.
De effecten van zonlicht op de huid zijn diepgaand, goed voor maximaal 90% van zichtbare huidveroudering: rimpels, verdikking, verlies van elasticiteit.
Blootstelling aan de zon en roken kan je er 11 jaar ouder doen uitzien.
Cosmetische chirurgie kan je er acht jaar jonger doen uitzien maar een gezonde levensstijl kan zelfs beter werken.
Artsen raden je zonnebescherming echter aan, niet voor een jeugdig gezicht, maar omwille van huidkanker.
Medische autoriteiten van de World Health Organization, American Cancer Society, en de Surgeon General waarschuwen voor overmatige blootstelling aan de zon en voor een goede reden, gezien de miljoenen huidkankergevallen en duizenden doden elk jaar alleen al in de Verenigde Staten.
De UV-stralen in zonlicht worden beschouwd als volstrekt kankerverwekkend, dus initiëren ze niet alleen kanker, maar bevorderen ze ook de progressie en de verspreiding.
Melanoom is het engste, met een stijgende incidentie bij jonge vrouwen die heel alarmerend is.
Deze stijging werd toegeschreven aan het toegenomen gebruik van zonnestudio's.
Zonnebanken en UV-stralen in het algemeen worden beschouwd als kankerverwekkende stof van de hoogste categorie, zoals verwerkt vlees, goed voor maar liefst driekwart van de melanoom gevallen onder jongeren.
Wie zonnebanken gebruikt heeft een 6 keer zo groot risico op melanoom als je ze 10 of meer keer gebruikt voor de leeftijd van 30 jaar.
Zonnebanken zijn big business en brengt miljarden op.
Er zijn wellicht meer zonnestudio's dan Starbucks koffiezaken.
En ze gebruiken dat geld zoals de tabaksindustrie, om de risico's van hun producten te bagatelliseren.
Er worden nu wetten aangenomen om zonnestudio's te reguleren, en soms compleet verboden, zoals in Brazilië, voor minderjarigen.
Maar in tegenstelling tot tabak, is onder de zonnebank liggen niet verslavend, of wel?
Er zijn mensen die dwangmatig bruinen en een roes ervaren.
Het bezoeken van zonnebanken beschrijven als een verslaving lijkt op het eerste gezicht, een beetje dom totdat je hen plaatst onder een hersenscanner en dezelfde beloningsregio's ziet oplichten in de hersenen dankzij de endorfines die je huid vrijgeven bij blootstelling aan UV-stralen, in zulke mate dat je zelfs ontwenningsverschijnselen kan vertonen als je hen opiaat blokkerende medicijnen geeft. Dus potentieel verslavend, maar ook gevaarlijk.
Harvard onderzoekers suggereren dat recreatief bruinen en heroïne misbruik dezelfde biologische paden gebruiken.
Maar er is een reden dat zonlicht zo goed voelt.
Dat is een goede zaak, evolutionair gezien, omdat zonlicht de primaire natuurlijke bron van vitamine D is.
Dus doorheen onze evolutie was het belangrijker voor het doorgeven van je genen om niet te sterven aan rachitis in de kindertijd --- dan huidkanker te vermijden als je oud bent.
In tegenstelling tot natuurlijk zonlicht, geven zonnebank lampen meestal UVA, wat het slechtste van twee werelden is: kankerrisico met weinig of geen vitamine D-productie.
Maar de kleine hoeveelheid UVB die erbij zit kan genoeg zijn om de vitamine D-niveau te verhogen.
Was er maar een manier om je vitamine D-niveau te verhogen zonder het risico van kanker. ;)
Namelijk vitamine D-supplementen.
De beste soort vitamine B12 — cyanocobalamine of methylcobalamine?
De beste soort vitamine B12 — cyanocobalamine of methylcobalamine?
Ik had het over the optimale dosis B12-supplementen voor volwassenen, en voor de kindertijd, zwangerschap en ouderen om gebrek aan B12 te voorkomen.
Maar wat als je al gebrekkig bent?
Hoeveel moet je innemen om het te behandelen?
Je arts will misschien dat je vitamine B12-injecties krijgt, maar orale B12, zelfs voor wie het niet goed kan absorberen, wordt al lang beschouwd als één van de best bewaarde geheimen in de geneeskunde.
Men kan aannemen dat het welbekend is dat oraal ingenomen B12-supplementen net zo effectief zijn om gebreken te voorkomen als injecties in de spieren wanneer je tot op 1000 microgram per dag inneemt.
Hoe lang moet je 1000 per dag innemen?
Dat hangt er vanaf wat je beginpunt is.
Omdat B12 status in zwangerschap zo kritiek is suggereert men dat plantaardige vrouwen het checken gedurende de hele zwangerschap en de aanvulling naar gelang aanpassen.
Dit is hoeveel je moet innemen als je peil laag is.
Je ziet dat de aanbevelingen voor zwangere and zogende vrouwen hetzelfde zijn als voor iedereen boven de 10.
Dus als je een tiener of volwassene bent met een diagnose van vitamine B12-gebrek neem je 1000 microgram per dag in voor één tot vier maanden, wat afhangt van hoe laag je peil was in het begin, en ga je dan terug naar een regelmatige dosis van 50 per dag of 2000 per week, met een lagere dosis voor peuters en kleuters.
Maar er zijn twee types op de markt: methylcobalamine, bekend als methyl B12, en cyanocobalamine, wat normaal gewoon vitamine B12 wordt genoemd.
Methyl is duurder, dus vast beter, of niet?
Niet dus.
Cyanocobalamine is de meest gebruikte vorm omdat het erg stabiel is.
Methylcobalamine is minder stabiel dan cyanocobalamine, en is vooral gevoelig voor fotodecompositie, de afbraak wanneer het aan licht wordt blootgesteld.
Er is geen voordeel om de lichtgevoelige vormen van cobalamine te gebruiken, zoals methyl B12, in plaat van stabiele cyano-vormen, die gemakkelijk worden omgezet in je lichaam in de vorm die je nodig hebt, wáár je het nodig hebt.
De enige belangrijke uitzondering kan echter nierfalen zijn.
Methylcobalamine kan beter zijn voor wie beperkte nierfunctie heeft.
Er is speculatie dat orale methylcobalamine of geïnjecteerde hydroxycobalamine ook beter is voor rokers, hoewel dat nog bevestigd moet worden.
Omdat methylcobalamine minder stabiel is, kun je waarschijnlijk beter een veel hogere dosis innemen.
Bijvoorbeeld, mensen met nierfalen zouden 1000 tot 2000 microgram per dag innemen, vergeleken met slechts 50 microgram cyanocobalamine voor iemand met normale nierfunctie.
Nog een reden om cyanocobalamine in te nemen, in tegenstelling tot de duurdere vormen, is dat het bekend staat als veilig en efficiënt, terwijl, bijvoorbeeld, in één studie zelfs tot 2000 microgram per dag aan methylcobalamine niet genoeg was om vitamine B12-gebrek te corrigeren
in één op drie veganisten die werden getest.
De conclusie is that zogenaamde co-enzym-vormen van B12, zoals methyl-B12 of adenyl-B12, ook bekend als adenysol-B12, waarschijnlijk niet superieur zijn aan cyanocobalamine, wat stabieler is.
Cyanocobalamine schijnt het beste te zijn voor orale aanvulling, wat de reden is om het op te nemen in mijn aanbevelingen.
Maar ik raad aan dat je dit het beste apart kunt innemen als een kauwbaar, onder-de-tong of vloeibaar supplement.
Waarom niet gewoon innemen als onderdeel van een multivitamine?
Omdat verscheidene vitamines en mineralen in één pil vermengd actief B12 kunnen vernietigen, en aan B12-verwante stoffen aanmaken die niet alleen voor ons lichaam onbruikbaar, maar mogelijk schadelijk zijn omdat ze het transporteren van wat we nog aan B12 hebben kunnen verstoren.
En waarom het gebruik van multivitamines zelfs tegenwerkend kan zijn voor de aanvulling van vitamine B12.
En niet alleen in theorie.
Er was een tragisch geval van ernstig vitamine B12-gebrek in een baby van een veganistische moeder die dacht dat ze alles goed deed door het nemen van een multivitamine die B12 bevatte, hoewel het ook alleen een onvoldoende dosis kan zijn geweest.
Waarom kauw- of onder-de-tong tabletten?
De absorptie wordt verhoogd wanneer B12 zich mengt met speeksel, omdat je speekselklieren een eiwit afscheiden dat zich aan B12 bindt, dat helpt B12 veilig te transporteren door je spijsverteringskanaal.
Laat mensen een tablet met B12 kauwen en hun B12-peil stijgt 10 keer zoveel dan wanneer ze dezelfde pil gewoon inslikken.
Kijk maar eens.
Veganisten uit het gebrek door een B12 pil te kauwen, maar niet in degenen die het domweg inslikken.
Misschien hadden ze een probleem met absorptie of zoiets?
Nee, want als je ze verteld om te kauwen in plaats van het in the slikken, schoot hun peil ook omhoog.
In mijn recente boek "Hoe overleef je?" stel ik een derde optie voor naast versterkt voedsel en aanvulling: tweemaal daag poetsen met B12-versterkte tandpasta, in het bijzonder dit merk, dat werd getest in twee dubbelblinde gerandomiseerde placebo-gecontroleerde studies.
Deelnemers moesten de tandpasta tweemaal daags gebruiken voor twee minuten, en inderdaad, ze waren in staat de tekenen van B12-gebrek in het bloed van veganisten en senioren te corrigeren, maar dat was op basis van een gemiddelde.
Helaas werkte het niet voor iedereen, en dat is waarom het niet is opgenomen in mijn aanbevelingen.
Maar als je je niveau laat testen voor en na een paar maanden tanden poetsen en het stijgt, waarom zou je het dan niet doen?
Als samenvatting: vitamine B12-gebrek is een serieus iets, met de mogelijkheid om een uiteenlopende reeks ziekten van ingewanden, bloed, hersenen en zenuwstelsel te veroorzaken.
Met de steeds toenemende vraag naar hygiëne in onze voedselketen—wat een goede zaak is— is het van speciaal belang dat we een regelmatige, betrouwbare bron hebben, en de veiligste, goedkoopste, gezondste bron is B12-supplementen of met B12 versterkt groen-verkeerslicht voedsel.
Het beste masker of zelfgemaakte gezichtsbedekking voor COVID-19
Het beste masker of zelfgemaakte gezichtsbedekking voor COVID-19
Doekgezichtsbedekkingen zijn geen vervanging voor echte maskers, maar zijn misschien beter dan niets.
Laat me je een paar studies tonen.
Deze studie, die de werkzaamheid van verschillende zelfgemaakte maskers test, ontdekte dat sjaals, kussenslopen en 100% katoenen t-shirts waarschijnlijk de meest geschikte huishoudelijke materialen waren en verschillende bacteriën en virussen tegenhielden voor ongeveer 60% zo goed als chirurgische maskers.
Zoals je kunt zien, was de gemiddelde filterefficiëntie ongeveer 90% of meer bij chirurgische maskers, vergeleken met meer iets van 50, 60 of 70% bij de geïmproviseerde stoffen.
Stofzuigerzakken werkten beter, ongeveer zo goed als chirurgische maskers, maar waren aanzienlijk moeilijker om door te ademen, waardoor het ongeschikt is als gezichtsmasker, evenals theedoeken.
Ingenieurs van de Universiteit van Cambridge hebben 20 verschillende optie vergeleken met chirurgische maskers.
Zo zie je bijvoorbeeld dat lichtgewicht T-shirts krap de helft van de filtratie hebben van zware katoenen T-shirts.
Zoals je kunt zien, zitten windjacks en spijkerbroeken daar, vergelijkbaar met chirurgische maskers, naast de stofzuigerzakken, maar hebben hetzelfde probleem: ze zijn erg moeilijk om door te ademen en zijn daarom niet geschikt voor de constructie van gezichtsmaskers.
Rekening houdend met dat evenwicht tussen ademhaling en filtratie, is een van de meest geschikte stoffen voor de constructie van een gezichtsmasker zoiets als katoenen flanel, hoewel ook een enkele sok stevig aangedrukt tegen de neus en mond een goed noodmasker kan zijn.
Ongeacht welke u gebruikt, probeer de voorkant van het masker niet aan te raken terwijl u hem draagt of wanneer u hem verwijdert en was dan uw handen.
En stoffen gezichtsbedekkingen moeten regelmatig worden gewassen.
Ook al zijn gezichtsbedekkingen bedoeld om anderen te beschermen tegen de drager, in plaats van de drager tegen anderen, werden maskers aanbevolen voor zelfbescherming tijdens de laatste pandemie voor mensen met hoog risico in onvermijdelijk drukke omgevingen.
In ziekenhuisomgevingen leken maskerdragers bijvoorbeeld betrekkelijk beschermd te zijn tegen het oplopen van SARS.
Maar zelfs drie of vier lagen stof, in de vorm van katoenen zakdoeken filteren slechts een fractie van wat een eenvoudig chirurgisch masker kan blokkeren.
Dit zijn penetratiegetallen, dus 4 lagen katoen blokkeren wellicht slechts 4%, 10 keer minder dan een eenvoudig chirurgisch masker.
Geïmproviseerde maskers leken in 1918 niet te helpen, toegeschreven aan het feit dat om de noodzakelijke beschermende filtratie te krijgen, er zoveel lagen gaas moesten worden gebruikt dat ademhaling moeilijk was en er lucht lekte langs de randen.
Een geïmproviseerd gezichtsmasker moet worden gezien als het laatste alternatief indien er geen gezichtsmaskers in de handel zijn.
De Wereldgezondheidsorganisatie denkt nog steeds niet dat routinematig maskerdragen in het openbaar noodzakelijk is, daarmee bezorgdheid uitend over dat dit kan leiden tot een vals gevoel van veiligheid en het negeren van belangrijkere maatregelen zoals handhygiëne en sociale afstand, en kan leiden tot het aanraken van het gezicht.
Aan de andere kant zou je je kunnen voorstellen hoe 't dragen van een masker mensen ertoe kan bewegen hun gezicht niet aan te raken.
Handschoenen kunnen een vergelijkbare rol spelen. Felpaarse handschoenen zien aan je handen kan dienen als een constante herinnering.
Hier ben ik het audioboek 'Hoe een pandemie te overleven' aan het opnemen.
Ja, je kunt nog steeds virussen inademen terwijl je een masker draagt en je kunt jezelf nog steeds besmetten met gehandschoende vingers, maar alles wat je constant bewust houdt van de positive van je handen en voorkomt dat je je gezicht aanraakt kan helpen.
Over zelfbewust gesproken, als iedereen in het openbaar maskers droeg, zouden symptomatische patiënten die deze zeker zouden moeten dragen niet bang zijn om uitgesloten te worden vanwege stigma.
Natuurlijk kan universeel gebruik van gezichtsmaskers in het openbaar tijdens een pandemie alleen worden overwogen als de leveringen dit toelaten.
Helaas hebben onvoldoende voorbereiding, misbruik en hamsteren geleid tot een ernstig tekort aan persoonlijke beschermingsmiddelen voor degenen aan de frontlinie.
Daarom beveelt de CDC stoffen gezichtsbedekkingen in plaats van chirurgische maskers aan.
Je weet dat dingen wanhopig worden als een redactioneel commentaar in het Tijdschrift van het Amerikaanse Medisch Genootschap getiteld
"Persoonlijke beschermingsmiddelen kopen tijdens de COVID-19-pandemie" als voorgestelde suggestie koffiefiltermaskers omvat.
Chirurgische maskers zijn meestal gemaakt van papier met een gelatine-achtige laag en moeten elke 4 uur worden vervangen of wanneer ze nat worden met speeksel of ander vocht; naar gelang wat eerst komt.
Chirurgische maskers, de naam zegt het al, moeten vooral anderen beschermen, zoals de opengesneden patiënt op de operatietafel.
N95-maskers, zoals ze vaak worden genoemd, zijn de komvormige maskers die strakker om het gezicht passen.
Ze zijn bedoeld om de drager te beschermen.
De WHO en CDC hebben tegenstrijdige richtlijnen over wat zorgverleners moeten dragen tijdens de routinematige zorg voor COVID-patiënten.
De CDC beveelt , samen met zijn Europese tegenhanger, N95-maskers aan, terwijl de WHO suggereert dat chirurgische maskers voldoende zijn.
Hoewel de WHO deels terughoudend kan zijn in de aanbeveling van N95's vanwege gevoeligheid voor wereldwijde schaarste hiervan, blijft de onderliggende transmissiedynamiek van het COVID-19-virus grotendeels onbekend, dus het is op dit moment onmogelijk om te zeggen welke aanbeveling met zekerheid klopt.
Het relatieve belang van directe verspreiding door ademen voor COVID-19 versus indirect contact via besmette objecten is onduidelijk.
Voor andere virale aandoeningen van de luchtwegen, zoals verkoudheid, lijkt ademen belangrijker dan aanraken.
Dat is wat die armsteun-studie liet zien.
In één rhinovirus-experiment bijvoorbeeld, raakte slechts 50% van diegenen die het oor van een besmet koffiekopje aanraakten geïnfecteerd.
Voor de griep wordt het relatieve belang van transmissie nog steeds besproken, wat opmerkelijk is aangezien we het virus al bijna een eeuw kennen.
Nota bene: N95-maskers hebben alleen maximale efficiëntieals ze zich volledig aanpassen aan het gezicht, dus ze werken niet bij iedereen.
Zelfs één tot twee dagen stoppels kunnen de noodzakelijke afdichting aanzienlijk ondermijnen. Dit is een actuele infographic van de CDC die laat zien welke soorten gezichtshaar al dan niet geschikt zijn.
Ze moeten ook correct worden gebruikt.
In een laboratoriumomgeving zijn N95-maskers zeer effectief gebleken, maar in de echte wereld, vond een beoordeling van de beste wetenschap ten aanzien van voorkomen van verspreiding van respiratoire virussen geen bewijs dat de duurdere, irriterende en ongemakkelijke N95-maskers superieur waren aan eenvoudige chirurgische maskers.
N95's zijn wel beter in filtratie, maar de slechte naleving kan de reden zijn.
Ik herinner me hoe ongemakkelijk ze waren toen ik aan het werk was bij tuberculosepatiënten.
Dus dat zou de aanbeveling van de WHO ondersteunen dat N95's niet perse beter zijn in de echte wereld, hoewel ze met juiste pasvorm en naleving naar verwachting bovenaan zouden komen.
Zelfs met het perfecte masker verzegeld over je mond en neus, zijn je ogen nog steeds blootgesteld, wat leidde tot de suggestie aan medisch personeel om een veiligheidsbril te dragen.
Apen kunnen blijkbaar worden geïnfecteerd door het COVID-19-virus te druppelen in hun ogen, maar een retrospectieve studie van SARS vond geen gedocumenteerde gevallen van overdracht aan gezondheidswerkers alleen omdat ze geen oogbescherming gebruikten.
Tot we meer weten over de transmissie van dit virus, lijkt het verstandig voor degenen die in nauw contact staan met hoestende patiënten om voorzichtig te zijn en zowel oogbescherming (in ieder geval een gelaatsscherm) en N95 ademhalingsmaskers te gebruiken.
Tijdens de SARS-uitbraak in Noord-Amerika, werden aanvankelijk chirurgische maskers aanbevolen, maar het advies werd veranderd in N95-maskers nadat doktoren begonnen te sterven.
Hier zie je hoe N95-maskers zich verhouden tot verschillende stoffen gezichtsbedekkingen.
Let op, dit zijn grafieken van penetratie, waarop je kan zien dat er met een N95-masker minder dan 5% penetratie is.
Dus bij de deeltjesgrootte waarbij een N95-masker meer dan 95% blokkeert, blokkeert een masker gemaakt van t-shirt slechts ongeveer 10%, sjaals ongeveer 20%, sweatshirts ongeveer 30% en handdoeken bijna 40%.
Het is interessant dat de Hanes- t-shirts niet beter zijn dan een van de andere t-shirts, maar de Hanes-sweaters leken om de een of andere reden een voorsprong hebben.
Natuurlijk werd de studie gefinancierd door Hanes.
Nee hoor, grapje.
Het beste eetpatroon bij vleesbomen
Het beste eetpatroon bij vleesbomen
Vleesbomen zijn de meest voorkomende goedaardige gezwellen bij vrouwen.
Ze kunnen wel 30 cm groot worden en ontstaan bij de meeste vrouwen voordat ze in de overgang komen
Over het algemeen geven ze geen klachten, maar als er symptomen optreden, dan betreft het klachten zoals hevige menstruatie, waardoor vrouwen veel pijn hebben of bloedarmoede krijgen.
Wat kunnen vrouwen er dan aan doen?
De helft moet een operatie ondergaan, waarbij de hele baarmoeder verwijderd wordt.
Hoewel de operatie in het algemeen als veilig wordt beschouwd, het moge duidelijk zijn dat je geen kinderen meer kunt krijgen, en bij een aanzienlijk deel van de patiëntes treden complicaties op.
Het alternatief bestaat uit een veelheid aan hormoonregulerende medicatie, waardoor de vleesbomen slinken en de klachten verminderen, maar veel van deze medicijnen hebben behoorlijke bijwerkingen, zoals botverlies.
Die wil je dus echt niet lang innemen, hooguit een paar maanden.
Het komt erop neer dat er momenteel geen bewijs is dat ondersteunt dat medicatie de standaardbehandeling is voor vrouwen met vleesbomen.
Geen wonder dat veel vrouwen op zoek gaan naar aanvullende of alternatieve behandelingen, zoals beweging, dieet, kruiden en acupunctuur.
Vrouwen die 7 uur of meer per week aan lichaamsbeweging doen lijken een kleinere kans op vleesbomen te hebben dan vrouwen die minder dan 20 minuten per dag sporten
Maar dat is nooit getest voor de behandeling van vleesbomen.
En er is ook geen enkele gerandomiseerde, gecontroleerde test over acupunctuur ter behandeling van vleesbomen tot nu toe die ons verder helpt.
Wat betreft kruiden zijn er twee Aziatische kruidenpreparaten die veelbelovend lijken, een preparaat met vijf kruiden, Guizhi Fuling, en eentje met tien kruiden uit Maleisië, dat geheime ingrediënten bevat, zo geheim dat ze dat alleen noemen, maar het leek even goed te werken als een veelgebruikt regulier middel.
Het probleem met traditionele Aziatische kruidenmiddelen is dat ze nog wat andere geheime ingrediënten kunnen bevatten, zoals arseen, kwik en lood, wat in de meeste geteste monsters zat bij middelen die in Aziatische markten of biologische winkels op de plank staan.
En niet zo'n klein beetje; sommigen bevatten blijkbaar echt giftige hoeveelheden.
Dus ja, deze Aziatische kruidenmiddelen kunnen vleesbomen doen slinken, maar er is niet genoeg bewijs dat ze ook veilig zijn.
En probeer in ieder geval niet om bijtende kruiden inwendig aan te brengen, want dat kan littekens, vernauwingen en zweren opleveren.
OK, maar hoe zit het met het eetpatroon?
In een van de grootste studies naar eetpatroon en vleesbomen, werden vleesbomen in verband gebracht met het eten van vlees en ham, terwijl het eten van veel groene groenten een beschermend effect leek te hebben.
Ze vonden uit dat het verband tussen oestrogeen, eetpatroon en borst- en baarmoederkanker wellicht helpt te begrijpen waarom dit zo is.
Voor borst- en baarmoederkanker is er een soortgelijk direct verband met de frequentie van de vleesconsumptie, met een soortgelijke bescherming door groenten en fruit.
Er kunnen dus dezelfde risicofactoren bestaan door oestrogeen-gevoelige kwaadaardige tumoren zoals borstkanker, en oestrogeen-gevoelige goedaardige gezwellen zoals vleesbomen.
We weten namelijk dat het hebben van een vleesboom rechtstreeks verband houdt met een toename van de hoeveelheid oestrogeen die door je lichaam stroomt bijvoorbeeld, en vrouwen die vegetarisch eten hebben een aanzienlijk lager gehalte aan overmatig oestrogeen.
Dat proberen ze nu te gebruiken om te verklaren waarom er minder vaak endometriumcarcinoom (oftewel kanker in de baarmoeder) voorkomt, en wellicht ook borstkanker, bij degenen die vegetarisch eten
Maar het kan ook helpen om de bevindingen over vleesbomen te verklaren.
Bij Adventisten die vegetariër zijn is het aantal gevallen van borstkanker slechts 60 tot 80% in vergelijking met Amerikaanse vrouwen in het algemeen, en voor vrouwen in Afrika of Azië komt dat percentage nog lager uit.
Hoe kan het dat vrouwen die vegetarisch eten een lager oestrogeengehalte hebben?
In deze beroemde studie in het New England Journal was de conclusie dat het lag aan hun grotere fecale uitscheiding, wat leidt tot meer uitscheiding van oestrogeen, wat resulteert in een lager gehalte in het bloed; dubbel zoveel, in feite.
Hier kun je alle zwaargewicht V's zien vergeleken met de lichtgewicht omnivoren.
En dat kan je testen.
Misschien is de oorzaak dat Afrikaans-Amerikaanse vrouwen meer vleesbomen hebben dezelfde oorzaak als waarom ze minder vaak borstkanker overleven: een teveel aan oestrogeen in hun bloed vanwege een minder goed eetpatroon.
Dus ontwierpen onderzoekers deze studie om te bekijken wat er zou gebeuren als ze overstapten naar een meer plantaardig eetpatroon, met meer vezels.
De vrouwen begonnen met een veel hoger oestrogeengehalte, mwat opnieuw helpt te verklaren waarom ze een verhoogde kans hebben dat ze aan borstkanker komen te overlijden.
Maar geef mensen gezonder te eten en al hun gehaltes gaan naar beneden,
wat erop wijst dat het borstkankerrisico aanzienlijk kan worden verlaagd door op een eetpatroon over te stappen dat is gebaseerd op meer onbewerkt plantaardig voedsel.
En hetzelfde lijkt te gelden voor vleesbomen, vooral het eten van veel kruisbloemige groenten zoals broccoli, kool en chinese kool, alsook tomaten en appels.
Vrouwen die vroeg in de puberteit komen en beginnen te menstrueren voor hun 11e, hebben wellicht ook een groter risico op vleesbomen op latere leeftijd, en we weten dat een hogere vleesconsumptie als kind gelinkt is aan een eerder begin van de eerste menstruatie, hoewel het totaal en dierlijke eiwitten in het algemeen daartoe kunnen bijdragen.
Bij meisjes die vlees eten, begint de eerste menstruatie doorgaans zo'n 6 maanden eerder dan bij meisjes die vegetarisch eten.
Degenen die vleesvervangers eten, zoals veggieburgers of veggieworstjes, hebben hun eerste menstruatie gemiddeld 9 maanden later, en een soortgelijke invloed op het inzetten van de puberteit werd gevonden bij volwaardig plantaardig voedsel zoals peulvruchten.
Het kan ook liggen aan de hormoonverstorende verontreinigende stoffen die zich in de voedselketen opbouwen.
Onderzoekers namen monsters af van inwendig buikvet bij vrouwen, en er bleek een verband te bestaan tussen de aanwezigheid van vleesbomen en het gehalte aan een aantal PCB's in hun vet.
Betekent dit dat viseters een grotere kans op vleesbomen hebben?
Onderzoekers vonden inderdaad dat het risico licht verhoogd is vanwege de inname van langketige omega-3-vetten, voornamelijk door de consumptie van donkerkleurige vis, waarmee ze sardienen en zalm bedoelden.
Dit kan liggen aan de hormoonverstorende chemische stoffen die meestal in vis zitten, of het kan gewoon statistisch toeval zijn.
Het zou echter wel in lijn zijn met het verhoogde risico bij sportvissers die de vis opeten.
Ze hebben het over deze studie.
Wetende dat eetpatroon en hormoonverstorende, persistente organische verontreinigende stoffen verband houden met allerlei gynaecologische aandoeningen, waaronder vleesbomen, onderzochten ze de mensen die de vis aten die gevangen was in de Grote Meren en vonden dat er een 20% hoger risico was voor elke 10 jaar dat ze die vissen aten.
Tot nu toe is dit de meest uitgebreide studie
Ze hebben de niveaus van verontreiniging vergeleken van vetmonsters van vrouwen die vleesbomen hadden, en vet dat was afgezogen van vrouwen die geen vleesboom hadden, en ze vonden niet alleen hogere gehaltes PCB's bij de vleesboom-patiëntes, maar ook bestrijdingsmiddelen die lang geleden al verboden waren, zoals DDT, en hexachloorcyclohexaan, en PAK's, polycyclische aromatische koolwaterstoffen, die onstaan bij kolenverbranding, tabak roken, of vlees bakken, en ook nog zware metalen - arseen, cadmium, lood en kwik - de gehaltes kwamen niet alleen overeen wat betreft vleesbomen, maar ook voor consumptie van vis en zeevruchten of een teveel aan lichaamsvet.
Dus overgewicht kwijtraken en minder vis en zeevruchten eten zou een beschermend effect kunnen hebben op het krijgen van vleesbomen door te zorgen dat je zo min mogelijk wordt blootgesteld aan milieuvervuilende stoffen.
De voordelen van açai versus bosbessen voor slagaderfunctie
De voordelen van açai versus bosbessen voor slagaderfunctie
Plantaardige diëten blijken het risico te verminderen van enkele van onze belangrijkste doodsoorzaken en invaliditeit.
Studies toonden aan dat de langstlevende en minst dementie-gevoelige populaties leven op plantaardige voeding.
Dus waarom focussen op alleen deze plant voor hersengezondheid en -prestaties;
Acai bessen?
Nou, voedsel dat rijk is aan polyfenolen lijkt de hersengezondheid te verbeteren, en açaibessen hebben veel polyfenolen en antioxidanten; dus misschien zouden ze helpen.
Maar als je alleen naar polyfenolen kijkt, is er meer dan een dozijn voedingsmiddelen die meer per portie hebben.
En het hoeft geen zwarte vlier te zijn; normale vruchten zoals pruimen hebben meer; een paar lepels lijnzaad, een paar vierkanten donkere chocolade, of zelfs gewoon een kop koffie heeft meer.
In termen van antioxidanten, JA, kunnen açaibessen 10 keer meer antioxidanten bevatten dan gewoner fruit, zoals perziken en papaja's, 5 keer meer dan aardbeien, maar vergelijkbaar met bramen - in feite lijken bramen zelfs meer antioxidanten te hebben en ze zijn goedkoper en breder beschikbaar.
Ah, maar açaibessen hebben niet alleen potentiële hersenvoordelen, ze beschermen bijvoorbeeld ook de longen tegen schade door sigarettenrook.
Maar jullie herinneren je allemaal die studie, toch?
Dat is degene waar toevoeging van açaibessen aan sigaretten een beschermend effect heeft tegen emfyseem bij rokende muizen.
Dat is niet erg nuttig.
Er is een lange lijst met indrukwekkend uitziende voordelen tot je een beetje dieper graaft.
Ik was bijvoorbeeld enthousiast over minder risico op coronaire ziekten vanwege een vaatverwijdend effect, maar minder enthousiast toen ik het onderzoek nader bekeek en ontdekte dat ze het hadden over een vaatverwijdend effect in het mesenteriale vasculaire bed van de rat.
Maar er waren geen studies over açaibessen en slagaderfunctie bij mensen ... tot nu toe.
Geef wat mannen met overgewicht een smoothie met ongeveer tweederde van een kopje bevroren açaipulp en een halve banaan, versus een kunstmatig gekleurde placebo-smoothie met de banaan maar zonder açai en je krijgt een significante verbetering in de slagaderfunctie binnen 2 uur na consumptive die minstens 6 uur aanhoudt.
Die verhoging van 1 of 2 punten is klinisch significant.
Degenen die rondlopen met slechts 1 punt hoger blijven 13% minder cardiovasculaire incidenten houden, zoals fatale hartaanvallen.
Je kunt hetzelfde effect echter krijgen van wilde bosbessen, ongeveer anderhalve punt verhoging 2 uur na het gebruik van wilde bosbessen; een effect dat piekt en dan gelijk blijft bij ongeveer anderhalve kopje bosbessen, met twee-en-een-half of drie-en-een-half kopjes zonder verdere voordelen.
Hoe zit het met gekookte bosbessen?
Dit geeft hetzelfde effect als het wilde-bosbessendrankje ongekookt.
Maar wat als je de bosbessen in een broodje bakt, zoals een bosbessenmuffin?
Dezelfde dramatische verbetering van de slagaderfunctie.
Cacao kan dat ook.
Eén eetlepel cacao geeft ongeveer één punt en twee eetlepels geeft maar liefst 4 punten - dat is dus het dubbele van de bessen.
Ruim een kop veelkleurige druiven gaf een mooie boost in slagaderfunctie, zelfs voldoende om een acuut endotheliaal insult tegen te gaan: een plotselinge aanval op de kwetsbare binnenlaag van onze slagaders.
Ze namen tot slot een worst- en een ei-McMuffin-maaltijd - ze waren niet aan het rotzooien.
Zonder de druiven betekende dat vermindering van slagaderfunctie van bijna de helft binnen een uur.
En de ader was drie uur later nog steeds verstijfd en kreupel.
Maar eet die McMuffin met al die druiven en: nauwelijks effect.
Eet een maaltijd met hamburgervlees en de slagaderfunctie daalt na de maaltijd, maar eet diezelfde maaltijd met wat kruiden, inclusief anderhalve theelepel kurkuma; en je slagaderfunctie wordt beter.
Hoe zit het met sinaasappelsap?
Vier kopjes per dag gedurende vier weken en geen verandering in de slagaderfunctie.
Ah, maar dat was commercieel sinaasappelsap, uit concentraat.
Hoe zit het met vers geperst sinaasappelsap?
Dit is ervoor en ... dit is erna; nog steeds niets.
Dat is een van de redenen waarom bessen de gezondste vruchten zijn.
Wilt u een drankje dat uw slagaderfunctie kan verbeteren?
Groene thee.
Twee kopjes groene thee en je krijgt dat cacao-effect, bijna 4 punten binnen slechts 30 minuten.
En datzelfde gekke effect van groene thee krijg je met zwarte thee.
Tweemaal zo krachtig als de açaibessen.
Dus waarom zou je je focussen op precies die ene plant?
De echte reden is vermoedelijk dat de auteur een octrooi bezit op een op açai gebaseerd voedingssupplement.
De antioxiderende effecten van Açai versus appels
De antioxiderende effecten van Açai versus appels
Er zijn nu zoveel Açaiproducten op de markt, van bevroren pulp voor smoothies tot gevriesdroogd poeder en supplementen.
Hoe wordt het traditioneel gegeten?
Stammen in de Amazone kappen de boom en eten hun hart en plassen dan op de stronk om een bepaald type kever aan te trekken die reusachtige maden legt.
En dus een paar weken later, heb je 1 of 2 kilo van deze stumpers; kun je lekker wat kebabs maken.
Ik denk dat ik het gewoon bij mijn smoothie houdt.
Ondanks dat het lange tijd als voedsel in de Amazone werd gebruikt, zijn Açaibessen slechts sinds het begin van deze eeuw het object van wetenschappelijk onderzoek geweest.
Vier jaar geleden besprak ik dat onderzoek dat begon met in-vitro-onderzoeken waaruit bleek dat Açai leukemiecellen in een petrischaal zou kunnen doden op niveaus die men in de bloedsomloop zou mogen verwachten na het eten van een schaaltje Açaipulp, of de groei van darmkankercellen halveren.
Helaas zijn volgende gepubliceerde onderzoeken er niet in geslaagd om zo'n voordeel te vinden voor dat type darmkanker, of voor een ander type darmkanker, of voor een oestrogeenreceptor-negatieve vorm van borstkanker.
Een açai-extract leek een serie oestrogeenreceptor-positieve borstkankercellen te doden, maar om in je borst dat niveau van açaivoedingsstoffen te bereiken, zou je zo'n 400 bekers Açaipulp moeten verorberen.
Dat is het probleem met veel van deze petrischaalonderzoeken - ze gebruiken concentraties die je nooit realistisch zou kunnen bereiken in je bloedstroom.
Açaibessen kunnen bijvoorbeeld een neuroprotectief effect hebben, door de opbouw van amyloïde vezels betrokken bij Alzheimer te blokkeren, maar alleen door het drinken van misschien 2.000 kopjes tegelijkertijd.
Of een anti-allergie-effect hebben, of botverlies verminderen, met slechts duizend kopjes per dag.
Maar ik sprak ook over een klinische studie, waarin mensen werd gevraagd om minder dan een kop per dag Açai in een smoothie te drinken, en waarin zij significante verbeteringen in de bloedsuikerspiegel bleken te krijgen en in insulineniveaus en in cholesterol.
Nu was er geen controlegroep en het was een kleine studie, maar er was nooit een grotere studie om te proberen het te repliceren .... tot nu.
Dezelfde hoeveelheid Açai en dezelfde duur, maar geen significante verbeteringen in bloedsuikers, insuline of cholesterol.
Huh?
Waarom toonde deze studie niet de voordelen die we zagen in de eerste studie?
Nou, deze studie werd publiek gefinancierd, geen belangenconflicten, overwegende dat de eerste studie werd gefinancierd door een Açaibedrijf, wat je altijd doet vermoeden dat misschien de studie op enigerlei wijze ontworpen was om het gewenste resultaat te krijgen.
En inderdaad, de studiedeelnemers kregen niet alleen Açaismoothies maar werd expliciet gezegd bewerkt vlees te vermijden, zoals spek en hotdogs.
Geen wonder dat hun cijfers er aan het eind van de maand beter uitzagen.
Nu vond de nieuwe studie een afname in markers van oxidatieve stress in de bloedsomloop van de deelnemers, een teken van hoe antioxidantrijk Açaibessen kunnen zijn.
Supplementengebruikers praten graag over de manier waarop Açaiconsumptie de antioxidantcapaciteit kan verdrievoudigen; drie keer de antioxidantcapaciteit van uw bloed.
En als je kijkt naar de studie die ze noemen, JA: drie keer antioxidantencapaciteitvan het bloed na het eten van Açai, maar er was dezelfde of zelfs betere verdrievoudiging na gewoon appelmoes, die werd gebruikt als een controle en die aanzienlijk goedkoper is dan Açaibessen of supplementen.
Er was een nieuwe studie met significante verbeteringen in de slagaderfunctie na het eten van Açaibessen, maar meer dan gewone vruchten en groenten?
Daar komen we in de volgende video achter.
Zelf verantwoordelijkheid nemen voor je gezondheid
Zelf verantwoordelijkheid nemen voor je gezondheid
Er is maar één dieet waarmee hart- en vaatziekten bewezen ongedaan te maken zijn bij een merendeel van de patiënten: met volwaardig, plantaardig voedsel.
Dus als iemand je weer eens een nieuw soort dieet probeert te verkopen, doe mij dan een plezier en stel deze ene simpele vraag: "Is het bewezen dat het hart- en vaatziekten geneest?"
Je weet wel, die voornaamste doodsoorzaak voor jou en je dierbaren.
Als het antwoord nee is, waarom zou je daar dan zelfs maar over nadenken?
Er is maar één dieet waarvan ooit bewezen is dat het daarvoor werkt.
Dat is geen krenten uit de pap halen, want er is maar één krent.
Eigenlijk, als dat alles is wat een plantaardig dieet zou kunnen doen, het terugdringen van de voornaamste doodsoorzaak bij mannen en vrouwen, moet dat dan niet het standaarddieet zijn totdat het tegendeel bewezen is?
En het feit dat het ook werkt bij het voorkomen, stoppen en terugdraaien van andere grote doodsoorzaken zoals diabetes type 2 of hoge bloeddruk zou er toch voor moeten pleiten om plantaardig eten overal aan te bevelen?
Waarom zijn er dan niet meer artsen die het voorschrijven?
Hoe is het mogelijk dat er zo'n kloof is tussen de wetenschap en de reguliere medische praktijk?
Welnu, het duurde 25 jaar totdat de inspecteur-generaal met de eerste rapportage tegen roken kwam.
Er waren meer dan 7000 studies nodig, en ontelbare doden door roken, totdat de bevoegde autoriteiten officieel het verband erkenden.
(Je zou denken dat ze na de eerste 6.000 studies de mensen al wel een hint hadden kunnen geven, toch?)
De macht van de industrie, nietwaar?
Zelfs na het rapport van de inspecteur-generaal gezondheidszorg kwam de medische wereld maar moeizaam in beweging.
De AMA, de Amerikaanse Artsenfederatie, maakte zelfs publiekelijk bekend dat ze het rapport van de inspecteur-generaal niet onderschreven.
Waarom?
Zou de reden kunnen zijn dat ze vlak daarvoor een cheque van 10 miljoen dollar van de tabaksindustrie hadden gekregen?
Zou kunnen...
Nu weten we dus waarom de AMA zijn oren liet hangen naar de tabaksindustrie, maar waarom spraken individuele dokters zich niet uit?
Er waren wel een paar dappere zielen hun tijd ver vooruit, net als nu, die stelling namen tegen een industrie die miljoenen doodt, maar waarom zo weinig?
Misschien komt dat omdat veel artsen toen zelf sigaretten rookten, net zoals vandaag de dag veel artsen nog steeds voedsel eten dat bijdraagt aan onze epidemie van voedingsgerelateerde ziekten.
Wat was het devies van de AMA toendertijd?
Alles met mate.
"Uitgebreide wetenschappelijke studies hebben aangetoond dat roken met mate..."
"O, dan is het goed." Klinkt bekend?
De consumptie van dierlijk voedsel en bewerkt voedsel veroorzaakt wereldwijd elk jaar ten minste 14 miljoen sterfgevallen.
14 miljoen mensen dood.
Iedereen die meedoet aan onze revolutie voor wetenschappelijk bewezen voeding is deel van een beweging waar elk jaar 14 miljoen levens op het spel staan.
Plantaardige voeding is nu het nieuwe stoppen met roken.
Hoeveel mensen moeten er nog doodgaan voordat de GGD mensen aanraadt niet te wachten tot een openhartoperatie nodig is, maar ook gezond te gaan eten?
Totdat het systeem verandert, moeten we zelf de verantwoordelijk nemen voor onze gezondheid en die van ons gezin.
We kunnen niet wachten tot de samenleving de wetenschap inhaalt, want het is een kwestie van leven of dood.
Vorig jaar werd dr. Kim Williams voorzitter van het American College of Cardiology
In een interview werd hem gevraagd waarom hij zijn eigen advies opvolgt en plantaardig eet?
"Sterven vind ik niet erg," zei hij, "maar het moet niet mijn eigen schuld zijn."
Natrium sceptici proberen het zout debat op te schudden
Een hoge bloeddruk is niet het enige schadelijk effect van te veel zout-het wordt ook in verband gebracht met maagkanker, nierstenen, botontkalking, en zelfs obesitas, directe schade aan onze nieren en ons hart.
Maar zoals ik eerder besprak, is er een consensus dat de natrium in voeding een belangrijke rol speelt bij het verhogen van de bloeddruk.
Een geschil dat nu eindelijk is opgelost.
Er is nu dit eenduidige bewijs dat een verhoogde inname van natrium geassocieerd wordt met een verhoogde bloeddruk, en we weten dat een verhoogde bloeddruk leidt tot een verhoogd risico op vasculaire ziekten zoals beroertes, aneurysmata, en atherosclerose, en dus, om de hoofdredacteur van het Amerikaanse tijdschrift voor cardiologie te citeren: "We moeten allemaal onze zoutinname verlagen!" zoals ook andere autoriteiten stellen.
Dus hoe gaat de voedingsindustrie de zout controverse in leven houden?
Als zout leidt tot een hoge bloeddruk en een hoge bloeddruk leidt tot ziekte als A leidt tot B en B leidt tot C dan moet A tot C leiden-de logica lijkt solide.
De bloeddruk is één van de beste gevalideerde surrogate markers voor hart- en vaatziekten, en wanneer landen probeerden met zout te minderen, leek het te hebben gewerkt.
Campagnes in Engeland waren in staat om succesvol het zoutverbruik te verlagen, de bloeddruk daalde, en zo ook het aantal hart-en vaatziekten en beroertes.
Welnu, ze waren ook succesvol in staat om cholesterolniveaus en roken naar beneden te brengen, en de groente- en fruitconsumptie te verbeteren, maar in Japan verminderde ze hun zoutinname, terwijl ze een ongezonder dieet aten en meer rookte, en nog steeds was er sprake van een grote afname van sterfte aan beroertes.
Op basis van wat ze konden bereiken in Finland, kan een dagelijkse theelepel aan zout tussen de 25 tot 50% meer sterfgevallen door hartinfarcten en beroertes betekenen.
Maar zijn er gerandomiseerde gecontroleerde studies die dat laten zien?
Ze hebben nog nooit willekeurig mensen in twee groepen verdeeld, één laag natriumgehalte, één niet en ze gevolgd voor 20 jaar om te zien of de verschillen in bloeddruk zich vertaalde naar de te verwachten gevolgen.
Echter, een dergelijke studie is ook nooit gedaan naar roken.
Stelt u zich eens voor dat u een groep zou samenstellen van rokers om te stoppen met roken of voor tien jaar te blijven roken om te zien wie longkanker krijgt.
In de eerste plaats is het moeilijk om mensen te laten stoppen, net zoals het moeilijk is om mensen op een zoutarm dieet te houden, en zou het ethisch verantwoord zijn om mensen te dwingen om te roken voor tien jaar terwijl je weet van de totaliteit aan bewijs dat het waarschijnlijk is dat ze schade oplopen?
Dat is vergelijkbaar met het Tuskegee experiment.
We kunnen niet toestaan dat perfectie de vijand is van het goede; we gaan nooit een tien jaar durend gerandomiseerd onderzoek krijgen, maar in 2007 kregen we dit.
Er zijn al eerder gerandomiseerde studies naar natrium reductie geweest, maar ze hebben niet lang genoeg geduurd om voldoende gegevens over klinische resultaten te geven.
Bijvoorbeeld, de beroemde TOHP trials, waarbij duizenden werden gerandomiseerd om ten minste 18 maanden hun zoutinname te reduceren.
Wat als je ze na 10 tot 15 jaar na het onderzoek weer op zou zoeken om te kijken of sommige nog steeds weinig zout consumeren.
En inderdaad, verminder de natrium-inname met 25 tot 35% en we eindigen mogelijk met een 25% lager risico op hartaanvallen, beroertes en andere cardiovasculaire gebeurtenissen.
Dit werd beschouwd als de laatste nagel in de doodskist voor zout, gericht op het enige overgebleven bezwaar tegen universele zoutreductie, de eerste studie die niet alleen een verlaging van de bloeddruk liet zien, maar ook een verlaging van - morbiditeit en mortaliteit- door het verminderen van de inname van natrium.
Zaak gesloten, 2007.
Maar wanneer miljarden dollars op het spel staan is de zaak nooit gesloten.
Men kan gewoon de persberichten van het Zout Instituut volgen.
Hoe zit het bijvoorbeeld met het verslag vanuit het instituut van de geneeskunde die stelt dat een vermindering van natrium schade kan veroorzaken bij bepaalde patiënten met gedecompenseerde congestief hartfalen?
Een analyse van deze studies is inmiddels teruggetrokken uit bezorgdheid dat de gegevens kunnen zijn vervalst.
Maar het is zeker mogelijk dat mensen met ernstig hartfalen die al een zwaar tekort aan zout hebben door een hoge dosis aan zout onttrekkende medicijnen mogelijk geen voordelen hebben bij een verdere natrium beperking, maar voor de grote meerderheid van de bevolking blijft het bericht ongewijzigd.
Hoe zit het met het nieuwe onderzoek die werd gepubliceerd in het Amerikaanse Tijdschrift voor Hypertensie waaruit zou blijken dat de hoeveelheid zout die we eten prima is, en daarbij een soort U-vormige curve suggereert waarbij te veel natrium ongezond is, maar te weinig ook ongezond zou zijn?
Maar diegene die minder bevooroordeeld zijn naar de zoutindustrie en meer naar het 'Grote Hart' hebben opgemerkt dat deze onderzoeken op grote schaal verkeerd zijn geïnterpreteerd, met onnodige controverse en verwarring tot gevolg.
Het komt in feite neer op drie dingen: meetfouten, verwarrende, en omgekeerde causaliteit.
Al deze gegevens zijn afkomstig uit onderzoeken die niet zijn ontworpen om de relatie te beoordelen en hebben daardoor de neiging om ongeldige natrium schattingen te gebruiken, gewoon omdat het moeilijk is om de meervoudige 24 urine collecties te doen die nodig is om een goede meting te krijgen.
Veel van diegene in de VS die minder zout eten, eten simpelweg minder voedsel, misschien omdat ze zo ziek zijn.
Het is dus geen wonder dat ze hogere sterftecijfers hebben.
Dus het compileren van deze studies wordt gezien als een soort van vuilnis erin, vuilnis eruit.
Maar waarom zouden ze dat doen - ze beweren geen belangenconflicten te hebben.
Maar geconfronteerd met bewijs die toont dat ten minste één van de co-auteurs duizenden dollars van het zoutinstituut ontving, antwoordde ze met,
"Ze kregen niet meer dan $5.000 van hen in de afgelopen 12 maanden,"
En dat is dus hoe ze zich uit een belangenconflict konden praten.
Als je in plaats daarvan alleen kijkt naar de proeven waar ze de gouden standaard 24-uurs collecties deden bij gezonde mensen om de omgekeerde causaliteit te vermijden en er gecontroleerd werd op verstorende variabelen, dan ziet de curve er in plaats daarvan als volgt uit: een continue daling van hart- en vaatziekten zoals hartinfarcten en beroertes naarmate natrium niveaus lager en lager worden.
Een toename van 17% voor het risico op hart- en vaatziekten voor elke gram natrium per dag.
En dit is voor mensen zonder hoge bloeddruk, waarvan we zouden verwachten dat de voordelen nog groter zouden zijn.
Helaas hebben de media op grote schaal de bevindingen onjuist gerapporteerd en een vals gevoel van controverse uitgezonden, en daarmee het publiek verward.
Maar het is niet alleen de media.
Wanneer editorials worden gepubliceerd over het onderwerp in een aantal van de meest prestigieuze medische tijdschriften in de wereld, dan verwacht je niet dat ze worden geschreven door degenen die persoonlijke vergoedingen uitbetaald krijgen van de zoutindustrie.
En voordat het geld van het zoutinstituut werd geaccepteerd, accepteerde ze het geld van het tabaksinstituut, en was ze een frequente getuige-deskundige in de verdediging van Phillip Morris en andere tabaksfabrikanten.
Dus als het tijdschrift van de geneeskunde uit New England kiest voor subjective commentaren over zout, kun je de reikwijdte van de invloed vanuit de industrie zien.
De hoofdredacteur van het Amerikaanse tijdschrift van Hypertensie werkte zelf vele jaren als consultant voor het zoutinstituut.